gloeiende gloeiende….

 

Zo voelt dat wel ja!!! Gloeiende gloeiende!!!

Ik ben zo verdrietig, weer van slag. Watten in mijn hoofd, verdriet, ongeloof, boosheid, alles gaat door elkaar heen. Wat een rollercoaster weer aan gevoelens!!

Afgelopen tijd vroeg regelmatig iemand hoe het met mijn zus gaat. Ja wat gaf ik dan voor antwoord: “Naar omstandigheden gaat het wel goed met haar!” Want ja wat moet je anders zeggen. Eigenlijk weet ik het niet goed hoe het met haar gaat. Ja ze voelt zich best goed, heeft natuurlijk wel ook wat last van de chemos die ze gehad heeft. Niet de horrorverhalen die je altijd hoort over chemotherapie, maar goed, wel last van haar buik, en toch ook af en toe wel misselijk. Volgens mijn zus dan wel haar eigen schuld, omdat ze dan ‘s nachts lekker aan de chips heeft gezeten en/of dan haar medicijnen tegen misselijkheid niet innam. Afgelopen week was ik bij haar met Josha, en toen was ze even heel erg misselijk. Josha en ik zijn toen even naar winkelcentrum geweest om wat nieuwe kleren te kopen voor Josha, kon tante Sten even liggen. “Dan ga jij even met die meid winkelen, dan ga ik even op bed, want meestal na een uurtje liggen is de misselijkheid weer weg.” Dus zo gezegd zo gedaan. Het klopte, toen Josha en ik weer terugkwamen voelde ze zich weer veel beter. Wel naar om mijn zus zo te zien dat ze zich rot voelt. Op het winkelcentrum, waar we ook een bos rozen voor Sten kochten, kwamen we tante Joop nog tegen, met rollator! Wat een verrassing, leuk! Dat winkelcentrum voelt voor mij nog altijd als thuiskomen, zo bekend om in Utrecht te zijn. Dat platte taaltje ook erbij haha. Leuk hoor

Maar goed, we zijn nu een paar dagen verder weer, en gisteren is er een scan gemaakt. Vandaag de uitslag. Gerrit belde me op vanmiddag.. met slecht nieuws

De tumoren in haar longen zijn wel stabiel gebleven, maar de tumor in haar lever is, ondanks de chemo, toch van 17 mm naar 37 mm gegroeid in 3 maanden Echt hard gegroeid dus!! Vreselijk!! Ik ben er echt stil van. Dit kan toch niet!!! Gevolg: de artsen gaan niet verder met de chemo, want dat heeft geen zin. Wel bood de arts aan om een second opinion aan te vragen in het UMC. Ze sturen het dossier door, en de artsen daar gaan er dan opnieuw naar kijken. Maar de arts heeft er wel bij gezegd, dat Sten al besproken is in teamvergaderingen (ofzoiets, weet exacte benaming niet), en daarbij was ook al een arts uit een ander ziekenhuis. Niet te veel ervan hopen, is de boodschap. Er zijn 3 mogelijkheden:

• De artsen gaan het dossier bekijken en concluderen hetzelfde als al geconcludeerd is.
• De artsen zien toch nog een mogelijkheid, of iets dat over het hoofd is gezien. Maar deze kans is zeer klein
• De artsen zien mogelijkheden om experimentele behandeling aan te bieden. Dat zou kunnen, maar dan moet Sten wel zeker weten dat ze dat wil, want dat is zeer intensief zowel lichamelijk als geestelijk. Dan moet je heel vaak naar het ziekenhuis voor allerlei onderzoeken, bloedtesten etc. Misschien is dat niet eens meer goed voor jezelf, als wel voor de mensen die na jou nog weer ziek zijn..

Eigenlijk komt het erop neer dat ze mijn zus niet kunnen helpen. Wel blijft ze onder behandeling, dat wil zeggen ze houden haar in de gate. Maar echt behandelingen kunnen ze niet toepassen. Zelfs dus niet levenrekkend.

De tumor in haar lever kan gewoon doorgroeien. Wat heeft dat voor gevolgen? Tja dat de lever straks niet goed meer kan functioneren. Die gaat haperen. Ze kan geelzucht krijgen. Ze kan jeuk krijgen. Vochtophoping in haar buik. Nou ja, we weten niet wat, wanneer, hoe… Onzekerheid opnieuw!

Al met al waaardeloos!!!!! Waardeloos!! Ik kan het niet vatten!! Het verdriet zit me hoog! Mijn broer Gerrit die ik sprak is ook van slag, hoewel je dat niet zo snel zal merken aan hem. Karin is verdrietig, mijn zus is ook verdrietig! Ze zei me dat ze eerst iets had vanmiddag ” Ik kruip weer lekker in mijn coconnetje”. Daar heeft ze de eerste weken nadat ze hoorde dat ze kanker heeft, ook in gezeten in dat coconnetje. Gelukkig is ze daar wel weer uitgekropen. Ze besloot ook vanmiddag na enkele minuten dat het geen zin heeft om weer in dat coconnetje te gaan zitten.
“Een ding is anders dan voor de chemo, en dat is dat ik nu niet ga zitten wachten op de bank. Ik ga hopelijk straks lekker slapen, en morgen gewoon weer mijn dingetjes doen. We gaan even lekker op vakantie samen.”

Jeetje, wat zal er door je heengaan, als het jezelf betreft. Wij gaan al alle kanten uit met onze gedachten. Wat is mijn zus toch sterk!

Wat een rotstreek!!!! Ik wil haar niet kwijt!! Ik had haar nog even aan de telefoon vanavond. Ik vertelde haar dat toen ik in het winkelcentrum liep van de week, dat ik me daar nog altijd, na al die jaren dat ik nu hier woon, toch thuis voel daar in Utrecht. Sten reageerde met : ” Ik zie je over een aantal jaar nog wel eens terugkomen hier”.

Ik twijfel daarover, ik heb hier mijn vrienden en vriendinnen, en familie ook. Ik ga niet zo snel terug naar Utrecht, maar ik zeg niet nooit. Maar tegelijk dacht ik ook, maar zei ik niet.. Wat moet ik in Utrecht als jij daar niet meer bent!  Maar dan doe ik mijn andere familie te kort Want die vind ik ook gewoom hartstikke lief!

In ieder geval gaat het toetoetje komende tijd veel richting Utrecht, dat kan ik je wel verzekeren!