Grauwe gans

Op mijn verjaardag kreeg ik wel een heel bijzonder kadootje van Calvin. Samen met Luca en Boris, die bij ons logeerde, waren ze gaan kanovaren. Het was ook mooi weer ervoor! Toen de jongens terugkwamen van hun boottripje, kwam Calvin binnen met een enorm ei! “Kijk mam! Hebben we een warme lamp?”

“Uhm… wat is dat?” “Een ganzenei.”

Ze hadden aangemeerd bij een eilandje, en daar had Calvin rondgelopen, toen hij een gans zag opvliegen. De gans liet een nest achter met 5 eieren erin. 1 ervan heeft hij gepakt en meegenomen naar huis. Eerst in zijn handen, maar in de boot heeft hij het ei in zijn oksel bewaard. Het ei kwam dus warm aan.

Een lamp? Uhm nee, die heb ik niet, maar ik nam het ei aan, en stopte het ei in mijn boezem! Is in ieder geval lekker warm, toch? Gelukkig hebben we Google dan We zijn op zoek gegaan naar informatie over het uitbroeden van een ganzenei. Het werd me al snel duidelijk dat het nauw luistert om zo een ei uit te broeden. De temperatuur in een broedmachine moet zo 37,6 graden Celsius zijn. Luchtvochtigheid 45% in een broedmachine. paar keer keren per dag. Nou dat moest gaan lukken toch? Daar ging ik dus, ik was broeds vanaf dat moment

Ook ‘s nachts was het geen probleem, het ei ging gewoon in mijn t-shirt dat ik ‘s nachts droeg. Draaide ik me om, dan ging het ei gewoon mee Tja, je hebt ruim 14 jaar ervaring met samen slapen met je kinderen of niet he ‘s Morgens als ik uit bed ging, dan legde ik het ei te koelen, kon ik gewoon even me klaar maken voor de dag. Daarna ging het ei weer op zijn veilige warme plekje

We wilden het ei eigenlijk graag schouwen, om te weten of het ei wel bevrucht was. Maar welke lamp we ook gebruikten, we konden niet door het ei heen kijken. De schil is te dik, en je moet natuurlijk door 2 van die dikke lagen heen! Op een gegeven moment waren we bij Monique, zij heeft een daglicht-lamp, en we probeerden te schouwen, maar helaas niet te zien. Ook Brenda kwam nog met een laserlampje, maar dat ging ook niet. Dus dan maar gewoon doorbroeden.28 dagen lang broeden, zou het dan niet uitkomen, dan was het of een windei, of was het vruchtje dood gegaan.

Ja je begint met zoiets, en dan zit je er ook een soort van aan vast. De eerste dagen zei ik nog tegen Calvin: “Leg het terug in het nest, dat lijkt me het beste”. “Ja maar mam, dan ruikt het ei anders, en dan gooit die moeder het ei eruit, dan heeft het ook geen kans.” “Hmm, ja die kans is er ook ja.” Dus ging ik door met broeden. Ondertussen me inlezend over ganzen, en het opvoeden van ganzen. Wil ik dat eigenlijk wel, zo een gans? Het wordt een “gestoorde” gans, want hij denkt straks dat hij een mens is. Ik zag mezelf al wel lopen met zo een klein gakkend gansje achter me aan. Ik las ergens dat ze dan niet 3 uur zonder je kunnen. Oh oh, ik zag mezelf al overal heengaan met een gans achter me aan, de auto in, mee naar keramiek etc. hahahaha. Wil ik dat wel? Maar ja, wel leuk zo een gansje, en dan kan hij natuurlijk zo het weiland in, waar al zijn familie woont, wie weet zoekt hij die wel op dan? Dan lees je weer verder en een grauwe gans kan wel 30 jaar worden. Jeetje, wil je dat wel? Ik twijfelde lekker door, ondertussen bedenkend dat het ei waarschijnlijk toch geen kans had. Luca vroeg zich ondertussen regelmatig af waarom ik me er zo druk over maakte, het is toch leuk! haha. heerlijk om kind te zijn, en je niet overal al zorgen over te maken!

Ondertussen wisten al heel veel mensen van mijn ei, en waarschijnlijk verklaarden ze me allemaal voor gek maar dat geeft niet. Het is een leuk project Geinig, van de week fietste ik door het dorp, riep er iemand die me zag en van het ei weet: ” En hoe is het met je ei?” Ik klopte op mijn borst, om te laten zien dat het ei nog veilig op zijn plekje ziet, en zij riep nog: “Oooh, spannend!”

Een paar dagen geleden, toen ik uit bed stapte en het ei neerlegde, voelde ik iets bewegen in het ei! Ik vroeg Joep ook te voelen en die voelde ook wat. Als we het ei langzaam heen en weer bewogen dan voelden we iets. Maar het leek op een gegeven moment wel op klotsende vloeistof.  Calvin heeft ook gevoeld, en voelde ook iets bewegen. We dachten meteen dat het niet goed was! Toch kon ik het ei niet meteen laten liggen, en heb het teruggestopt op zijn plekje. Later die dag als ik het heen en weer bewoog dan voelde ik het niet meer heen en weer bewegen. Dan ga je weer op het internet zoeken naar informatie. Een klutsend ei is niet goed, dat is duidelijk! Maar het klutste niet meer, dus de twijfel sloeg weer toe. Misschien toch een klein kuiken dat wat heen en weer bewoog?

