Evengoed een gezellige Kerst

Hoewel de kerst dit jaar voor mij heel anders voelt dan de andere jaren, hebben mijn kinderen daar gelukkig geen last van. Josha heeft samen met Luca de kerstboom versierd. Josha heeft het huis versierd.

De kids hebben kerststukjes gemaakt. We hadden iets van 25 euro mee naar het tuincentrum, en ze mochten dus voor ongeveer 8 euro ieder dingetjes uitkiezen voor in hun kerststukje. Josha had er wat moeite mee Maar dat is niet zo gek, die vond werkelijk alles mooi, en samen rekende ik met haar uit wat wel en niet kon. Ze moest een paar keer beslissen wat ze dan toch maar niet zou nemen, en heeft tot 2x toe iets weggelegd, dat ze dan toch te duur vond. Calvin deed het op zijn Calvins, die houdt er eigenlijk niet van om kerststukjes en dergelijke te maken, maar deed toch maar mee Maar had wat moeite met uitkiezen, want er waren nu eenmaal geen zombies te vinden in het tuincentrum, een stoer kaboutertje was dan maar een goed alternatief Luca had een hele specifieke wens, en ging net zo lang puzzelen tot hij het voor elkaar had wat hij precies wilde. Hij hielp ook Josha nog met zoeken, naar balletjes die wat goedkoper waren dan zij had, zodat ze voor haar bedrag uit zou komen. Geinig zo met ze rond te lopen. Uiteindelijk hadden we nog geld over!

De week voor kerst hebben we nog visite gehad van Ninjas kittens. Jimmy kwam een paar nachten logeren, en werd gewoon geaccepteerd, alsof hij nooit weg was geweest Omdat Jimmy er was, kwamen Sam en Thea ook even op visite met Cheeky, en de dag erna kwamen Monique en Fienke op visite met Moos. Zo grappig joh! Ze herkenden elkaar gewoon nog. Jimmy, Minoes en Cypie lagen op het poppenbedje van Josha,

op het vilten kleedje, en Fienke zette Moos er gewoon bij. Ze roken aan hem, en hij werd gewoon ook geaccepteerd. Ze hebben met elkaar gespeeld allemaal, zo grappig! Cypie en Minoes, onze eigen ondeugden, maken iedere dag een ravage van onze kerstboom. In de boom hangt werkelijk van alles: plastic ballen, speelgoed, maar ook glazen ballen. En geloof me, er zijn nog maar weinig glazen ballen over. Die 2 maken er een sport van om iedere dag een rondje door de boom te doen. Onze boom is een kunstboom die al heel wat jaartjes meegaat, zeker 16 jaar al, maar je zou bijna denken dat dit zijn laatste jaartje wordt! Iedere dag weer wippen die ondeugden de takken uit hun houders, iedere dag moet ik de takken weer terugzetten, de lampjes weer goed doen. Glasscherven opruimen. Maar een lol dat ze hebben!  Volgend jaar in ieder geval wat nieuwe ballen aanschaffen Of misschien morgen, als de opruiming begint..

Eerste kerstdag hadden we geen afspraken. Dus we hebben allemaal heerlijk uitgeslapen, en daarna lekker in huis gerommeld. Geen planning, gewoon zien hoe de dag komt. Ja dan doe je natuurlijk zaken die je anders niet kunt doen, zoals de caviakooi schoonmaken , zodat die beestjes ook een fijne kerst hebben. De takken versnipperaar moest ook nodig uitgeprobeerd worden, echt een mannenklusje, dus Joep ging met de jongens takken versnipperen. Tenslotte lag er zowel aan de achterkant van ons huis als aan de voorkant, een enorme stapel takken, van de gesnoeide wilgen, en de gesnoeide acacia.

We hebben spelletjes gespeeld, zelfs Calvin! , rummicub, scrabble, Halli Galli. Er stond allerlei lekkers op tafel, waar we steeds heerlijk van hebben gegeten. Het gevolg was wel dat we die spelletjes bleven spelen, en geen honger hadden Al die snaai vulde onze magen al. Wijntje erbij! Gezellig met zijn 5en, kaarsjes aan, muziekje aan. Genieten!

