De story van onze kipjes continues. Een paar weekjes geleden vonden we een berg veren in de tuin. En het bleek dat 1 van onze kipjes, “tante kip” of “wipkip” te grazen was genomen door een .. ja door wat eigenlijk? Omdat het een berg veren was, vermoedden we dat het om een roofvogel ging, maar 100% zeker wisten we het niet. Misschien een vos? We hebben vernomen dat die al gesignaleerd waren in de buurt, maar dan aan de overkant, nog niet aan onze kant. Maar ja.. wat niet is, kan komen, maar of een vos dan een berg veren achterlaat? “Judoka” zoals de originele naam van dit kipje was, was het kipje van Luca. Luca wilde wel weer graag een nieuw kipje, en aangezien we toch een ruime hoeveelheid kuikens rond hebben lopen, 7 stuks, zou dat wel goed komen. Wel even afwachten welke kuikens de haantjes zijn, en welke de hennetjes.
De kuikens waren een stuk meer teruggetrokken, en in de bosjes, sinds “tante kip” is overleden. We durfden ze eerlijk gezegd ook niet zo goed meer los te laten. Maar ja, 9 kippen in ons kleine nachthok met ren(netje) was ook niet te doen, arme beestjes. We lieten ze dan een tijdje los, hielden ze in de gate, en blij dat ze waren dan. Maar uiteindelijk lieten we ze dus toch maar weer los, en dat ging goed….. Tot het 5 december werd..
Calvin, Luca en ik kwamen thuis van een boodschapje. Terwijl ik de tuin inloop, roept Calvin, die al vooruit was gelopen, “MAM, een roofvogel in de tuin!!! Hij heeft een kipje te pakken!” Calvin rent er op af, maar het is al te laat. De vogel, een grote bruine roofvogel, vliegt weg. En wat hij achterlaat, is een berg veren… en een dode kip, met een gat in haar buik. Gewoon voor het kippenhok!!! Net als de vorige keer. Haan zit te trillen op een stokje in de ren onder het nachthok. Hij is helemaal van slag. En de andere kipjes zijn nergens te bekennen. Als ik ze roep hoor ik inene wat gesputter in de bosjes vlakbij, en ja hoor, daar zijn ze! Ik geef ze voer, en ze gaan graag de ren in. Ik tel ze.. en kijk.. en ik mis mama kip!!! Kippevrouw, het kipje van Josha is nu het slachtoffer van de roofvogel. En we missen een kuiken.. er zijn nu nog maar 6 kuikens, en Hanebaas. Ze zijn van slag allemaal. Niet zo gek natuurlijk.. Ook Josha was heel verdrietig dat haar kipje dood was, de nodige traantjes heeft ze wel gelaten, lief meisje.
En dus zaten ze weer in de ren, en nu durfden we ze echt niet meer los te laten. Roofvogel weet nu waar hij de buit kan halen, en zal zeker terugkomen. De kipjes in de ren houden, vinden we ronduit zielig. Maar ja, wat dan?
Een grote ren bouwen? Voor ons geen oplossing, de charme van de kipjes is dat ze vrij rondlopen. Ze zijn zo grappig om te observeren ook. Verkopen? Willen de kinderen dat? Een vriendin bood aan dat ze bij haar mochten zolang, maar dat voelde ook niet goed. Toen bedachten we dat de kinderboerderij misschien wel plek had voor ze. De eerste kinderboerderij “nee, helaas, wij nemen geen kippen meer aan.” De tweede kinderboerderij reageerde heel fijn, en begreep dat wij met onze open tuin wel heel dicht bij de natuur woonden, en ja hoor, we mochten de kipjes brengen.
