Ze lijkt wel groter!

Ze is toe aan een nieuwe grotere fiets. En die hebben we samen uitgekozen, Josha en ik. Calvin en Luca waren ook mee, en die vonden deze fiets ook wel heel mooi.  Ze ging nog een rondje voor op het plein fietsen, en dat ging al heel goed. Alleen het opstappen en afstappen vond ze wat eng, want dat moest nu op een andere manier dan op haar kleine fiets. Ze is er wat trots op dat ze nu een grote fiets heeft! Vandaag gingen we dus fietsen. Eerst oefenen met op- en afstappen. Luca ook mee op het weggetje om te oefenen. Hij kon goed voordoen hoe je dan kan opstappen. En ze had het al snel door. Afstappen is geen probleem, opstappen vindt ze nog wat eng, maar ik help haar en dat komt helemaal goed. Toen het goed ging, zijn we naar opa en oma gefietst, maar die lagen even te slapen, dus naar Brenda gefietst. Onderweg groette ze iedereen die ze tegenkwam, en ze kwam tot de conclusie dat iedereen haar ook terug groette, omdat ze een nieuwe fiets heeft, want dat zien ze omdat hij nog zo mooi glimt. Bij Brenda kopje koffie gedronken en toen.. en toen… naar huis, dan omkleden want want.. Josha wil weer gaan gymen!

Josha en ik zaten in het begin op moeder-en-kindgym, maar toen ze 4 werd, ging ze naar de kleutergym, en dan mogen de mama’s er niet bij blijven, maar ze wilde niet alleen. Ik bleef dus bij de les, ik heb haar beloofd te blijven tot ze zou zeggen dat ik niet meer hoefde te blijven. Destijds probeerde ik het wel om even naar het toilet te gaan, maar ze hing heel erg aan me. Ze wilde ook absoluut niet gymen, als ik er niet bij bleef. Ach, met al die kindertjes kon juf ook wel wat hulp gebruiken, en de kindertjes vonden het ook leuk dat ik erbij was, de meiden kwamen altijd naar me toe en spelletjes met de bal doen. Op een gegeven moment, na een aantal maanden, wilde Josha niet meer gaan. Er was een jongetje dat had gezegd tegen haar ” voordringer”. Dat was de druppel voor haar, ze wilde niet meer! En eerlijk gezegd vond ik het niet zo erg, want hoewel ik het leuk vond om te helpen, voelde ik een soort van.. “het mag niet”.  Juf zei niet veel, deed vriendelijk, en vroeg ook wel mijn hulp. Toch had ik het idee dat ze me liever zag gaan dan komen Daar trek ik me niet veel van aan, maar toch, ik voelde het wel. Ik twijfelde er wel aan of ik dat wel goed voelde, ze deed immers wel altijd vriendelijk.

Vorige week zei Josha inene. “Mam, ik wil weer op gym! Dan zie ik Ninti ook weer wat vaker, en ik wil weer gymen!”. Hartstikke leuk, en we hebben overlegd, dat ik er dan niet meer bij blijf, zoals ik eerst dus wel deed. En dat we dan ook gymkleren gaan kopen. Daar moest ze wel even over nadenken, maar ja hoor, ze wil echt weer op gym, dus ja ze wil wel gymkleren aan dan. Liefst wilde ze wel dat ik erbij bleef, maar dat doe ik echt niet meer zei ik. “Je weet wie de juf is, je weet hoe het gaat op de gym, ik blijf even een paar minuutjes aan het begin, en dan ga ik in de kleedkamer zitten.” Dat vond ze goed! Dus nieuwe gymkleren gekocht, roze, helemaal blij is ze ermee. En de nachtjes aftellen. “Nog 3 nachtjes.” “Oh, nog maar 2 nachtjes dan ga ik gymen!”. “Morgen ga ik gymen”. En toen “Als ik toch niet durf, dan ga ik niet hoor mam.” En vandaag twijfelde ze heel erg. “Wat nu als er allemaal nieuwe kindjes zijn?” “Ik ga het wel proberen, maar als ik niet durf…. en wat als ik jou ga missen?” Ik heb het met haar erover gehad dat het heel normaal is om iets spannend te vinden, en dat ze me gerust mag missen, dat het maar een uurtje duurt. Dat ik in de kleedkamer ben. En dat als ze niet wil, dat ook helemaal prima is. Maar ze wil toch wel graag. En toen Brenda vanmiddag ook nog zei dat zij en Barry ook even zouden komen kijken bij de gym, werd ze weer enthousiast. Op de fiets naar huis, omkleden in haar nieuwe gymkleren, staart in haar haar, pakje drinken en Dora koekje in haar tas, en daar gingen we, op haar nieuwe fiets naar de gym.