Het ei is gister nog meegegaan naar Madurodam, maar gisteravond toen ik weer las over ganzeneieren en hoe het ei te schouwen, schreef iemand ergens op een forum, dat je dat het beste op een donkere plek kunt doen. Logisch eigenlijk he!! Dus gisteravond hebben Joep en ik in het donker van de slaapkamer de zaklamp genomen en gekeken of we door het ei konden kijken. Ja dat lukte!! Zeker toen we ook nog onder de dekens gingen, en het nog donkerder werd. We zagen een luchtkamer zitten, en verder zagen we heel duidelijk  vloeistof, en als je het ei heen en weer bewoong zag je de vloeistof heen en weer gaan. Onder in het ei was het donker, vermoedelijk troeperige vloeistof… We wisten het eindelijk helemaal zeker, er zit geen levend wezentje in het ei.

Grappig dat je dan ontdekt dat je na 2 weken het ei bij je gedragen te hebben, toch een beetje gewend was geraakt aan het feit dat er misschien een gansje in zou zitten. Toch jammer dat dat dus niet zo is! Ik heb het ei niet meer in mijn t-shirt gestopt, maar op de kast gelegd waar het nu gewoon mocht afkoelen. Ik kon weer gewoon slapen, tijdens het draaien hoef ik geen rekening meer te houden met een ei dat in mijn t-shirt zit. Dat is ook wel weer fijn!

We gaan het ei uitblazen, en bewaren, want het heeft wel iets speciaals gebracht!

Helaas dus… geen grauwe gans voor ons! Toch wel jammer, maar ook helemaal oke!

Paardengedoe :)

Josha is een echt meisje, en zoals veel meisjes gek op paarden. Ze zit natuurlijk al een tijdje op paardrijles. Mag ze heerlijk rijden op shetlandponys. Afgelopen zaterdag mocht ze zonder zadel rijden, dat vond ze echt heel leuk!

Maar verderop in het dorp woont Klaas Theepot. Het paardje van Carla en Pieke. Daar mag ze ook naar toe om te rijden, en we proberen nu om in ieder geval 1 keer per week daarheen te gaan. Aangezien mams (jaja dat ben ik) niet zo een held is met paardjes, gaan Carla en Pieke gezellig mee. Gelukkig maar, want ik snap niet zoveel van de gedragingen van een paardje.

Afgelopen donderdag heeft Josha op Klaas een ritje gemaakt. Carla vertelde toen dat ze zondag met Klaas een ritje met de wagen zou maken, en wij mochten ook mee. Leuk! Josha was de dagen aan het aftellen! Zondag gingen we gezellig samen naar Carla en Pieke. Na een lekker kopje koffie en even praten ook met de papa van Pieke, gingen we Klaas voor de wagen spannen. Het was al een tijdje terug dat Klaas voor de wagen gespannen was, dus hij vond het wel weer spannend. Ik vind het heel mooi om te zien hoe Carla omgaat met Klaas. Ze is zo rustig en vol vertrouwen. Het was wel een klusje om Klaas goed aan te spannen voor het karretje, maar het ging goed. Pieke en Josha gingen achter in het karretje. Carla liep met een begeleidend touw naast Klaas, en ahum.. ik, mocht op de bok…

Best spannend hoor!! Nog nooit heb ik zoiets gedaan, en gelukkig liep Carla naast Klaas Klaas deed het fantastisch! Het is zo een lief paardje! Pittig paardje met karakter! Hij deed het zo goed dat lopen voor het karretje. Hij luisterde wel voornamelijk naar Carla maar aan het einde van de rit had ik wel het gevoel dat hij ook naar mij luisterde. Leuk was het zeker, en gezellig met die 2 meiden achter in het karretje.

Toen we weer terugwaren, ging Carla toch nog even met Klaas uitstappen, want hij was behoorlijk bezweet, en als hij te snel afkoelt, is dat niet goed voor hem, Pieke Josha en ik bekeken de fotos die Josha onderweg gemaakt had en het filmpje. Toen kwam Carla weer terug, en gaf ze mij het touw om Klaas naar het weiland te brengen. Maar ik lette even niet op, 1 seconde, en inene ging Klaas er vandoor. Met mij aan het touw erachter aan. hahahaha. Ik moet er nu wel om lachen hoor, maar jeee wat is dat dier sterk!! We riepen “Halt” “Stop”. Maar mooi niet. Hij dacht “die kan ik hebben” En hup weg was hij. Hij liep meteen naar zijn weiland dat wel, en stapte daar op zijn halstertouw, en daardoor liep hij zichzelf vast, en kon Carla hem pakken, en in het weiland zetten. Phew… nou dat was weer een stapje terug voor mij.. Jammer..

Maar het was wel leuk! Josha vond het helemaal prachtig, en het was gezellig!

update

Afgelopen tijd is er veel gebeurd, maar ik heb even geen tijd om alles op te schrijven. Daarom dacht ik, ik maak maar even een fotoblog om e.e.a. een beetje aanschouwelijk te maken met een klein verhaaltje erbij

Eerst maar even onze kittens 3 van de 5 hebben we afscheid van moeten nemen. Toen het eerste poesje bij ons weg ging, Cheeky, heeft Luca wel even heel erg veel verdriet gehad, hij had het er echt zwaar mee. Cheeky is ook zo een leuk en lief poesje, zo speels! Toen Cheeky in haar nieuwe mandje ging, om met Sam en Thea mee te gaan, ging Ninja even afscheid nemen van Cheeky, dat vond ik wel heel bijzonder! Toen Thea en Sam thuiskwamen met Cheeky, heeft Sam meteen met skype gebeld, en heeft hij ons laten zien hoe Cheeky haar nieuwe huis aan het verkennen was, we konden het gewoon live meemaken! Zo lief van Sam! Nadat de eerste wegging, ging het met Luca beter. Bij het afscheid van Moos en Jimmy had hij niet veel verdriet meer, het was goed zo! En gelukkig gaat het met alle poesjes heel goed bij hun nieuwe baasjes!

