pech voor Josha

De dag begon zo heerlijk. Lekker uitgeslapen, wakker worden met  een heerlijk zonnetje. Luca was helemaal blij, want die werd uitgenodigd om met Barry en zijn papa te gaan zwemmen vanmiddag. Oke, er was een miscommunicate tussen de jongens over het gebruik van Luca zijn laptop, maar we doen nu even net of die er niet was en alles liep dus heel gemoedelijk.

Terwijl ik een appeltje weghap, hoor ik inene een harde klap. Ik kijk opzij, en zie Josha op haar knietjes zitten,  net buiten de serre, en ze begint enorm te huilen. Ik ren naar haar toe, en pak haar op. In een oogopslag zie ik dat het mis is. Er stroomt bloed uit haar mondje. “JOEP!!” roep ik. Die had de doffe klap ook gehoord en was ook paraat. Binnen op de bank rustig zitten en zien wat de schade is…..  Een scheur in/bij heer onderlip. En ook binnen in haar mondje. Als het bloeden na een tijdje wat minder wordt, kunnen we even goed kijken, en zien we dat we echt even naar de eerste hulp moeten gaan.

Josha is daar helemaal niet blij mee, ze is bang voor wat er dan gaat gebeuren. Gelukkig stelt het haar wel gerust dat ze weet dat ik haar niet alleen zal laten, en ze op schoot mag blijven.  Met een natte handdoek tegen haar mondje, gaan we naar de eerste hulp.

Toen het gebeurd was,  was Luca zo lief Calvin te waarschuwen niet naar de woonkamer te komen. “Bloed, bloed! Josha is gevallen op haar mondje en er is heel veel bloed!” Waarop Calvin even moest gaan liggen op zijn bed,  en  verzocht Luca vooral geen verdere details te vertellen…  Arme jongens. Beide zo verschillend in wat ze willen weten om te kunnen verwerken. Luca wil zo veel mogelijk weten, en het delen met iedereen, terwijl Calvin liefst niets weet, en zeker niet wil delen met iedereen.

Calvin bleef thuis toen we onderweg gingen, en met een paar minuutjes zouden Piet en Barry komen om Luca op te halen, en ik beloofde Piet te bellen hoe het afgelopen was, maar Luca zei: “Dat hoeft niet perse hoor mam, ik weet wel wat ze gaan doen.” (Ja, hij heeft ook al 3 x bij de dokter gezeten voor een gat in zijn hoofd )

Gelukkig bleek in het ziekenhuis dat ze niet gehecht hoefde te worden met naald en draad, maar dat ze het konden lijmen. De binnenkant van haar mondje zou vanzelf weer goed helen. En de buitenkant kon het beste gelijmd worden, het is een diepe wond, maar wel heel dicht op elkaar. Met lijm, en een pleistertje, hopen we dat het wondje mooi zal genezen. Gelukkig zit het redelijk bij de rand van haar lipje, zodat het hopelijk niet al te erg zal zien.

Vanavond thuis zag ik dat haar boventandjes ook best een klap gekregen hebben. Haar tandvlees is een beetje gehavend en wat dik. Arm meisje, haar mondje heeft al heel wat te verduren zo op 3 jarige leeftijd.

Vervolg Josha haar mondje

2e Kerstdag was Josha zo op haar mondje gevallen. Ik realiseerde me dat ik dat wel verteld heb, maar niet hoe het verder is gegaan, dus bij deze

Het toompje tussen haar tandvlees en bovenlip leek stuk, en toen ze ook nog een paar keer komkommer had gegeten, waardoor de wond weer open ging, wisten we niet of het tandvlees weer helemaal goed zou komen.

Maar hieronder zie je dat het best allemaal weer goed gekomen is, gelukkig!!

Josha

2e kerstdag 2008 zullen we niet snel meer vergeten. Het begon als een hele rustige dag,  de jongens zijn blij dat het eindelijk vriest, en gaan buiten “winter survivalen”. Met de vraag of Joep broodjes wil verstoppen in de tuin, zodat zij die kunnen gaan zoeken. En zo zijn ze wel even lekker bezig

Brenda en Barry komen gezellig op visite, en uiteraard gaat Barry ook mee in de “winter survival”. Als alle broodje gevonden zijn, volgen er lekkere snoepjes die verstopt worden. Hartstikke leuk. Maar na al die kou, willen ze toch ook wel even op de pc, Garry’s Mod spelen. Prima.