Daar werd ze enthousiast begroet door Ninti, die zo blij was dat Josha weer kwam gymen. Daar ging ze, met Ninti de zaal in. Ik vertelde juf dat Josha weer kwam gymen, en de primaire reactie van juf was “Maar jij bent er niet bij he!” Daar viel voor mij inderdaad een puzzelstukje op zijn plek, dus toch.. Maar vriendelijk als ik altijd ben ahum, zei ik tegen haar dat ik inderdaad niet bleef, dat ik in de kleedkamer op haar zou wachten. Grinnikend erachteraan zei ik: “Maar hoezo, vond je het niet gezellig dan, dat ik je steeds hielp?” Ze keek me aan en begon te lachen. “Jawel, maar ja, al die moeders willen dan blijven he.” Waarop ik niet kon laten om te zeggen. “Ik heb maanden geholpen, en ik heb nooit een moeder gezien die er ook bij bleef, ik ben de enige die zo gek is” zei ik gekscherend. Waarop ze weer moest lachen.

Inmiddels was Brenda binnengekomen met Barry, en die stond erbij, en zei: “El, je bent echt niet de enige hoor, ik zat er ook altijd bij. Je bent echt niet de enige die zo gek is “  Brenda vertelde dat ze bij peuterspeelzaal bleef, of op de gang zat te wachten, tot het niet meer nodig was, en bij de judo.” Juf vroeg wie dan haar kindje was, waarop Brenda naar Barry wees en zei: “deze jongen”. Juf zei: “oh ik dacht dat 1 van die kleintjes ook van jou was.” Waarop Brenda lachend zei: “Neeee joh, als een van die van mij was, dan zat ik wel daar op het bankje.” En ze wees naar een van de banken in de gymzaal. Juf had het erover dat het lastig was, die moeders die erbij blijven, als er dan iets is, gaan die kinderen meteen naar hun moeder, en dat is storend. Brenda vroeg voor wie het  storend is. waarop ze antwoordde voor haarzelf, voor de les.  Juf zei ook nog tegen mij ” Je bent er maanden bijgebleven, dat heeft je niets gebracht, want ineens was je weg.” Ik was eigenlijk perplex dat ze dat zei en reageerde met “Nou, niets gebracht, ze gaat nu anders weer met plezier gymen.”

Josha was intussen heerlijk met Ninti aan het spelen en rondrennen in de gymzaal, en toen ik gedag zei, hoefde ze niet eens een knuffel, ze zwaaide op afstand, ze keek me wel even vragend aan, waarop ik zei “Ja, ik zit in de kleedkamer.” En toen knikte ze, en was het klaar. Ik ging lekker een boekje lezen in de kleedkamer, en hoorde de kinderen lekker gymen. Ach en er gingen natuurlijk allerlei gedachten door me heen. Dat ik het destijds inderdaad goed gevoeld heb, dat juf het eigenlijk maar niets vond, dat ik erbij bleef. Eerlijk gezegd vond ik haar opmerking “dat het me niets gebracht heeft”, een vreemde opmerking, respectloos. Dan bedenk ik me, dat ik dan altijd maar vriendelijk blijf, en er een grapje van maak, maar dat het pijnlijk voelt, dat onbegrip. Achteraf malen dit soort opmerkingen altijd nog lang in mijn hoofd, en weet ik altijd nog van alles te zeggen, zoals “het heeft me gebracht dat Josha mij volledig is blijven vertrouwen, dat ik haar niet huilend achterlaat, om er “maar even doorheen” te moeten. En kijk eens hoe trots en fier ze vandaag naar de gym gaat!” Het gaat toch om Josha, dat zij het leuk heeft! Wat maakt het uit als ze zich veiliger voelt met moeder erbij als ze 4 is. Ik bedoel, waar hebben we het over, 4 jaar!!  Soms begrijp ik gewoon niet dat mensen die met van die kleine kinderen werken, dat niet inzien. Luca en Barry zitten al heel wat jaartjes op judo, en bij de judo is het gewoon geen probleem als je erbij blijft, er zijn altijd meerdere ouders die blijven kijken. De judoleraar vindt dat ook geen probleem. Waarom is het dan bij gym wel een probleem?

