Update na 2e chemobehandeling

26 december was de laatste keer dat ik iets schreef over mijn zus. Inmiddels zijn we wat weekjes verder. De eerste chemo heeft ze goed doorstaan, dat schreef ik al, ze was er niet ziek van geworden, niet misselijk. Na 2 weken merkte ze wel dat haar haar erg begon uit te vallen. Eerst had ze als ze met haar hand door haar haar ging 5 haren in haar hand, later werden dat 10 haren, en nog even later viel het gewoon met bosjes uit.  Ze was inmiddels na de chemo bij een “pruikenwinkel” geweest, om een pruik uit te kiezen. Maar toen de bosjes eruit vielen, werd het echt tijd om die pruik echt op te gaan halen.

Daar ging mijn zus met Karin naar die winkel. Het zou nu dus gaan gebeuren. Ze vertelde me dat ze dan met een tondeuze je haar eraf halen. Je kunt met je rug naar de spiegel gaan zitten, om het niet te zien, of je kunt wel kijken. Mijn zus koos ervoor om te kijken. Ze “moet” toch accepteren wie ze is, ook nu, dus ze wil zien hoe ze eruit ziet, zonder haar. Ik vind het moedig van haar, en ik denk ook dat het wijs is, die beslissing. Ze begon aan de achterkant, en daarna de voorkant. Nadat dit gebeurt is, vertelt mijn zus dat ze wel even een traantje gelaten heeft, ook Karin hield het niet droog, toen ze het verdriet van haar moeder zag. De mevrouw die haar hielp liet ze ook even met zijn 2en. Zo konden ze samen even wennen aan het nieuwe uiterlijkt, en zoals dat gaat, moesten ze op een gegeven moment ook samen lachen, vooral om de “flaporen” van mijn zus niet dat ze die heeft, maar met geen haar meer op je hoofd, zien die flappers er al gauw uit als flaporen

Daar kwam de pruik, en volgens mijn zus was het eerst een kapsel waar ze niets mee kon. Veel te dik, te veel haar aan de voorkant. Maar de pruik kon geknipt worden, en mijn zus vertelde hoe ze het graag wil hebben. Dat heeft ze gedaan. Sten heeft ook nog een paar doekjes gekocht. Als je geen pruik op hebt, kun je die doekjes omdoen, ook ‘s nachts zodat je geen koud hoofd krijgt. Zo kwam mijn zus dus thuis met haar nieuwe coupe.

Kort erna hadden de kids en ik een jaarlijks thuisonderwijs uitje in Utrecht in KidzCity, en na dat bezoekje zijn we even bij tante Sten langs gegaan. Calvin had tante Sten al een tijdje niet gezien, en zag haar door het raam lopen toen we aankwamen, en het eerste wat hij zei was: Jeeeetje wat is ze mager geworden.

De pruik stond haar echt geweldig! Alsof het haar eigen haar is, echt waar! Alsof ze gewoon net bij de kapper vandaan komt, mooi gekapt! Lekker even bakkie gedaan, de kids zijn verwend weer door tante Sten, zoals altijd. Koekie hier, snoepie daar, chippie voor onderweg Ze waren blij haar weer gezien te hebben.

Afgelopen week is de 2e chemo weer geweest, die heeft ze ook weer redelijk goed doorstaan. Niet heel misselijk weer geworden. Wel  last van haar darmen, dat wel. Maar dat was ook na een paar dagen weer redelijk. Ze went aan haar “muts” zoals ze haar haar noemt. Ja want wij zien wel haar, maar zij voelt een muts

Ik bel haar geregeld even, en ga in ieder geval iedere week even richting Utrecht. Tenslotte kunnen we nu van elkaars gezelschap genieten   Ik kom uit een familie die niet zo kusserig is, maar ze vertelde me dat Karin en zij nu kussen Mijn zus geeft Karin ook een arm als ze samen lopen, dat mocht nooit, maar nu wel Mijn broer Gerrit, de minst kusserige van mijn familie, geeft mijn zus nu ook weer een kus Zo zie je maar… Lullig eigenlijk he, dat je eerst moet realiseren dat je iets kwijt gaat raken (hopelijk duurt dat nog heel lang!) voordat je gaat realiseren hoeveel je van dat “iets” houdt. Maar ja, that’s life.

Een keer per jaar gaan mijn ooms en tantes (de broers/zussen van mijn mams) met elkaar in een huisje van Centerparks, al tientallen jaren. De laatste 10 jaar, of misschien wel langer al, gaat mijn zus ook altijd mee. Ze had eigenlijk al aangegeven dat ze het niet zag zitten om mee te gaan dit jaar. Toch is er iets gebeurd, ik weet niet wat.. gesprek met mijn broer? Of ze is zelf gaan nadenken, in ieder geval heeft ze besloten om toch mee te gaan. Volgende week gaat ze, op zich maar paar dagen, maar ze gaat wel. De arts heeft ze gevraagd of het verstandig was, en die was groot voorstander dat ze zou gaan, hij vroeg zelfs of ze de chemo wilde uitstellen. Maar dat wil ze zeker niet! Ze wil doorgaan met de chemo. Ze gaat dus een paar dagen lekker even er tussen uit, met mijn ooms en tantes. Karin haalt haar woensdag op, en dan heeft ze donderdag weer een chemo, de laatste van de eerste chemokuur.

Afgelopen zondag ging ik naar mijn zus, maar ze was er niet. Bleek dat ze bij mijn oudste broer was. Dus ik daarheen. Maar jeetje mina, wat is het veranderd al die wegen. Ik stond ergens in Vleuten verdwaald Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon bij me, en kon ik bellen. Kees, mijn oudste broer dus, haalde me op, en liet me zien hoe ik voortaan moet rijden. Maar ik hoop dat ik het kan onthouden hahahaha, grote kans dat ik de volgende keer weer verdwaal )

Maar goed, bij Kees en Maya aangekomen, was daar weer mijn halve familie aanwezig, gezellig! Karin en  Sten, Nicole en Daniel, Jordy met Irene, Gerrit en Vreni. Lekker gepraat met iedereen, fotos van skivakantie gezien van Gerrit en Vreni en de hele familie en aanhang Oh dan heb ik ook echt zin om in Zwitserland te skien hoor! Prachtig is het in Bettmeralp! Karin heeft paar fotos gemaakt van mij met mijn zus. Dan kan ik die foto hier plaatsen, want die andere foto is van 2 jaar geleden De foto hier helemaal bovenaan, is mijn zus in haar eigen huis ook gemaakt door Karin.