Toch nog een heerlijk biefstukje gebakken, met gebakken uitjes en champignonnetjes erbij.  Niet echt een maaltijd voor eerste kerstdag he. Origineel was de bedoeling, heerlijke sperzieboontjes met champignonnen, en dan geglaceerde worteltjes met knoflook. Samen met gewone gekookte aardappelen, met biefstuk en de jus van die biefstuk over de aardappeltjes. Maar dat werd het dus niet Evengoed vonden we het allemaal heerlijk en gezellig, en dat is waar het om draait!

Vandaag, 2e kerstdag kwamen mijn zwager en schoonzusje met Milan bij ons eten. Traditiegetrouw zouden we steengrillen/gourmetten. De kinderen vinden het heerlijk om te rommelen met vlees en sausjes in pannetjes. Pannekoekjes zelf bakken. Salade eten, fruitsalade, stokbroodjes met gesmolten kaas. Gekeuvel, kaarsjes, bezig zijn met eten maken. Wederom gezelligheid!

 

 

vervolg Chemokuur

Zooo!! De eerste chemo is achter de rug!

Mijn zus zag er erg tegenop! Geen wonder, als je een boekje meekrijgt, met daarin alle bijwerkingen beschreven. Wie kent er niet iemand die Chemotherapie gekregen heeft, en de horrorverhalen. Het ziek zijn van de chemo! Niet iets om naar uit te kijken.

De eerste is echter achter de rug! Gelukkig is het erg meegevallen. Ze is er niet misselijk van geworden! Dat zou binnen 48 uur dan moeten gebeuren, maar dat is gelukkig niet gebeurd! Op zich, vertelde Sten, is zo een dag die middelen in je krijgen, niet echt heel prettig. Je probeert je een beetje te vermaken met boekjes, sudokus en te ds-en, maar je bent blij als het achter de rug is. Karin was mee om te kijken of Sten niet een allergische reactie kreeg, dat is meestal dan in het eerste uur hadden ze verteld. Maar dat ging goed

Met Karin is ze naar een pruikenwinkel gegaan, en ze hebben een pruik uitgekozen, want je weet maar nooit, of je haar gaat uitvallen, en dan kun je maar beter voorbereid zijn, toch? Ik geinde nog van “En heb je er een gekozen met heel lang haar?” Maar nee, gewoon een grijze met lichte plukjes aan de voorkant, gewoon zoals mijn zus is

Hoewel ze vorige week nog zei: “Ach als dat het ergste is, kaal worden… als de chemo maar werkt en goed aanslaat!” Toch wil ze nu wel een pruik Ik kan het me wel voorstellen! Je haar is zo bepalend voor je gezicht. Aan de andere kant, het is winter, een leuk mutsje of sjaaltje kan ook heel leuk staan, maar ja dat is niet echt iets voor mijn zus. Dus een pruik is uitgezocht!

Dus.. nu is de eerste chemo achter de rug! De onderzoeken zijn achter de rug! Ik hoop voor mijn zus dat ze nu even rust krijgt. Dat het leven weer even wat “gewoner” wordt. Dat het niet de hele dag alleen nog daarom draait, je gedachten even verzetten.. Het lijkt me moeilijk, maar toch hoop ik dat het haar lukt!

Over 3 weken de volgende chemo, en daarvoor nog bloedprikken om de bloedwaardes te checken… wordt vervolgd!

 

Chemotherapie

We zijn weer een paar dagen verder, en inmiddels is er weer wat meer bekend. Onderzoek in haar maag heeft uitgewezen dat ook haar maag schoon is!! Toen ik haar aan de telefoon had, vertelde ze me dat ze er wel blij mee was met dit nieuws, ze wist ook niet waarom, maar ze was er wel blij mee. Evengoed hebben ze dus nog steeds de haard niet gevonden, er is urine ingeleverd, en ook dat ging weer bekeken worden.