Hier bij de fotos zie je ook Fienke. Fienke is het nieuwe vriendinnetje ook van Josha, die 2 kunnen hartstikke goed met elkaar overweg! Zo leuk om te zien. En wat zo leuk is, haar moeder en ik kunnen ook goed met elkaar overweg, ook leuk!

De powerbocks die we van Victor geleend hebben, daar was iets vervelends mee gebeurd. Luca wilde met de powerbocks op de picknicktafel staan… jaja… maar hij viel toen hij op het bankje stond, en toen brak een stukje van de powerbock af. Hij was in dikke tranen, voelde zich zo rot!! Hij vond het zo naar naar Victor toe! Hij zei: “Calvin zegt altijd dat ik geluk heb,  in spelletjes en met dingen vinden etc, maar ik heb altijd dit soort dingen, noem dit maar geluk hebben!” Mijn hart brak wel toen hij dat zei! Een ongelukje zit nu eenmaal in een klein hoekje.. er was vast wel een oplossing voor. En ja er was een oplossing, het onderdeel was los te bestellen, en dat hebben we gedaan. De jongens hebben het onderdeel er zelf opgezet! Eerst begonnen Luca en Boris, maar Calvin heeft het uiteindelijk afgemaakt. Wat een geduld heeft Calvin gekregen! Hij kan zo relaxed iets uitzoeken en bedenken en uitwerken. Fijn dat hij dat zo goed ontwikkeld heeft!

Het is steeds heel mooi weer geweest. Boris heeft gelogeerd. We zijn met Sam naar de Avonturenspeelplaats geweest toen het ook weer mooi weer was.

Onze overbuurman houdt heel erg van paddestoelen, en weet er best veel vanaf. We hebben hem gevraagd of hij eens met ons een paddestoelenwandeling wilde doen. Nou dat wilde hij wel, en we zijn gezellig met zijn allen naar het bos/duingebied gegaan, en hebben daar allerlei verschillende paddestoelen gezien. Buurman Hans vertelde van alles, en wist van vrijwel alle paddestoelen tot welke soort hij hoorde, en hoe de paddestoel heette. We hebben er ook een aantal geplukt om ze thuis nog eens te bekijken. Het was ontzettend gezellig met onze buurtjes, want buurvrouw Dollie was er ook bij.  Heerlijk gewandeld en paddestoelen gezien, die ik nog nooit gezien had, onder andere de gekraagde aardster, de groene knolamoniet, die heel erg giftig is. Een doolhofzwam. We hebben ervan genoten!

En verder ben ik ook weer gaan vilten, maar dit keer natvilten! Ik heb een hoedje gemaakt, maar daar heb ik even geen foto van En ik heb een paar vilten sloffen gemaakt. Het eerste paar dat ik maakte, was redelijk mislukt hahaha. Te dun, te laag om mijn voet etc. Maar het 2e paar is beter gelukt. Ook nog niet helemaao 100% goed. Want zoals je ziet is de ene slof wat hoger dan de ander. En die had ik ook iets te nauw gevilt, waardoor ik hem niet meer over mijn voet kreeg hahaha. Maar een sneetje erin deed wonderen. Op de foto zie je dat de andere slof geen sneetje heeft, maar die heb ik er ook een gegeven, zodat ze meer op elkaar lijken. En ze zitten heeeerlijk warm! En ik vind ze nog mooi ook

5 schattige kittens

Jee, wat gaat de tijd snel. De kittens zijn 15 augustus geboren, ze zijn nu dus 7,5 week oud. Ze groeien goed, en ze zijn zo ontzettend leuk en lief! 5 kleine boefjes met ieder een eigen karaktertje, en omdat we ze vanaf de eerste minuut kennen, zijn we er zo gek op, en kennen we ze zo goed!

Ik zal ze even voorstellen.

We beginnen maar even met de 2 dames van het gezelschap.

Er is een zwart/wit dametje, met een allerliefst ondeugend snoetje, die Tjikie heet. Ze is de ondernemendste van het hele stel. Ontzettend lief, ze kan je met haar ondeugende oogjes zo lief aanstaren, en dan wil ze weer verder, alles wat beweegt gaat ze achteraan, en ze had ook als eerste ontdekt dat je wel heel leuk rondjes kunt rennen om ons keukeneiland heen, en dan lekker met je achterpootjes slippen. Hihi, enig om te zien. Ze is heerlijk actief, en nergens bang voor. Onlangs was mijn schoonmoeder met haar hond Rocky bij ons, en zij was de enige van het hele stel dat gewoon heel stoer naast Rocky ging zitten, en steeds een stukje dichterbij schoof. Ze ruikt graag in schoenen om er dan ook met achterpootjes uit te blijven steken, en ze klimt graag in de gordijnen, die we dus maar even opgeknoopt hebben Ook liep ze uiterst geinteresseert rond tussen de cavia’s en de konijnen. Dat is me een dametje hoor!! Fijn dat ze straks bij Sam en Thea en Poekie (hun andere poes) gaat wonen. Hieronder wat fotos van haar.

