Gelukkig, we werden wakker, en de zon scheen vanmorgen! Jippie, want de herst leek al erg toe te zijn geslagen, terwijl wij eigenlijk nog zoveel behoefte hebben aan zon en warmte.
Josha vond dat het hoog nodig was, dat de slaapkamers van de jongens opgeruimd werden en ook een nat doekje moest er door de kamers. Ze heeft de spulletjes in de kast van Luca keurig gerangschikt, en Calvin zijn kamer is als om door een ringetje te halen. Daar ging ze met een natte en een droge doek om het weer af te drogen. Ook kwam ze me even later halen, want ze had de grote slaapkamer ook opgeruimd en opgemaakt. Heerlijk hoor zo een voortvarende meid in huis!




En na onze dagelijkse portie “Ultimate Survival”, gingen we lekker naar buiten. Daar kwamen we rietsigaren tegen, ofwel Lisdodde.

De pluis van de Lisdodde kun je als “tondel” gebruiken, om een vuurtje te maken. We hebben wat rietsigaren geplukt, en zijn verder gegaan met de kar die Calvin gemaakt heeft. Die kar is een verhaal op zich, het toont zo mooi aan hoe Calvin in elkaar zit. Hij heeft al minstens 2 jaar en oude kinderwagen, uit elkaar gesloopt, in onze schuur staan. Al 2 jaar broedt hij op een kar. Wil hij een kar maken, maar aangezien hij een perfectionist is, wordt dat niet zo maar gemaakt. Het juiste hout moet er zijn, de juiste schroeven en bouten. De juiste middelen om het in elkaar te zetten. Hij weet in zijn hoofd hoe hij het wil hebben, maar heeft al die tijd – voor zijn gevoel – de skills niet gehad, om hem in elkaar te zetten. Hoe vaak hij niet heeft gevraagd of papa hem wilde helpen, (ja ik geef het toe, mama is zeker niet technisch, en zou niet aan de standaarden van Calvin voldoen). Tot nu toe betekende dat helpen eigenlijk, dat papa het dan ook eigenlijk moest maken. Maar dat wilde Joep niet, Joep wilde graag dat Calvin zelf de moed zou verzamelen om de kar te gaan maken. Zelf nadenken hoe hij de wielen erop wil zetten, uiteraard met ondersteuning van Joep, maar zonder dat Joep het voor hem doet, en het dan eigenlijk Joep zijn kar is, en niet die van Calvin. Dat heeft best wat tijd nodig gehad, want maanden terug vond Calvin het juiste hout eindelijk voor zijn kar. Zijn perfectionisme zat hem in de weg, “Pahap!! Kom me nu helpen!!” Maar hoe moeilijk Joep het ook vond, en ik ook op de zijlijn, we besloten hem te helpen door het juist niet voor hem te doen, maar hem zelf aanmoedigen. Zijn ideeen hoe hij het wilde doen en aanpakken, klonken goed.
De planken werden gemeten, gezaagd. het moest natuurlijk niet te breed, maar ook niet te smal etc. Het moest “precies goed”. En dat lukte hem!! En dan bleef het weer een tijd stil liggen, gebeurde er weer niets. Tot deze week weer. De voorwielen gingen erop, met het stuurgedeelte. Het midden uitrekenen, boren, schroeven. En ja… toen zaten de voorwielen er………. niet goed op, de draai was te groot. Maar Calvin was niet voor een gat te vangen, en werd niet eens boos! Hij vond het jammer dat er dan een gat voor niets in het hout zat, maar ach.. en hij herstelde zijn fout. En de kar is mooi en stevig geworden! Hij is trots op zijn kar! En terecht! Helemaal zelf gemaakt! Het heeft tijd en moeite gekost, maar het is hem wel gelukt!
We gingen naar een lekkere lange weg, waar de jongens elkaar kunnen duwen met hun kar. Dolle pret natuurlijk.



En wat nu? Ach de kar is nog niet klaar, want zo elkaar duwen is erg vermoeiend, dus er moet weer een duwstang opkomen, en het zitje van de kinderwagen, die in de schuur staat, moet er ook nog op gemonteerd worden. Maar Calvin is aan het bedenken hoe, want het stoeltje is net wat te breed, met bepaalde stangen, en er wordt nu op een oplossing gebroed
Het zal dus hoogstwaarschijnlijk nog een vervolgverhaal opleveren!
Wil je reageren?