Plaats delict

Zaterdagavond, ik zit rustig even op de bank achter de laptop wat blogs te lezen, en inene hoor ik een knal! Ongelooflijk hard! Ik schrok ervan, en probeerde het te plaatsen. Is er iets omgevallen bij de buren? Die zijn aan het klussen, maar wat dan, want dit klonk zo hard! Ik zit er nog over na te denken, en inene komt Luca uit de gang de kamer inhollen, roepend: “EEN AUTO ONGELUK!!! WAAR IS PAPA?”

“Die is in de tuin aan het werk”, we rennen beide naar buiten om te zien wat er aan de hand is. We komen bij de weg, en zien daar Joep bij een auto, die bij de overburen op de stoep staat. En nog een auto, die voor onze tuin, staat. Ze blokkeren beide de weg. R., onze buurman is bij de mevrouw van de ene auto. En Joep praat met iemand die 112 aan het bellen is. Ik ga naar die mevrouw toe. Ze is verdwaasd, ik vraag of ze me kan verstaan, ze reageert heel langzaam en knikt zachtjes ja. Een oude mevrouw, en ze is helemaal in de war. Ze heeft pijn aan haar arm, en haar kin. Ze weet niet wat er nou gebeurt is. ‘Ik heb die andere auto helemaal niet gezien.” Ze heeft pijn, en is nog verdwaasd. Ik vraag of ze misschien een beetje water wil, ja dat wil ze wel. Joep gaat dat voor haar halen, terwijl ik nog wat met haar babbel. Ik vraag of ze nog weet hoe ze heet, en waar ze vandaan kwam, en waar ze naartoe ging. Dat kon ze allemaal wel beantwoorden. Opeens wil ze uitstappen, en dat doet ze ook. Ze loopt wat wankel, ze kijkt naar de onderdelen die op de weg liggen,en wil die gaan oppakken. Omstanders zeggen dat ze dat niet hoeft te doen, maar ze kan niet anders. Ze pakt de stukken op, en wil het aan haar auto proberen te zetten. Duidelijk helemaal in de war, in shock. Ze laat het glas water dat ze in haar hand heeft, vallen. Komt weer overeind. Ik vraag of Joep een stoel voor haar zal halen, maar ze zegt:”Ik kan in mijn auto zitten.” Op dat moment komt ook de politie ter plaatse, een politieagente neemt de mevrouw weer mee de auto in, en dan trek ik me terug. Ik vraag nog aan de bestuurder van die andere auto, een jongere man, of ik iets voor hem kan doen, glaasje water ofzo. Maar dat is niet nodig. Hij vertelt me dat hij zo geschrokken is, en erge pijn aan zijn been heeft. Hij vertelde me dat hij niet hard reed, en dat hij die mevrouw naar links zag kijken, en dat ze zo naar het midden van de weg stuurde, en toen KNAL. Frontaal tegen elkaar aan! De auto van die mevrouw is helemaal gedraaid door de knal.

En toen ik Joep sprak, begeep ik dat we ook nog wel heel blij mochten zijn, want hij stond 3 meter bij het ongeluk vandaan. Hij was op het moment dat het gebeurde, in de voortuin bezig,  bukte net om iets te doen in de tuin, en hoorde toen een enorme knal! Hij schrok zich rot, want het was me een knal! Hij dacht eerst, wat is R. nou aan het doen? En R. dacht, wat is Joep nou aan het doen? LOL. Het leek wel een ontploffing, zo hard! Hij schiet overeind, en ziet nog niet die kleine peugeot een zwieper maken, en tegen het hek van onze overburen terecht komen.  R. en Joep er beiden heen.  De bestuurders uit de grote peugeot stapten allemaal uit. Maar die mevrouw bleef in de auto zitten.

Maar goed. De politie arriveerde, de brandweer arriveerde en ambulance. Er werd een rood-wit afzetlint geplaatst. En ons huis stond midden in het “plaats delict”. Dat is op zich wel heel interessant, want we konden alles dus heel goed zien. Toen we even aan de buitenkant van het lint stonden te kijken, zagen we inene helemaal aan de andere kant, achter het lint daar mensen zwaaien. Brenda en Barry. We gingen even naar ze toe, en die waren zo blij ons te zien. Ze waren bij Elna en Daan op visite, die ook in dezelfde straat wonen maar dan 300 meter verderop, ze hadden de brandweerautos en ambulance en politieautos gezien, en zagen dat dat allemaal voor ons huis was. Ze hield haar hart vast, dat er iets met ons aan de hand was, en was zooo blij toen ze ons zag staan. Zij kwamen even bij ons huis, konden ze ook even kijken. Daan en Barry vonden dat ook wel heel interessant allemaal.