Dan is er nog een klein dametje, helemaal zwart is ze met een paar witte haartjes op haar borst, en in hara okseltjes. Ze heeft een snoezig spits snuitje, en is ook werkelijk allerliefst. Ze speelt graag met haar zusje en haar broertjes, maar is ook dol op knuffelen. Spelen geniet ze ook van. Ze was de laatste van het stel bij het eten. Ze vond het wel best zo, maar uiteindelijk ging ze toch ook blikvoer en brokjes eten. Ze kan me heel verliefd aanstaren, en ze geeft koppies met haar hele lichaam, en als ze dat doet dan spint ze heel hard. Minoes is door Josha uitgekozen om bij ons te blijven wonen. Hieronder wat fotootjes van haar.

(terwijl ik hiermee bezig ben, liggen beide dames trouwens bij me, en zwartwitte dametje legt geregeld even haar pootjes op mijn duimen, want dat typen is wel bere-interessant )

En dan zijn er nog 3 heren in ons gezelschap.

Allereerst wil ik je voorstellen aan Cypie. Cypie is het enige cypertje uit het nest. Een heel lief mooi diertje. Lief zacht karakter, hij was zo een beetje de kleinste van het nest in het begin, maar hij was wel de eerste die lekker kattenvoer ging eten. (hij heeft vanavond een plekje achter me gevonden, hij ligt een beetje tegen mijn rug en tegen de bank aan. Lekker warm hoor ) Cypie is een lief mannetje, lekker speels, en toch ook een knuffelkontje. Hij heeft een snoezig lief gezichtje. De jongens hebben besloten dat Cypie bij ons blijft. We houden dus 2 kittens zelf. Was oorspronkelijk niet de bedoeling, maar ja… het zij zo Hier wat fotootjes van Cypie.

Dan hebben we nog onze Moos. Een zwart katertje. Allerliefst. Zo snoezig en knuffelig. Lekker drollig, en houdt van lekker slapen, en natuurlijk spelen, maar de mannetjes zijn zowiezo alle 3 behoorlijk wat rustiger dan de dames. Moos gaat volgende week bij Fienke en Monique wonen. Moos is zwart, en heeft een mooi neusje, prachtig zwart wel met cyperse streepjes in het zwart. Of het nu nesthaar is of niet, voorlopig is hij nog steeds zo. Hij was als enige nog over, de schat. Hij is zo vreselijk lief, kan je zo verliefd aankijken ook. Moos is door Fienke, een lief meisje van 7 jaar en haar moeder Monique uitgekozen. Ze hebben al 2 katers, 1 van 17 jaar oud: Sjaak, en Kees, een rode kater van 2 jaar. Moos is een bijzonder katertje. Hij zag er prachtig uit, maar een paar dagen nadat Fienke was geweest, had hij inene een ontstoken oogje. Tenminste dat dacht ik. Ik ben naar de dierenarts gegaan, en die wist me te vertellen dat het geen ontstoken oogje is, maar een cherry-eye ofwel kersenoog. Hier wat informatie over een cherry-eye/kersenoog. Hieronder zie je een foto van Moos bij Fienke, toen zijn oogje nog oke was. Hij ziet er even goed nog heel lief uit met dat kersenoogje, maar toch. Ik vond het zelf heel naar om te vertellen aan Fienke en Monique, want ze hadden gekozen voor een “gewoon katje”, en nu krijgen ze een “bijzonder katje”. Want een cherry eye komt bij poezen eigenlijk nauwelijks voor.  Er is ook niet zoveel aan te doen zei de dierenarts. Maar op google heb ik wel gezien dat het eventueel te masseren is, waardoor die klier/derde ooglid, weer terugplopt. Ik heb het al wel geprobeerd, maar weet natuurlijk niet precies hoe dat moet, dus het is nog niet gelukt. Monique reageerde gelukkig heel fijn. Ze vond het natuurlijk wel jammer, maar ach, hij is evengoed wel heel lief, en heel bijzonder. En Fienke vindt het ook niet erg. Bovendien heeft ze een vriendin die homeopathe is, voor dieren, en die wil haar wel helpen om te kijken wat er aan te doen is. Fijn! Ach, en gelukkig gaat hij bij hun wonen, want Josha en Fienke kunnen het ook heel goed met elkaar vinden, en zitten  samen op gym bij elkaar! Dus we kunnen ook Moos zien opgroeien.Hier fotootjes van Moos.

En dan tot slot hebben we nog Jimmy. Het katertje met het brede neusje, ik kon Moos en Jimmy altijd goed uit elkaar houden, omdat Jimmy wat valer is van kleur, hij was als laatste geboren, en had een beetje een breed lelijk neusje (relatief natuurlijk, het was vergeleken met Moos, want het is een prachtig lief katje). Hij heeft hele lieve oogjes, en is zo een enorme knuffel! Na 5 weken roepen: “Nee hoor, echt niet, we nemen geen katje erbij!” ging ze toch overstag.. en wie denk je? Brenda en Barry Geweldig he LOL. Al de katjes ondergebracht bij mijn lieve vriendinnen, wat wil je nog meer!! En omdat ze al Jamy hebben, vonden ze Jimmy wel een leuke naam voor dit schattige katertje met zijn glimmende oogjes.

