Zes dagen in Terschelling

Met de langzame boot naar Terschelling dus. Voor Calvin, Luca en Josha een hele belevenis. Lekker lopen op de boot, naar het dek, en de wind door je haren voelen. Gewoon een hele belevenis!

Op Terschelling aangekomen, merkten we dat we het mooie weer dat we bij vertrek hadden achter ons hadden gelaten. Behoorlijk bewolkt op Terschelling. Daar liepen we dan met onze bagage, op zoek naar ons huisje. 2 kilometer lopen zou dat zijn. Goed te doen, vond ik. “Zullen we een taxi nemen.” zei Joep? De jongens “Jaaaaaaaaaaaaaaaaah”. Ik: “Uhm, kom op zeg, 2 kilometer lopen, dat is toch niets?” “Dat is waar.”  Wij dus lopen. En halverwege begon het te spatten… te regenen…. te plenzen. En natuurlijk ging het vervolgens de hele weg “Mam, geen taxi nemen he! Hadden we nu maar wel een taxi genomen .” “Lekker handig mam,   dat JIJ geen taxi wilde.” “Ja El… daar staan we dan met natte spullen, onder een dennenboompje te schuilen MET ZIJN VIJVEN! “

Goed, we kwamen lekker nat geregend aan in ons huisje Heerlijk warm was het daar. Leuk huisje, heel gezellig zag het er uit. Spullen uitpakken en in de kasten doen. En toen was het gelukkig weer droog En zijn we naar het centrum van West-Terschelling gelopen.  Daar hebben we ons vermaakt door in de winkeltjes te kijken, en zijn we uit eten gegaan.

De dagen erna hebben we van alles gedaan. Gevliegerd ook, en er was zo veel wind, dat Joep en ik ook over het strand gesleept werden. Wat een heerlijk gevoel is dat!! Joep probeerde ook nog op een dooie kwal te vliegeren, hoopte lekker over het strand te glijden, maar dat ging niet lukken

We hebben gewandeld, gefietst,

paard gereden in het bos,

gevliegerd.

Lekker rennen over het strand:

Geklommen in een hoge katapult boom:

Heerlijk ijs gegeten bij Min12. Koffie met appeltaart en slagroom, yummie.

Gewandeld en gespeeld in het bos,

waar we dode boompjes omver gehaald hebben, en een enorme kever gevonden hebben.

Joep heeft een enorme zeekreeft geaaid, zo eentje als hier op de foto, die in de bak van het Zee Aquarium/Natuurmuseum samen met de scholletjes en de roggen zat.

Tijdens het fietsen ontdekten we in de verte een geel vierkant, en Calvin zei: Kijk, daar, dat lijkt wel het logo van National Geographic. Een paar dagen later, besloten we het eens van dichtbij te gaan bekijken. Een groot geel vierkant, bovenop een uitzichtspunt bij West Terschelling. Deed erg aan National Geographic denken inderdaad. Kijk maar:

Thuisgekomen hebben we het opgezocht via Google, en vonden we dit:

“Halverwege de middag werd het project Maand van de Aarde officieel gestart met de opening van de fietsroute ‘Sprekend Landschap’. Verspreid over het eiland zijn twaalf levensgrote gele kaders, het National Geographic-beeldmerk, geplaatst om zowel bij bewoners als bezoekers van het Waddeneiland meer aandacht te vragen voor de schoonheid én kwetsbaarheid van de natuur.

De kaders bieden voorbijgangers letterlijk een venster op onze bijzondere wereld. Hiermee inspireert National Geographic het publiek met het landschap zelf.”

Al met al hebben we een fantastische tijd op Terschelling gehad! We gaan zeker weer heen! Zeker als Josha weer zo lekker kookt, als ze deed op Terschelling!

ieniemienie

Niet zo lang geleden, schreef een thuisonderwijs vriendin dat ze 2 ieniemienie paardjes heeft gekocht voor haar 2 jongste kinderen. En toen ik dat las op haar blog  werd ik op slag verliefd op die 2 paardjes.

Wat zijn ze leuk!!! Zo klein! Zo klein heb ik paardjes nog nooit gezien, ik ken wel Shetlanders, maar niet ZO klein. Erg leuk. Ik ben meteen van alles gaan lezen over paarden, en naturual horsemanship. Prachtig. Het liefst zou ik meteen 2 van die ieniemienies aanschaffen. Zou Josha helemaal prachtig vinden. En Calvin en Luca ook trouwens. Met J. heb ik uitgebreid gemaild over hoe zij dat doet met die paardjes, hoeveel grond heb je eigenlijk nodig etc. En ik kwam tot de conclusie voor mezelf dat we dat wel willen, maar dan wel met een stuk land. Toch eens rond gaan kijken in de nabije buurt of er iets te regelen valt.  In ieder geval is het niet een beslissing van vandaag op morgen.