De politievrouw was dus met die oude mevrouw in de auto weer gaan zitten, en had haar gestabiliseerd. En toen kwam dus ook de brandweer eraan te pas, want ze wilden die mevrouw stabiel houden, op een brandcar leggen om met de ambulance naar het ziekenhuis te brengen. haar auto moest opengeknipt worden om haar eruit te krijgen. Wat wij op zich wel vreemd vonden, omdat die mevrouw al had rondgelopen, had gebukt etc. Voor Joep de moraal: Als je een dergelijk auto-ongeluk hebt, uit de auto blijven Ik hoorde later van die politie-agente dat die mevrouw haar auto weer meteen uit wilde, toen ze hoorde dat ze haar auto gingen openknippen.

De andere bestuurder werd ook in de ambulance meegenomen. En uiteindelijk die mevrouw dus ook. Toen bleven er 2 auto’s over, en die werden weggetakeld. Het was wel een hele ervaring! En ruim 2,5 uur nadat die knal was geweest, kon je nog zien aan het tuinhekje van onze overburen dat hier iets gebeurd is, die is namelijk helemaal krom gebogen (gelukkig dat die er stond, anders was de auto het houten huis ingegaan, vermoed ik zo) en aan het zand op de weg, dat over de olie is gegooid. En alles was verder weer “normaal”.

Maar ons heeft het nog niet los gelaten. Gisteravond in bed maalt het nog door je hoofd, en vanmorgen werd ik er ook weer mee wakker, vraag me af hoe het met die mevrouw is, en met die andere bestuurder. Nogmaals maar met de jongens erover gehad hoe belangrijk het is dat ze nooit langs de weg rennen als ze aan het spelen zijn. Dat is nu wel heel duidelijk geworden.

Hieronder wat fotos van hoe het er allemaal uitzag gister.

Een dag met een randje

2 jaar terug zijn we ermee begonnen, vorig jaar deden we ook mee, en dit jaar weer!

De dam tot dam wandeltocht! 9 kilometer wandelen, want we doen niet het hele traject. Vorige jaren is Josha nog meegeweest, en zat ze in een draagdoek op mijn rug, 9 kilometer lang.

Dit jaar besloot ik dat ik dat niet ga trekken, en Joep en Josha bleven thuis, gezellig met zijn tweetjes. En Calvin, Luca, Thea en Sam en ik gingen de wandeltocht wel maken. En ik kan je zeggen, dat de wandeltocht een stuk makkelijker loopt zonder Josha op mijn rug

De medaille is weer binnen voor dit jaar!

Na de wandeltocht kwam Sam gezellig bij ons spelen, en Nick, en Nathan. Gezellige boel dus weer… Mooi weer, en Joep en ik lagen lekker even te genieten en te kletsen in de tuin, in het zonnetje, toen we een ijselijke gil hoorden, en even later een blond jongetje huilend, in paniek door de keukendeuren naar buiten gerend kwam, zijn ene hand hield zijn andere arm vast… en er liepen een paar andere jongetjes achteraan…  Sam, kwam bij ons zitten, en ik zag zijn pink… en brrrrrrrr dat zag er niet goed uit!!! Bleek dat zijn pink tussen de deur had gezeten, aan de kant van de scharnieren brrrrrr. En ik zag die pink hangen, helemaal los.. net een geplette druif.. heel akelig. Ik heb het tegen elkaar aangeduwd, en Luca ging op zoek naar een doek, om om de pink heen te vouwen. Sam hield het bijna niet meer, hij vergat te ademen, en Joep legde zijn hand op Sams buik, en vroeg Sam naar zijn hand te ademen, zodat hij niet zou flauw vallen.  Ik heb meteen Thea gebeld, en die was er heeeeeel snel!! (Sam zou later zeggen: Mama was er echt supersnel, dat is anders nooit zo!)  Doktersdienst gebeld, zodat ze er meteen heen kunnen. En daar gingen ze, Thea en Sam. En toen werd ik toch misselijk!!! Ik trok het even niet meer. Josha was misselijk. Alle jongens waren van slag, Nathan vond het heel zielig voor Sam. Calvin liet zich niet zien, want die valt flauw bij het zien van zo een wond, maar toen Sam weg was, kwam hij even vragen hoe het nu was.

Een uurtje later werden we gebeld door Sam en Thea De pink is gehecht met 4 hechtingen. Sam heeft in het ziekenhuis 3 x overgegeven, zo van slag was, hij, arme jongen!! En er is een splintertje van het topje van zijn pinkbotje af. Hij krijgt pijnstilling mee, en moet van de week nog een paar keer terugkomen om te laten zien hoe het gaat.

Maar bikkel als hij is, wilde Sam na zijn bezoekje aan het ziekenhuis toch weer naar ons terug. En bij ons eten het liefst, tenslotte was dat allemaal in de planning en nu kon hij dat wel weer. Wat een bikkel!!!