Wat zullen we ze gaan missen. Woensdag gaat de eerste weg, Tjikie gaat naar Sam. Jee we zullen haar missen. Dan vrijdag brengen we Moos naar Fienke. Als laatste gaat volgende week zondag Jimmy dan naar Barry. Dan geen renpartijen meer van 5 kittens, niet iedere avond allemaal een kitten op schoot terwijl we tv/film kijken. Calvin, Luca en Josha zijn ook zo gek op ze, er is altijd wel een poesje in voor een spelletje of een knuffeltje, dat gaat de hele dag door, tot groot genot van alle partijen

We vinden het wel fijn voor Ninja, dat we Cypie en Minoes houden. Dan is haar nest niet helemaal leeg in ene keer Ze is zo lief voor haar kittens. Ze zoogt ze nog steeds als ze willen. Ze doet een aantal keren per dag haar rondje langs haar kids, al kirrend en mauwend heeft ze gesprekjes met ze, zo mooi om mee te maken, en vertederend. De kittens dagen haar ook uit om te spelen, maar terwijl ze met ze speelt, verzorgt ze ze, en likt hun billen nog schoon, zo schattig en liefdevol Ook op een afstandje houdt ze ze in de gate als ze aan het spelen zijn. Maar ik denk dat Ninja blij is als ze straks weer naar buiten mag, ze mag nu niet omdat ze dan weer zwanger kan worden, we willen haar dus binnenkort steriliseren, zodat ze weer kan genieten van haar heerlijke leventje. Hieronder nog wat fotos

foto update kittens

Ach die kleine kittens van ons.. Ze zijn nu bijna 4 weken. Ze zijn zooooooooooo lief. Ze hobbelen door de woonkamer. Ze zijn dol op ons. Ze volgen ons waar we lopen. Als we op de grons zitten, klimmen ze boven op ons, en vallen ook in slaap op ons. Zooo schattig!

Hier wat fotootjes van die kleine bolleboosjes.

Oogjes open

Het is komende maandag alweer 3 weken terug dat onze poes Ninja haar kittens kreeg.

5 prachtige kleine dotjes. Ninja is een geweldige mama, ze zorgt zo goed voor ze. Dat “gebabbel” over en weer, wat mooi om te zien. Het vertrouwen dat Ninja ook heeft in ons, is ook zo mooi om te zien. Wij mogen haar kittens vasthouden, ze vindt het prima. Als ze even uit haar nest is, en ze mieuwen dat ze haar missen, komt ze met van die lieve kleine geluidjes kijken in het nest, miauwt wat liefs, en gaat ze er weer bij liggen, zodat ze kunnen borstdrinken.

Inmiddels zijn alle oogjes open van de kittens. Je leest hier en daar dat dat rond 10 dagen is, maar het heeft bij ons wel iets langer geduurd, ook niet allemaal tegelijk. Maar zo schattig als je ziet dat ze jou zien, en ze naar je blijven kijken.

Josha had allereerst haar voorkeur voor het cyperse katje. Maar inmiddels vindt ze de zwart-witte wel heel erg leuk, en vanmiddag vond ze het zwarte poesje met het witte befje en de witte okseltjes zo lief, dat ze die wilde houden. Nou ja, erg handig is het niet, we weten dus niet welk poesje we zelf zullen houden Ze zijn ook allemaal zo lief. We hebben besloten te zien welke we het leukst vinden, als ze rondlopen, dat we goed het karakter kunnen zien. Dus wordt vervolgd

Sinds 2 dagen zijn de kittens zo aan het oefenen met lopen, ze proberen goed te lopen, maar vallen nog geregeld om, zo schattig! Ze spelen met elkaar, en dat gaat zo grappig en onbeholpen nog. Het is zo leuk om te kijken hoe ze bezig zijn.

Vandaag waren ze druk bezig met over de rand van de doos heen kijken, en proberen eruit te klimmen. Het cypertje lukte het, inene lag hij uit de doos. En hij klom op iets heerlijk zachts, maar ja.. dan zit je daar…. en dan?

De anderen, in de doos, hadden nog iets van: Heey!! Dat willen wij ook! Maar het lukte ze niet.

Het cypertje ging op onderzoek hoor, zijn wereld vergroten. Na een poosje jammerde hij wel heel hard, en kwam Ninja ook meteen naar hem toe om hem te troosten, tussenhaar achterpootjes liep het cypertje terug richting de doos, maar Ninja ging de doos weer in, naar de andere kittens, om die te laten drinken, en liet het kleintje toch weer even alleen.Wij waren benieuwd of ze het kleintje in zijn nekje zou pakken om terug te brengen, maar dat deed ze niet. En op een gegeven moment konden wij het niet meer aanzien dat het kleintje Ninja zo miste, dat we het zelf weer in het nest teruggedaan hebben. Nou feest meteen daar hoor! Gemiauw en gedoe meteen, allemaal weer zoeken naar een borst, duwen en trekken. Echt grappig.

Ze oefenen nu wel om uit die doos te komen, ben benieuwd hoe dat komende dagen zal gaan, ze worden steeds sterker natuurlijk.

Ninja bevalt!

Onze lieve Ninja liep op alle dag. Dik buikje, en om de 3 stappen neerploffen om te gaan liggen. Overal waar je maar wilt! Ook midden in de woonkamer! Dat moet gewoon kunnen! Het volste vertrouwen dat er wel over je heen gestapt wordt!

“s Nachts ligt ze in de buurt van ons, en ik lig al nachten te waken. De dierenarts had gezegd toen dat ze 4,5 week zwanger was, dus ja, dan ga je tellen, en uitrekenen wanneer het ongeveer gaat gebeuren. Dan is er een dagje dat ze braakt. Lees je op internet dat vaak dan binnen 12 tot 24 uur de bevalling inzet, dus dan ga je liggen waken ‘s nachts. Maar er gebeurde niets.