Toen de gym klaar was, kwamen de kinderen met een ballon de kleedkamer binnen, en Josha had het heel leuk gehad, ze was blij! Ze had me niet gemist! Ze heeft heerlijk haar drinken opgedronken en haar Dora koekje opgepeuzeld. We hebben Ninti gedag geknuffeld, en knuffels voor Jai-Li uitgedeeld ook nog. En toen weer op de fiets! Nog naar oma en opa gefietst, om haar nieuwe fiets te laten zien, en trots te vertellen dat ze gegymd heeft. En echt, met die gymkleren, en haar haren in een staart, leek ze wel 10 centimeter gegroeid. Ze zag er echt groter en zelfverzekerder uit! Ik ben zo trots op mijn meisje!

Josha

Mijn meiske fietst al tijden zonder zijwielen op haar fietsje. Ik bedoel.. met zijwielen aan haar fiets, maar ze gebruikt ze niet… Ze rijdt gewoon op 2 wielen, zonder het “ggggggggggggggggrt” geluid van de zijwielen die de grond raken.  Maar uiteraard wil ze niet dat we de zijwielen eraf halen, want het voelt zo veilig met die dingen er nog op

Tot we vorige week bij haar vriendinnetje waren. Die heeft een “grote” fiets gekregen met zijwielen, en de zijwieltjes van de “kleine 12″” fiets zijn eraf gehaald. En uiteraard moesten die fietsen worden uitgeprobeerd! N. wilde op haar nieuwe grote fiets fietsen. En Josha kon het dan proberen op de kleinere fiets zonder! zijwielen. En ja hoor! Daar ging ze! Het was wel een beetje eng, want het zadeltje staat iets hoger dan haar eigen fietsje, maar daar ging ze. Rondje na rondje ging ze fietsen. Tot ik vroeg: “Josha, weet je nog hoe je af moet stappen?” Toen kwam er bedremmeld “NEE” uit. Ik ben haar gaan helpen, remmen, dan voetje op de grond, en dat deed ze! Helemaal geweldig. En daarna mocht ze ook nog op de grote fiets van N. En dat was het ook helemaal! Ook rondje na rondje, eerst heel voorzichtig, bang dat ze zou vallen bij de bochtjes, maar ze ging steeds harder, ieder rondje ging harder.

Toen we thuis weer waren, wilde ze dat we haar zijwieltjes van de fiets zouden afhalen, en dus deden Calvin en ik dat. Maar ze waren er nog niet af, of ze moesten er weer op van haar! Want ze kan het niet, dacht ze. Maar die stomme mama ik besloot om toch niet de wieltjes er weer op te zetten, en het fietsje even zo te laten. Maar ze ging er niet meer op fietsen, wel af en toe erop zitten dat wel.

Gister was N. bij ons spelen en eten, heel gezellig van die meiden met elkaar aan het keuvelen in huis. “Mogen we tekenen?” “Mogen we knutselen?” “Mogen we op de Wii?”  “Mag ik bij jullie eten?”