We waren allemaal heel blij hem weer te zien, hoewel hij nog wat witjes zag, en wat rustig was, heeft hij zich wel weer vermaakt. En vandaag (ja ik schrijf dit de dag na de dam tot dam wandeltocht) was hij weer bij ons. Vanmorgen voor controle geweest bij de dokter. En een nog dikker verband om zijn vinger! En gelukkig weer wat meer kleur op zijn wangen.

pech voor Josha

De dag begon zo heerlijk. Lekker uitgeslapen, wakker worden met  een heerlijk zonnetje. Luca was helemaal blij, want die werd uitgenodigd om met Barry en zijn papa te gaan zwemmen vanmiddag. Oke, er was een miscommunicate tussen de jongens over het gebruik van Luca zijn laptop, maar we doen nu even net of die er niet was en alles liep dus heel gemoedelijk.

Terwijl ik een appeltje weghap, hoor ik inene een harde klap. Ik kijk opzij, en zie Josha op haar knietjes zitten,  net buiten de serre, en ze begint enorm te huilen. Ik ren naar haar toe, en pak haar op. In een oogopslag zie ik dat het mis is. Er stroomt bloed uit haar mondje. “JOEP!!” roep ik. Die had de doffe klap ook gehoord en was ook paraat. Binnen op de bank rustig zitten en zien wat de schade is…..  Een scheur in/bij heer onderlip. En ook binnen in haar mondje. Als het bloeden na een tijdje wat minder wordt, kunnen we even goed kijken, en zien we dat we echt even naar de eerste hulp moeten gaan.

Josha is daar helemaal niet blij mee, ze is bang voor wat er dan gaat gebeuren. Gelukkig stelt het haar wel gerust dat ze weet dat ik haar niet alleen zal laten, en ze op schoot mag blijven.  Met een natte handdoek tegen haar mondje, gaan we naar de eerste hulp.

Toen het gebeurd was,  was Luca zo lief Calvin te waarschuwen niet naar de woonkamer te komen. “Bloed, bloed! Josha is gevallen op haar mondje en er is heel veel bloed!” Waarop Calvin even moest gaan liggen op zijn bed,  en  verzocht Luca vooral geen verdere details te vertellen…  Arme jongens. Beide zo verschillend in wat ze willen weten om te kunnen verwerken. Luca wil zo veel mogelijk weten, en het delen met iedereen, terwijl Calvin liefst niets weet, en zeker niet wil delen met iedereen.

Calvin bleef thuis toen we onderweg gingen, en met een paar minuutjes zouden Piet en Barry komen om Luca op te halen, en ik beloofde Piet te bellen hoe het afgelopen was, maar Luca zei: “Dat hoeft niet perse hoor mam, ik weet wel wat ze gaan doen.” (Ja, hij heeft ook al 3 x bij de dokter gezeten voor een gat in zijn hoofd )

Gelukkig bleek in het ziekenhuis dat ze niet gehecht hoefde te worden met naald en draad, maar dat ze het konden lijmen. De binnenkant van haar mondje zou vanzelf weer goed helen. En de buitenkant kon het beste gelijmd worden, het is een diepe wond, maar wel heel dicht op elkaar. Met lijm, en een pleistertje, hopen we dat het wondje mooi zal genezen. Gelukkig zit het redelijk bij de rand van haar lipje, zodat het hopelijk niet al te erg zal zien.

Vanavond thuis zag ik dat haar boventandjes ook best een klap gekregen hebben. Haar tandvlees is een beetje gehavend en wat dik. Arm meisje, haar mondje heeft al heel wat te verduren zo op 3 jarige leeftijd.

Vervolg Josha haar mondje

2e Kerstdag was Josha zo op haar mondje gevallen. Ik realiseerde me dat ik dat wel verteld heb, maar niet hoe het verder is gegaan, dus bij deze

Het toompje tussen haar tandvlees en bovenlip leek stuk, en toen ze ook nog een paar keer komkommer had gegeten, waardoor de wond weer open ging, wisten we niet of het tandvlees weer helemaal goed zou komen.

Maar hieronder zie je dat het best allemaal weer goed gekomen is, gelukkig!!

Josha

2e kerstdag 2008 zullen we niet snel meer vergeten. Het begon als een hele rustige dag,  de jongens zijn blij dat het eindelijk vriest, en gaan buiten “winter survivalen”. Met de vraag of Joep broodjes wil verstoppen in de tuin, zodat zij die kunnen gaan zoeken. En zo zijn ze wel even lekker bezig

Brenda en Barry komen gezellig op visite, en uiteraard gaat Barry ook mee in de “winter survival”. Als alle broodje gevonden zijn, volgen er lekkere snoepjes die verstopt worden. Hartstikke leuk. Maar na al die kou, willen ze toch ook wel even op de pc, Garry’s Mod spelen. Prima.