Ze is nog dikker geworden, en ze slaapt veel, maar het duurt blijkbaar nog langer. Dus vandaag hadden Thea en Sam en wij afgesproken om vanmiddag lekker te gaan zwemmen in een buitenbad. We pakten onze spullen in, en wilden net richting Thea en Sam gaan, toen ik nog even naar Ninja keek. Ze lag in de doos in de woonkamer waar ze de laatste dagen steeds vaker in ging liggen. Ik wil haar gedag zeggen, maar ze kijkt me aan, en ze hijgt heel erg, en ze miauwt me heel lang en klaaglijk aan. Ze wil duidelijk zeggen: Ik ga bevallen, ik voel me zo raar…. Ze wil erg graag dat ik bij haar blijf, ze heeft weeen, en ze mauwt af en toe bij de ergste pijn, en kijkt me dan mauwend aan. Ik mag haar buikje masseren, en ze geeft me koppies.

Luca belt meteen Thea en Sam om te zeggen dat we niet gaan zwemmen, want dat de poesjes geboren gaan worden! Thea en Sam vragen of ze mogen komen, en ik twijfel er erg aan, wil rust in huis als ze geboren worden… maar hmm nou ja.. oke dan.. Maar kids wel rustig doen.

En eigenlijk al snel zie ik iets verschijnen, een blaasje met daarin voetjes.

Zo schattig! De eerste kitten duurt het langst, maar die komt er prima uit, Ninja begint het jong meteen te likken, maar terwijl ze nog bezig is, komt de 2e er al aan!

2 zwarte kittens. Ze eet op haar gemak de moederkoek van het eerste kitten op, en likt hem uitgebreid schoon, voordat ze aan het 2e kitten begint, al die tijd ligt het kleintje daar in het vlies, en zijn we zijn/haar koppie al, en hij/zij beweegt zijn/haar pootjes. Schattig.

Dan mag ze even rustig met haar kroost bezig zijn, en de moederkoeken opeten, voordat de 3e kitten zich aanmeldt. Een cypers katje, wat een dotje! Josha is meteen helemaal verliefd op dat diertje. Kort erna komt er nog een 4e katje, een zwart/wit katje, met witte sokjes.

Ook een dotje! En dan na weer een poosje komt er toch ook nog een 5e kitten, zwart. Maar het lijkt of die ook wat grijzige plekjes heeft. En een van de zwarte kittens, lijkt een nog zwartere cyperse tekening te hebben. We vinden ze schattig, en het gewurm in die doos, prachtig. allemaal op zoek naar een tepel om te drinken. En Ninja zo lief en geduldig en zorgzaam. Prachtig om te zien.

Na de bevalling heeft ze een hele tijd liggen slapen, en zojuist heeft ze wat gegeten, en kwam ze even haar doos uit, de kittens liggen dan nog in de doos. En we kunnen de vieze doeken even vervangen door schone doeken Ninja laat alles gewoon toe, wat een vertrouwen heeft ze in ons!

Vervolg Ninja, en een nieuwe achterbuurman

We zijn een week verder. Ninja heeft braaf iedere dag haar antibioticum gekregen, en gelukkig is ze er erg van opgeknapt. Ze hoest niet meer, en ze lijkt weer gewoon te ademen. Ze mag haar kittens dus bij haar houden. Wat een opluchting!!

Volgens de dierenarts was ze vorige week ongeveer 4,5 week zwanger, dan is ze nu dus 5,5 week zwanger. En ja hoor, ze is ook echt zwanger. Zo mooi om te zien! Ze neemt haar rust, ze heeft een soort van ingetogenheid over zich. Ze wil absoluut niet meer opgetild worden, ze springt meteen uit je armen. En dan hou je je hart vast, want ze heeft natuurlijk die mooie zwangere buik, en instinctief heb je het idee dat ze dan niet meer mag springen, wat natuurlijk onzin is voor een kat

Ze eet als een dijkwerker! De dierenarts had ook al gezegd dat ze wel meer moest eten, nu dat weten we hoor! 3x per dag vlees gaat er met gemak in, en dan ook nog de nodige brokjes. Naast dat eten, doet ze vooral: slapen! Lekker slapen! Ze kan zich zo mooi neervlijen, met haar buik vrij, uitgebreid gaan liggen. Of heerlijk op haar rug, naast een knuffel van Josha. Prachtig. Haar tepels zijn ook al voorbereid voor de kittens. Haren rondom weg en ze zijn flink groter!  Voorlopig gaat het goed! Opluchting! Wordt weer vervolgd.

Dan wil ik je ook nog even voorstellen aan onze nieuwe achterbuurman!

In het weiland achter onze tuin werd afgelopen week het gras gemaaid, en gedroogd en gekeerd, en ingepakt om als wintervoer te dienen. Onze dikbilkoeien stonden daardoor tijdelijk op een ander weilandje nog verder naar achteren. Maar gisteren waren de dames weer terug, maar er was nog iemand bijgekomen.