Calvin realiseerde zich goed dat dit een goede oplossing zou zijn. Luca twijfelde nog wat, maar wist geen anderre oplossing, Josha vond het het moeilijkst, ze vond het best die kipjes in de ren, ookal konden ze dan nauwelijks lopen. Ze wilde de kipjes gewoon niet kwijt. Toen we de kipjes dan na een paar dagen toch naar de kinderboerderij gingen brengen, was Josha weer erg verdrietig, maar we gingen de beestjes toch daar weer de vrijheid geven. Haan en zijn kroost in het kattemandje, op wereldreis, zijn 2e reis, de kuikens hun eerste reis.
Bij de kinderboerderij mochten ze vrij. onder het toeziend oog van een geit, een kalkoen en 3 parelhoenders gingen ze hun nieuwe wereldje in. Madam Kalkoen besloot om het hele zootje eens goed te gaan bekijken, en gaat achter Hanebaas aan, om even te laten weten dat ZIJ toevallig wel belangrijker is dan hij `de nieuwe bewoner`. En om het allemaal nog gezelliger te maken, gingen ook de parelhoenders zich ermee bemoeien, en ze duwden Hanebaas in een hoekje, roepen er nog een vriend bij, de Opperhaan van de kinderboerderij!! En ze willen met zijn allen Hanebaas wel even een lesje leren. Hanebaas blijkt een ware kemphaan te kunnen zijn, en verweert zich kranig. Toch op een gegeven moment na een aanval van een parelhoender ligt hij op zijn rug… Nou dat was wel even een schrikmomentje, kan ik je vertellen. Met Josha en Luca al kijkend, vond ik dat allemaal helemaal niet prima. Tuurlijk weten we dat er een pikorde is, en dat het normaal is dat ze dat moeten uitvechten, maar als het om jouw lieve eigenste Hanebaas gaat, dan voel je er toch wel wat bij! Zeker als hij op zijn rug ligt. Ik stap er op af, en bekijk hem, hij is van slag, moe, ziet er verwilderd uit, hijgt. Arm beestje. Ik zet hem weer op zijn pootjes, en hij zoekt nu een kuiken op die hij ziet lopen, en waar het even allemaal wat rustiger is! Phew, rust in de tent!
Josha, Luca en ik kunnen even met een gerust hart de andere diertjes gaan bekijken en aaien. De geitjes, de konijntjes, en even naar de speeltuin. Maar dan.. als we aan de andere kant lopen, zien we het alweer… Hanebaas komt weer terug bij de meute, en doet dat niet stilletjes, maar al luid `Kukelekuuu` roepend. En ja hoor, we zien de parelhoenders en opperhaan alweer op hem afstappen. We bekijken het van afstand, en zien dat F. de beheerder van de kinderboerderij ingrijpt, en Hanebaas op een rustiger stuk zet, waar hij een beetje kan gaan wennen. We zien ook nog een kuiken lopen die zich bij Hanebaas wil voegen, en zetten die bij hem. De andere kuikens lopen samen door de boerderij, maar zien we niet meer helaas..
Al met al, loopt het uiteindelijk allemaal wel goed af, we gaan van de week weer even kijken op de kinderboerderij hoe het nu met onze kipjes is. We vinden het allemaal heel erg jammer dat we de kipjes zelf niet meer hebben, we hebben er erg van genoten, maar zijn blij dat de kipjes in ieder geval een goed leven op de kinderboerderij zullen krijgen, waar we ze in ieder geval nog kunnen bezoeken. Ook Josha had er uiteindelijk vrede mee, en verheugt zich alweer op de bezoekjes aan de kinderboerderij.
))) Onze kipjes leggen eitjes! Wat leuk! Helemaal blij waren we. De jongens kwamen kijken, meteen. Spannend! Even later gaat ze weer van het “nest” af, en loopt weer met haan en andere hen de tuin in. En wat denk je.. liggen er zo maar 7!!!! eitjes in dat nest. Ze legt daar dus al een paar dagen haar eitjes, en vorige keer lag ze dus ook gewoon daar. Grappig hoor!
Wil je reageren?