Vandaag zijn we bij J. op visite geweest. Konden we die ieniemienies ook eens van heel dichtbij zien en voelen. En och wat zijn ze leuk zeg!!! Wat een prachtige diertjes. Ook de andere paarden die bij J. staan, zijn prachtig. Zo een mooie dikke vacht! Prachtig. Josha vond de diertjes prachtig. Maar “die Sarte” vond ze minder mooi dan “die doze” (=roze). Het bruine paardje had namelijk een roze halster om ) En dat bruine paardje was haar favoriet.

Calvin en Luca konden het trouwens al meteen erg goed met Tijmen vinden. Als echte jongens betaamt, gingen ze lekker dollen met elkaar, en op het erf fietsen en skelteren. Ook haddenwe een paar Wii spellen meegenomen, om te laten zien. Zij hebben net een nieuwe Wii van de sint gekregen, en ik weet van mezelf dat ik het erg prettig vond om even een spel te kunnen zien voor ik het koop. Dus we hadden wat spellen mee, oa Mario Kart, en dat is natuurlijk ook hartstikke leuk om met zijn 3en te spelen.

Emma en Josha konden het ook best goed met elkaar vinden, hoewel het duidelijk peutermeisjes van 3 zijn, die soms wat moeite hebben om iets dat heel mooi is te delen. Josha vond het hobbelpaard van Emma helemaal geweldig, dat had ook een zadel en een hoofdstel dat je kunt omdoen, en dat paardje was binnen helemaal favoriet. Toen ze thuis kwam vanavond, vertelde ze ook aan papa, dat ze ook zo eentje wilde hebben

Vlak voor we weer op huis aan gingen, zijn we nog een keer naar de 2 paardjes gegaan, en hebben we de geitjes nog gedag gezegd. Josha was helemaal blij en vrij inmiddels. En vond het prachtig om met het bruine paardje aan de lijn te mogen lopen. Het zijn leuke lieve diertjes. En ze mocht zelfs even op het zwarte paardje rijden. Dat vond ze helemaal geweldig. Thuisgekomen was het eerste wat ze riep tegen Joep ” ik heb paardgereden op het sarte paardje, zonder zadel!”

Al met al een hele gezellige dag!

Hier een paar fotootjes.

Paardrijden

Vandaag was het zover! Eindelijk na zeker wel een ruim jaar wachten was het zover!! Josha heeft op een paardje gereden!

Verderop in het dorp woont Carla, Carla is de moeder P. en S. P. heeft bij Calvin in de klas gezeten. En ze hebben een paardje, het paardje heet Klaas Theepot. We hebben eens aan Carla gevraagd of Josha eens op Klaas zou mogen rijden, nou dat mocht wel! En we hebben al tijden in de planning om dat eens te gaan doen, maar op de een of andere manier lukte het nooit. Als we er waren, waren zij er niet op dat moment, of we hadden het te druk met van alles. Maar vandaag kwamen we Carla tegen op de fiets, toen wij op de fiets naar de Coop gingen. Ze zei dat Klaas weer op stal staat, en ze is vanmiddag thuis, dus wij riepen meteen: dan komen we vanmiddag even langs, goed? Ja hoor prima. Dus na de Coop de boodschappen snel in de koelkast, en op weg naar Carla en Klaas.

Josha is helemaal enthousiast. Ze heeft er zin in. Luca gaat ook mee, en die hoopt ook even te mogen rijden op Klaas. Calvin blijft thuis, die zit lekker achter de pc, Garry’s Mod aan het spelen. Omdat we vanmiddag Sam op gaan halen van school, vraag ik Calvin wel om rond kwart over 3 klaar te staan, zodat hij mee kan Sam ophalen. Lekker even fietsen en een frisse neus halen. Nou dat wil hij ook wel.

Dus Josha, Luca en ik komen aan bij Carla. Klaas ligt inderdaad lekker in zijn stalletje, beetje te dutten samen met 2 geitjes. We zitten even te praten in het stalletje, zodat Klaas een beetje kan wennen aan ons. Dan even later gaat Carla Klaas uit het stalletje halen, en mag Josha Klaas borstelen, ondertussen probeert Klaas aan de bassilicum te knabbelen. Carla maakt de hoeven van Klaas schoon, dat vindt Josha ook heel interessant. En dan dan.. ja dan krijgt Klaas een zadel en een hoofdstel om, en mag Josha dan eindelijk!!! op Klaas zitten. Oh ze glundert!! Ze vindt het geweldig. Niet eng! Erg leuk zelfs! We gingen met haar lopen, en zo zijn we naar ons huis gelopen, Calvin opgepikt, die ging ook mee. Op weg naar school. Luca en Calvin mochten ook een stukje op Klaas rijden, tot ongenoegen van Josha Maar gelukkig moesten we ook nog teruglopen, en kon ze gelukkig nog een keertje op Klaas rijden.  Ze was het er niet mee eens hoor toen Klaas naar de stal ging, want ze wilde natuurlijk nog lang niet stoppen Maar Carla die er alle begrip voor had, stelde voor om dan maar snel weer een keertje te komen en te komen rijden. Dus dat gaan we maar mooi doen!

Het was de dag van haar leven!