Hij is grooooot! En Zwart!!! En gespierd!!! En hij heeft een ring door zijn neus!!!! Hij heeft geen horens meer, de arme kerel, maar imposant is hij wel!!! Er ging toch even een huivering door me heen, toen ik hem zo aan de overkant van ons slootje (max 1 meter) zag staan en gras eten.
De dames Dikbil zijn zo lief, het zijn echte knuffelkoeien, en ik ga regelmatig even met ze knuffelen. Nu ook, nu ze er weer waren, maar meneer Dikbil kwam er ook bij staan, en heftig briesend door zijn neus. Ik wilde hem ook wel even aaien, maar hij was toch even te heftig met zijn kop aan het schudden en erg aan het briesen, dat ik het toch niet durfde.. misschien van de week nog eens proberen

Mama Ninja?

Onze Ninja, een paar weken geleden was ze ziek, in deze blog schrijf ik erover. Ze had bronchitis. Via de dierenarts hadden we een antibioticum gekregen voor 2 weken. In die 2 weken knapte ze wel weer op.

Nu afgelopen vrijdag was ze weer zo benauwd, we zijn afgelopen zaterdag naar een andere dierenarts gegaan, naar het inloopspreekuur. Daar bleek dat ze inderdaad weer bronchitis heeft. Alleen was er nog een kleine verrassing… Ze heeft haar buikje vol met babytjes. Ze is zwanger! De dierenarts voelde even, en zei: 4,5 week ongeveer. Dat is al pittig onderweg dus! We vonden haar inderdaad al wat dikker.

Dat was even slikken ja. Josha vond het meteen fantastisch natuurlijk. Maar de dierenarts was niet heel enthousiast, omdat ze bronchitis heeft, en dan niet aan de ontstekingsremmers kan, want dat is slecht voor de kleintjes. Ze krijgt nu een antibioticum mee, die moet binnen 4 dagen wel zorgen dat ze beter wordt, anders moet ze alsnog die andere medicijnen, en dat zou een abortus betekenen.

We hebben even uitgerekend dat ze zwanger is geworden tijdens de 2 weken dat ze die antibioticum slikte. We waren eigenlijk aan het zoeken naar een dierenarts om haar te laten steriliseren, maar dat mocht niet terwijl ze ziek was. We waren op zoek naar een dierenarts waarvan we gehoord hadden, dat die een stuk voordeliger was dan onze huidige dierenarts. (Scheelt 50 euro, dat vind ik erg veel geld!)  En eigenlijk had ik net het telefoonnummer van de kliniek gevonden, toen ze weer ziek werd. Nu zijn we dus naar die dierenarts gegaan, want die had dus ook inloopspreekuur op zaterdag, wat op zich wel heel fijn is!

We waren niet zo snel met die afspraak maken om te steriliseren, we dachten het loopt heus niet zo een vaart. Maar jawel, het loopt dus wel zo een vaart!!! We vinden het ook wel leuk dat ze een nestje krijgt, alleen jammer dat ze ziek is, en dus geen ongecompliceerde zwangerschap.

Toen we thuis kwamen van de dierenarts stond Luca ons al op te wachten om te horen hoe het met Ninja is, en toen vertelde Josha dat ze babytjes krijgt, stond hij te springen en te juichen, en rende meteen naar Calvin. De jongens wilden het zo graag namelijk dat ze een nestje zou krijgen. We hebben wel goed uitgelegd dat het allemaal nog niet zo zeker is, dat de medicijnen het wel goed moeten doen, dat het anders niet doorgaat. Het is dus nu even spannend en afwachten, wat er gaat gebeuren.. Het lijkt erop dat het goed gaat, en dat Ninja goed reageert op het antibioticum, dus.. wordt vervolgd.

Afgelopen weken

Inmiddels al een tijdje niet geschreven, beetje een blog-stilte. Dat heb ik zo nu en dan. Even geen inspiratie om te schrijven of te delen. Toch gaat het leven met alles wat erbij hoort, gewoon door Gelukkig maar

Lekker bbq-en met vrienden, lekker zwemmen in het zwembad. Judo, wandelvierdaagse met Sam en Thea. Spelletjes spelen, die we nieuw aangeschaft hebben, zoals “Graantje de voorste”. “Het grote basisschoolspel” . “Regenwormen”. En sind kort hebben we ook het spelletje “Halli Galli”.

En natuurlijk “blind tikkertje” in het zwembad. Ook Milan, die ook bij ons kwam spelen en bbq-en gisteren, vindt dat een leuk spelletje.

Tekenen, schilderen, voorlezen uit “Paulus de boskabouter en de eikelmannetjes”. Ik las het voor voor Josha, die had het boek samen met mij uitgekozen in de bieb, maar eigenlijk vond zij het boek maar saai, het verhaal loopt vrij langzaam. Er zit wel heel veel humor in het boek, en Calvin kon die humor wel erg waarderen, samen gelachen om de woordspelingen in het boek. Ik ben aan de hand van het boek Paulus de Boskabouter gaan vilten, Paulus is nog niet af, dus ik laat nog even geen foto zien, die volgt later wel .