En vandaag… vandaag … vandaag….. jaja…. kijk eens:

Zaanse molens

Een paar weekjes terug waren Calvin, Luca, Josha en ik op de Zaanse Schans. Gewoon lekker fietsen, en daar picknicken. Calvin en Luca vinden het er niet geweldig (“We zijn er al 100 keer geweest.”), maar Josha vond het er erg leuk. En ik heb haar beloofd er nog eens naar toe te gaan, alleen met haar! Vandaag deed zich een mooie gelegenheid voor.

Luca ging, voor de 2e keer deze week, met tante Sabine en Milan naar de Jagersplas. Met Milan in de fietskar, achter de fiets van Sabine, dat is natuurlijk helemaal geweldig! En dan zwemmen. Milan en Luca worden meer en meer dikke vriendjes, leuk om te zien! “Dit is mijn grote vriend Luca” roept Milan tegen iedereen die het wil horen.

Ik bracht Luca naar Sabine toe Luca weer in de fietskar, en toen fietsten we samen een stukje verder richting Jagersplas. We moesten met een fietspondje over, en toen kwamen Josha en ik o het idee om naar de Zaanse Schans te fietsen, we waren er vlakbij. En dat hebben we dus gedaan.

Het pondje, varen naar de overkant, op zich is al een feestje. Dan zeggen we Sabine, Milan en Luca gedag, en fietsen we samen naar de molens. We parkeren de fiets en gaan lekker wandelen over de Zaanse Schans.

We gaan bij de klompenmakerij naar binnen, en kijken hoe die meneer vertelt over het maken van een klomp. Josha vindt het leuk om te zien hoe die meneer dat doet. Die meneer liet zien hoe ze klompen met de hand maken, maar vooral hoe het met de machine gaat. Josha zat ademloos te luisteren en te kijken.

Josha heeft nog een klompje uitgekozen, die we thuis zouden gaan beschilderen, en ze kon ook niet weg voor ze een prachtige houten roze tulp had bemachtigd.

Thuisgekomen ging ze meteen naar de tuin, klomp mee, verf pakken en schilderen maar!

fietsvakantie

Afgelopen maandag vertrokken we met Thea en Sam, voor 3 dagen fietsvakantie. Nou ja fietsvakantie is een groot woord, meer een fiets-drie-daagse.  We hebben 2 nachten gereserveerd bij een mevrouw die zich aangesloten heeft bij “vrienden  op de fiets“.

Toen Thea en ik de fietsvakantie gingen plannen, wilden we eigenlijk gewoon opstappen op de fiets, ergens heenfietsen en dan overnachten in een jeugdherberg. Ons idee van een jeugdherberg was dat we aan kwamen bij een soort boerderij-achtige omgeving, waar je zalen hebt met stapelbedden. Je mag daar aanschuiven aan tafel, om te genieten met anderen van een bordje hutspot of iets dergelijks. En dan slapen, volgende dag weer verder naar een andere plaats, alweer weer een jeugdherberg zou zijn.

Helaas we werden teleurgesteld, de jeugdherberg in onze gedachten is niet de jeugdherberg van tegenwoordig. Tegenwoordig heet een jeugdherberg “stayokay” en hoewel veel mensen een nachtje met zijn 6en slapen voor 120 euro niet duur zouden vinden, vonden wij het wel behoorlijk aan de prijs, en zochten alternatieven. En die vonden we dus bij “stichting vrienden op de fiets“. We boekten gelijk maar 2 nachten. En we planden in om vanuit Egmond-Binnen een fietsroute zouden gaan doen.

Duss maandag gingen we op stap, op de fiets. Bepakt en bezakt, met allemaal een tas achterop de fiets.  Op weg via Krommeniedijk, wat een prachtig plaatsje! Onderweg naar Uitgeestermeer, waar we zouden gaan picknicken. We hebben er heerlijk gegeten, en gespeeld, en zelfs gezwommen.

