hooikoorts

Ja hoor, het is weer zover. De hooikoorts slaat weer toe bij Calvin.

Het is natuurlijk al de hele tijd behoorlijk warm weer, dus de bloemetjes beginnen volop in bloei te gaan, de Fluitekruid zie ik overal al aan de kanten van de weg bloeien, en daar kan Calvin echt niet tegen. En de Vlierbessen en Lijsterbessen beginnen ook te komen. Nou ja..

Hij heeft vooral  zo een last van zijn ogen, en daar is bijna niets tegen te doen, dat is zo balen! De diverse oogdruppels die hij vorig jaar kreeg, werken eigenlijk niet, sterker nog, het leek vorig jaar wel of hij nog meer last kreeg juist door de druppels in zijn ogen. Op het laatst kreeg hij oogdruppels zonder conserveermiddel erin. Die hebben we nu nog, zijn houdbaar tot september van dit jaar (knap he.. zonder conserveermiddel Hopelijk gaan die het goed doen.  Hij probeert het nu nog zonder de druppels, we zullen zien hoe het verder gaat.

Het is zo jammer dat het hem zo beperkt, hij durft niet meer naar buiten, omdat hij bang is dat hij zo een pijn krijgt aan zijn ogen.  Terwijl hij met dit mooie weer juist zo graag buiten is. Vorig jaar duurde het een ruime maand voor hij weer een beetje naar buiten kon, maar toen begon het seizoen pas ergens begin mei voor hem. Het is nu natuurlijk eerder begonnen, als het nu ook eerder ophoudt ) dan blijft het een ruime maand, anders gaat het langer duren. We zullen het gaan beleven weer dit jaar.

Kikkers vangen!

Afgelopen weekend hebben onze jongens samen met de buurjongens K. en K. (haha klinkt een beetje als een serie op tv van vroeger Q&Q) en onze buurman R. kikkers gevangen. De jongens gingen met R. het weiland in achter ons huis. Naar een slootje. Ze gingen kikkers vangen. Dus ik dacht, als leek Visnetje mee en vangen maar

Hieronder zie je Calvin lopen in het weiland, en dat is ook bijzonder want zijn ontstoken ogen zijn er niet meer! Het ergste leed is geleden gelukkig. De Fluitekruid is zo goed als uitgebloeid, en nu heeft hij nog wel wat last van jeuk en niesen, maar dat is bijna feest vergeleken met de pijn die hij in zijn ogen had. Hij kan weer heerlijk buiten spelen!!

Maar na een poosje komt Luca terug een stok zoeken en een visdraadje. Dus we vissen het viskoffertje ergens uit de schuur waar we nog wat visdraad vinden. En dan op een wilgentak, die we nog hadden liggen van onze wilgen. “Hebben we ook een rood wolletje?” vraagt Luca. “Een wat????” “Een rood wolletje.” Wat is dat dan? “nou een rood stukje wol, om aan het uiteinde te hangen, zodat ik kikkers kan vangen.”

Nou, ik wist het niet, weer kijken in het viskoffertje, en nee geen wol, wel een blinkertje waar wat rode wol aan zit. Inmiddels was Joep erbij gekomen, en die ging helpen. En Joep was wel eens benieuwd hoe dat dan zou gaan, kikkers vangen met een “rood wolletje”.

“Ja, dat wolletje doe je dan een beetje zo heen en weer wippen, en een beetje op het water, en dan denkt die kikker dat het een vliegje is, en die hapt in het wolletje, en dan hup, vliegt er een kikker door de lucht!”

Nou dat wil Joep ook wel eens zien, hij en ik hebben hier nog nooit van gehoord. En ja hoor, Joep mee het weiland in, en even later enthousiast weer terug. Inderdaad het lukt. De kikkers vlogen door de lucht. Luca trots op zijn vader, want papa had er ook bijna een gevangen! Papa had de kikker aan zijn wolletje, maar de kikker liet weer los.

Hieronder zie je de kikkers die de buurjongens en onze buurman gevangen hadden. De kikkers krijgen overigens een mooi plekje in de enorme vijver van onze buurman. Dus het komt goed met de beestjes.