Ondertussen hoorde ik “hier en daar” dat er waterpokken heerste. We zijn op ziekenbezoek gegaan bij Jai-Li die de waterpokken had, en later ook bij Dido, die ook de waterpokken had. En 2 weken later was het bij ons ook bingo! Josha kreeg wat verhoging, en ik zag wat vage vlekjes komen. De dag erna was ze echt heel erg ziek, flinke koorts, en bleven we samen lekker in bed liggen, ik mocht niet weg van haar. Calvin en Luca vonden het heel zielig voor haar, en ze hielpen ons goed. Ze maakten kopjes thee voor ons, en wat te eten. Luca kwam af en toe even kijken, want hij vond het “heeeel saai” als ik niet in de woonkamer was Josha haar koorts zakte na een aantal uren slapen, maar toen ze van het toilet afkwam, was ze helemaal van de rel. Ze deed de deur achter zich dicht, want Luca kwam eraan, die wilde iets vragen. Dat kon nog net (lees: ze stonden allebei aan de deur te duwen, maar toen ik ze herinnerde aan de pink van Sam die eens tussen de deur kwam door zo een accefietje, hielden ze op met duwen, en mocht Luca zijn vraag stellen, om vervolgens door Josha snel de deur uitgewerkt te worden.) Huilend zei ze me: “Mam, ik heb waterpokken… kijk maar…” En ze liet me een paar vlekjes op haar buik zien. ‘Ze was er heel erg verdrietig van. En dat is een paar dagen zo gebleven. Ze vond het vreselijk al die vlekjes. Ze wilde ook absoluut niet de straat op, ook niet toen ze zich wat beter voelde. “Nee mam, ik wil NIET dat iemand me ziet!” Toen Sabine met Milan op bezoek kwamen, vond ze het vreselijk dat ze er waren, en het enige dat ze steeds kon zeggen was “Wanneer gaan ze weg?” Ze wilde niet dat ze haar zagen.

Toen er een verjaardag was van mijn neef Jordy, wilde ze dan ook niet mee! Terwijl ze daar eigenlijk graag heen wil, al is het maar om haar nicht Nicole te zien! En dat we diezelfde dag ‘s avonds naar de verjaardag van Joris zouden gaan, waar haar grote vriendin “Charlotte” is, wilde ze zelfs daar niet heen. Charlotte mocht haar niet zien met al die pukkelplekken! Uiteindelijk heeft Joep haar kunnen overhalen, terwijl Calvin, Luca en ik bij Jordy op visite waren, om toch naar de verjaardag van Joris te gaan, en gelukkig heeft ze het daar ook weer erg naar haar zin gehad!

Verder? Nou, even denken, Josha speelde Koninginnedag, met kleedje en bloemetjes en gitaar met zelfbedachte liedjes erbij!

Luca wil graag leren wat netter te schrijven, en hij vindt krulletters wel erg mooi, dus we zijn nu ook krulletters aan het schrijven. Ik ook, ik vind het ook erg leuk om dat weer te doen, en mijn eigen handschrift te verbeteren, mooier te gaan schrijven. En als ik dat dan met Luca doe, dan wil Josha ook graag wat doen. Ze is ook met lettertjes bezig. De jongens pakken iedere keer weer de kapla,en maken de meest mooie bouwwerken!

Onze dieren vragen natuurlijk ook altijd de nodige aandacht, liefde en verzorging. Zo gaan de cavia’s steeds gezellig naar buiten, eerst altijd samen in een apart gedeelte, maar sinds kort hebben we het hekje tussen de konijnen en de cavia’s eruitgehaald, en de 4 beestjes accepteren elkaar helemaal. Dat is gezellig zeg! 4 diertjes die samen buiten in de buitenren zitten. Joep, Josha en ik kunnen daar erg van genieten van die diertjes. Als je naar ze toeloopt, beginnen de cavia’s te piepen, en de konijnen, vooral onze Nijntje, komt meteen naar je toe, en springt tegen het hekje aan. Het is net of ze blij zijn je te zien, terwijl ze natuurlijk alleen maar hopen dat je wat lekkers voor ze hebt , maar ja, dat moet je er gewoon niet bijdenken   Josha is altijd in de weer met de beestjes, gras voor ze plukken of zevenblad, daar worden ze blij van, en wij ook

Dan is er ook nog onze Ninja. Die was vorige week inene vreemd aan het ademhalen en aan het hoesten. Eerst dachten we dat ze een haarbal had, die dwars zat, maar dat duurde dan wel erg lang. Na 2 dagen, vond ik de ademhaling zo vreemd. Haar flanken trokken echt helemaal in, en inene realiseerden we ons dat ze wel erg loom was, en iedere keer wegdook in hoekjes om te liggen. Dus ik ben met haar naar de dierenarts gegaan. Oma kwam oppassen en spelletjes doen met Josha, Luca en Calvin, zodat ik weg kon gaan. Bij de dierenarts werden er fotos gemaakt, en bleek dat er witte lijntjes door haar longen lopen. Dat kan wijzen op bronchitis, en mogelijk op longwormen. Met medicijnen: antibioticum voor 2 weken en wormenkuur, en niet belangrijk :een rekening van bijna 200 euro (katjing…) stond ik weer buiten. De dagen erna leek Ninja nog niet erg op te knappen. Ze wil niets, wil alleen liggen, zoekt stille plekjes om te liggen, en haar ademhaling leek nog niet snel te verbeteren. Toch nu na een dag of 8 gaat het gelukkkig wel veel beter. Hoewel ze vannacht nog hoestte (ze lag bij ons op bed te slapen), is ze weer tierig, mag je haar weer aaien, en wil ze niet meteen uit je armen springen als je haar vasthoudt. En haar ademhaling ziet er weer normaal uit. Hopelijk blijft het zo doorgaan! Vrijdag moet ik terugkomen bij de dierenarts voor controle, maar zoals het er nu naar uitziet, gaat het goed.

En dan hebben we nog Tommie, onze “je-weet-wel-kater”. Onze ouwe sok. Die zoekt de meest lekkere plekjes op om te slapen in de tuin in het zonnetje. En zo nu en dan geniet hij ook van ons uitzicht over de weilanden.