Toen we allemaal weer zin hadden om verder te fietsen, zijn we weer op de fiets gestapt, op weg om via Castricum en Bakkum naar Egmond Binnen te fietsen.   Waar we hartelijk werden ontvangen. We hebben onze spullen op de kamers gezet, even gerust en wat gedronken. We hadden inmiddels een kaart van de omgeving waar we hadden gefietst, en hebben samen met de jongens gekeken hoe we nu eigenlijk gefietst zijn. Daarna zijn we weer op de fiets gestapt, richting Egmond aan Zee. We zouden daar lekker een patatje gaan eten, en  lekker even naar het strand gaan om te spelen. Onderweg door de duinen, stopten we al een keer, omdat de jongens en uiteraard Josha (als ik het over “de jongens heb, bedoel ik altijd Josha ook, even voor de duidelijkheid ) het duin op wilden klimmen enweer naar beneden rennen, en weer omhoog.

Na een patatje en een ijsje gingen we het strand op.

Na uitgebreid te hebben gespeeld gingen we weer op weg naar ons bedje.

De volgende dag hadden de jongens besloten dat we in ieder geval naar een winkel zouden gaan waar we ringen konden kopen, want ze hebben een vriendschapsclub opgericht, en ze wilden er vriendschapsringen bij kopen. In Egmond aan Zee vonden de jongens de ring die ze wilden.

Luca en Sam waren behoorlijk moe, en toen ze hun doel hadden bereikt voor die dag (de ring ) wilden ze lekker een ijsje eten, en naar het strand. Dus we zijn naar het strand gegaan. Calvin heeft met zijn fiets op het strand gereden, maar Sam en Luca konden alleen maar liggen en praten en relaxen, tot grote frustratie van Calvin..

Het was heerlijk warm weer, en het was lekker om op het strand te zijn, maar Sam en Luca wilden heel graag naar het logeeradres terug om daar op bed boekjes te lezen. Uiteindelijk schikte Calvin maar in zijn lot, en fietsten we terug. Daar hebben we ons prima vermaakt met lezen, en toen  Sam en Luca weer wat uitgerust waren gingen ze met zijn 3en naar buiten, stunten met hun fietsen.

Redelijk op tijd naar bed, want woensdag zouden we weer naar huis fietsen.

Onderweg naar huis woensdag kwamen we langs  het huis van Iris, een thuisonderwijs vriendin.
Bij Iris hebben we even uitgerust en een kopje thee gedronken, toen wilde Calvin toch echt graag weer naar huis. Toen Iris vroeg of Calvin het niet leuk vond, reageerde hij met “Jawel, maar ik wil graag naar papa.”  3 dagen zonder papa, dat hebben ze nog nooit gedaan, dus leuk even ergens op visite, maar dan toch snel weer naar huis! En dus gingen we weer op de fiets naar huis.

Het was heerlijk, 3 dagen fietsen, we willen het nog wel eens doen, maar dan wel met papa erbij.

Een nieuwe fiets voor Luca

Luca is toe aan een nieuwe fiets. En daar verheugt hij zich al een hele tijd op. De laatste tijd fietste hij steeds op Calvin zijn fiets, trots dat hij nu eindelijk op een 22′” fiets kan fietsen.  We hadden hem beloofd dat als hij eraan toe was, hij een nieuwe fiets zou krijgen, en dat is dus nu zover.

Zaterdag gingen we naar de fietsenwinkel. Er waren 3 fietsen van 22″. 2 redelijk gewone fietsen, met zwart en groen. En 1 fiets, een Snake, die er heel stoer uitzag, oranje kleur. Ik wist al toen ik die zag, dat die het zou worden, en ja dat werd hem ook. Luca is helemaal blij met zijn fiets!

Vandaag zijn we lekker gaan fietsen met elkaar. Joep heeft -eindelijk!- vakantie. En het zonnetje schijnt heerlijk, dus we gaan lekker fietsen! Er stond een straf windje, tegenwind, maar Luca gaf geen krimp en fietste stug door We zijn wel even gestopt onderweg bij een speeltuintje, daar hebben we lekker wat gedronken en gegeten. We zullen komende 3 weken wel heel wat gaan fietsen, als het weer tenminste droog blijft. Volgende keer gaan we een stukje verder.