Josha gaat met Joep spelen, en Brenda en ik grijpen onze kans om te gaan mozaieken. Lekker bezig zijn, in de serre schijnt het zonnetje heerlijk, en dat geeft zulk prachtig licht, heel fijn om in te werken dan! Rond 15 uur gaan Brenda en Barry weer naar huis, en ik ga nog even door met mozaieken, het gaat zo lekker.

Josha en Joep zijn Dikkie Dik aan het lezen op de bank, en dan inene hoor ik een keiharde knal/bonk. Ik kijk achterom, en laat van schrik echt alle mozaiek voor wat het is. Josha is gevallen. Ze zat op een groot kussen op de bank, maar dat kussen gleed van de bank af, en ze viel met haar mondje precies op onze salontafel. Ik zie een mondje wijd open, een meisje dat bijna geen adem haalt, maar uiteindelijk gaat huilen. Joep heeft haar opgepakt, maar ze steekt haar handjes naar me uit, en ik ga met haar op de bank zitten. Er stroomt bloed uit haar mondje. En ze huilt en huilt. Het is vreselijk….

Als ze iets gekalmeerd is, mag ik even in haar mondje kijken, maar wat ik zie, daar word ik niet blij van Sterker nog, ik schrik ervan. Haar tandvlees boven haar boventandjes is helemaal gescheurd, en ik zie haar tandhalzen. En het bloed heel erg. Oke… tot 10 tellen, en vooral rustig blijven. Joep heeft het ook gezien, en besluit dat we echt naar de dokter toe moeten. We trommelen de jongens bij elkaar om ze naar opa en oma te brengen. Maar zodra Calvin hoort wat er gebeurt is, wordt hij accuut misselijk, en wil ook alleen maar op de grond liggen om weer een beetje bij te komen.

Maar goed, na wat hulp en aandringen komt Calvin ook weer een beetje bij. Hij durft niet zo goed te kijken bij Josha, want hij kan niet zo goed tegen bloed, en dan wordt hij heel misselijk, en valt zelfs bijna flauw, maar we leggen hem uit dat hij er niets van hoeft te zien. We brengen de jongens naar opa en oma, en gaan zelf naar de huisartsenpost. Daar is het druk, en dat op 2e kerstdag. Josha is heel kalm, wil eigenlijk alleen maar naar huis toe, ze is bang, bang dat de dokter haar pijn gaat doen. Arm meisje. Op een gegeven moment besluit ze, als ze dan toch moet, dan wil ze wel NU meteen aan de beurt zijn.. Dat kan helaas niet, gelukkig waren we daarna wel al heel snel aan de beurt. De dokter was heel aardig, en vroeg of ze haar mondje open wilde doen, zodat hij kon kijken. En dat deed ze. Daar bleek dat de dokter niet veel voor ons kon betekenen. Het tandvlees is stuk, en je ziet haar tandhalsje, van haar voortandje, dat ligt bloot. Hij voelde aan haar tandjes, en gelukkig zaten die niet los, er zat wel iets beweging in. Hij adviseerde ons de tandarts te bellen.

We hebben contact opgenomen met de tandarts, en uitgelegd door de telefoon wat er gebeurt is, en hoe het er nu uitziet. De tandarts zei dat hij weinig kon doen voor ons, dat we het af moeten wachten even. Het tandvlees is te klein, en als we zouden komen, zou hij weinig kunnen doen, maar het zou ons wel veel geld kosten. (nou moet ik bekennen, dat voor mijn kleine meisje is geen geld te veel hoor!!) maar ik begreep wat hij bedoelde. Inmiddels was Josha weer behoorlijk rustig, en zelfs een beetje aan het babbelen, en een beetje bijgekomen van alle schrik en consternatie. De tandarts raadde ons aan het even aan te kijken, eventueel morgen kunnen we op zijn spreekuur komen, maar hij vermoedde dat het zich allemaal vanzelf weer zou herstellen.

Tja…. mijn mooie meisje…  zij wilde nu ze wat bijgekomen was maar een ding: Naar opa en oma toe, kijken naar Rocky. De nieuwe hond van opa en oma, die ze na oud en nieuw officieel krijgen, maar die nu 1 dagje op proef bij ze was… En Rocky maakte weer een hoop goed voor haar.

Wonderbaarlijk hoe snel die kleine mensjes zich weer herstellen…. terwijl zij weer opknapt, en wij, Joep en ik  nog natrillen, en ons nu pas realiseren wat er allemaal gebeurt is…..

Gelukkig maar dat ze zo flexibel is, ons meisje!!