Josha gaat met Joep spelen, en Brenda en ik grijpen onze kans om te gaan mozaieken. Lekker bezig zijn, in de serre schijnt het zonnetje heerlijk, en dat geeft zulk prachtig licht, heel fijn om in te werken dan! Rond 15 uur gaan Brenda en Barry weer naar huis, en ik ga nog even door met mozaieken, het gaat zo lekker.

Josha en Joep zijn Dikkie Dik aan het lezen op de bank, en dan inene hoor ik een keiharde knal/bonk. Ik kijk achterom, en laat van schrik echt alle mozaiek voor wat het is. Josha is gevallen. Ze zat op een groot kussen op de bank, maar dat kussen gleed van de bank af, en ze viel met haar mondje precies op onze salontafel. Ik zie een mondje wijd open, een meisje dat bijna geen adem haalt, maar uiteindelijk gaat huilen. Joep heeft haar opgepakt, maar ze steekt haar handjes naar me uit, en ik ga met haar op de bank zitten. Er stroomt bloed uit haar mondje. En ze huilt en huilt. Het is vreselijk….

Als ze iets gekalmeerd is, mag ik even in haar mondje kijken, maar wat ik zie, daar word ik niet blij van Sterker nog, ik schrik ervan. Haar tandvlees boven haar boventandjes is helemaal gescheurd, en ik zie haar tandhalzen. En het bloed heel erg. Oke… tot 10 tellen, en vooral rustig blijven. Joep heeft het ook gezien, en besluit dat we echt naar de dokter toe moeten. We trommelen de jongens bij elkaar om ze naar opa en oma te brengen. Maar zodra Calvin hoort wat er gebeurt is, wordt hij accuut misselijk, en wil ook alleen maar op de grond liggen om weer een beetje bij te komen.

Maar goed, na wat hulp en aandringen komt Calvin ook weer een beetje bij. Hij durft niet zo goed te kijken bij Josha, want hij kan niet zo goed tegen bloed, en dan wordt hij heel misselijk, en valt zelfs bijna flauw, maar we leggen hem uit dat hij er niets van hoeft te zien. We brengen de jongens naar opa en oma, en gaan zelf naar de huisartsenpost. Daar is het druk, en dat op 2e kerstdag. Josha is heel kalm, wil eigenlijk alleen maar naar huis toe, ze is bang, bang dat de dokter haar pijn gaat doen. Arm meisje. Op een gegeven moment besluit ze, als ze dan toch moet, dan wil ze wel NU meteen aan de beurt zijn.. Dat kan helaas niet, gelukkig waren we daarna wel al heel snel aan de beurt. De dokter was heel aardig, en vroeg of ze haar mondje open wilde doen, zodat hij kon kijken. En dat deed ze. Daar bleek dat de dokter niet veel voor ons kon betekenen. Het tandvlees is stuk, en je ziet haar tandhalsje, van haar voortandje, dat ligt bloot. Hij voelde aan haar tandjes, en gelukkig zaten die niet los, er zat wel iets beweging in. Hij adviseerde ons de tandarts te bellen.

We hebben contact opgenomen met de tandarts, en uitgelegd door de telefoon wat er gebeurt is, en hoe het er nu uitziet. De tandarts zei dat hij weinig kon doen voor ons, dat we het af moeten wachten even. Het tandvlees is te klein, en als we zouden komen, zou hij weinig kunnen doen, maar het zou ons wel veel geld kosten. (nou moet ik bekennen, dat voor mijn kleine meisje is geen geld te veel hoor!!) maar ik begreep wat hij bedoelde. Inmiddels was Josha weer behoorlijk rustig, en zelfs een beetje aan het babbelen, en een beetje bijgekomen van alle schrik en consternatie. De tandarts raadde ons aan het even aan te kijken, eventueel morgen kunnen we op zijn spreekuur komen, maar hij vermoedde dat het zich allemaal vanzelf weer zou herstellen.

Tja…. mijn mooie meisje…  zij wilde nu ze wat bijgekomen was maar een ding: Naar opa en oma toe, kijken naar Rocky. De nieuwe hond van opa en oma, die ze na oud en nieuw officieel krijgen, maar die nu 1 dagje op proef bij ze was… En Rocky maakte weer een hoop goed voor haar.

Wonderbaarlijk hoe snel die kleine mensjes zich weer herstellen…. terwijl zij weer opknapt, en wij, Joep en ik  nog natrillen, en ons nu pas realiseren wat er allemaal gebeurt is…..

Gelukkig maar dat ze zo flexibel is, ons meisje!!