Dinsdag was er weer een gesprek met de arts. Men weet niets meer dan we al wisten. De maag is schoon, darmen zijn schoon, pancreas is schoon. Maar de onderzoeken die ze gedaan hebben op de biopten uit longen en lever, geven aan dat de primaire tumor in het maag-darmkanaal zou zitten. Het gebeurt wel vaker dat de haard niet meer te vinden is. Dat is wel vervelend, want ze willen graag weten wat de haard is, zodat ze een behandeling kunnen geven die adequaat is voor die betreffende soort tumor/kanker. Helaas is de haard dus niet te vinden, maar ze willen haar toch gaan behandelen met chemotherapie. Van Karin hoorde ik dat mijn zus in de week dat ze uit het ziekenhuis is, alweer ruim 3 kilo was afgevallen . Terwijl Sten haar eetlust weer aardig terug heeft, en ze ook goed eet! De artsen hebben uitgelegd dat dat een gevolg van de ziekte is. Al zou ze 6000 kalorieen opeten, dan nog zou ze afvallen. De tumoren gebruiken alle energie! Dat vond ik persoonlijjk behoorlijk schrikken!! Hallo… als het zo hard gaat, dan blijft er straks niets van haar over! Maar vandaar dat ze ook zo snel beginnen met de chemotherapie. Als de chemo aanslaat, dan zal ook het afvallen stoppen.

Ze beginnen met een kuur die 3 chemobehandelingen inhoudt. Dus morgen 1 chemo. Dan over 3 weken weer een chemo. Dan over 3 weken weer een Chemo. Haar bloed wordt geprikt om haar bloedwaardes te kunnen beoordelen, en na die 3 behandelingen is de 1e kuur dus klaar, en wordt er weer een scan gemaakt, om te zien wat er met de tumoren gebeurd is. Aan de hand van wat daar dan het resultaat van is, wordt gekeken of men verder gaat met behandelen of niet…

De vraag was wil je voor of na de kerst behandeld worden. Dat is duidelijk natuurlijk, zo snel mogelijk! Dus voor de kerst gaan behandelen! Woensdag, vandaag dus, een gesprek over de chemotherapie, en donderdag, morgen dus, de eerste chemo!

Vandaag wilde ik graag even naar haar toe. Josha ging naar Brenda, en de jongens bleven thuis. Bij mijn zus aangekomen was mijn ome Bas er, en tante Cor en tante Meta kwamen gelijk met mij aan. Huis vol dus. Mijn zus is heel stoer.Ik help haar met koffie en thee maken. Ze loopt kwiek rond

Als de visite weg is, help ik mijn zus even met stofzuigen, met een hond die de hele dag door verhaart, geen overbodige luxe , en de was in de droger doen. Het valt toch niet mee  voor haar om de trap op te gaan. Het lukt wel, maar ze moet wel op adem komen boven. Even later komt Karin weer thuis uit haar werk. Ze heeft vast voorbereidingen getroffen voor als Sten de chemo krijgt. Want, daar had ik nog niet over nagedacht, nog 4 dagen lang na de chemo, wordt die chemo nog uitgescheiden. Dus stel Sten wordt misselijk en geeft over, dan zit daar ook die troep in. Ook de wc moet met zorg worden schoongemaakt, en daar moet je niet met je blote handen aan komen. Dus Karin had gezellig latex handschoentjes aangeschaft , ter illustratie blies ze er even eentje op. Mila wist niet wat ze zag, en wilde er wel mee spelen, gekke hond!

Nog een tijd zitten praten met Sten en Karin, en ondertussen ging de telefoon een paar keer. Er staan 3 prachtige bossen bloemen die ze gekregen heeft, ook van afdelingen van  haar werk. Lief dat iedereen zo meeleeft!

Maar het leven is raar, onwerkelijk, vindt mijn zus ook. Ze weet niet zo goed wat ze er nu mee aanmoet. Logisch! Ze pakt aan wat ze aangeboden krijgt van de artsen, blij dat ze het aanbieden, dat betekent dat er hoop is! Vertrouwen op de lieve God, zoals mijn zus dat zo mooi kan zeggen. Alles draait nu ook “hierom”. Je wilt wel ergens anders over denken/praten, maar dat gaat gewoon niet. Terwijl je er, volgens mij, ook wel horendol van wordt om iedere keer weer je verhaal te doen. Je komt niet uit het kringetje dan..

Ach, ik denk dat mijn zus er heel reeel in staat! Ze doet wat ze kan, ze doet het op haar manier, dat is de enige  manier die ze kan doen. Iedereen doet het nu eenmaal op zijn eigen manier! Dat ze er op dit moment niet zoveel mee kan is logisch, want wat weten we nu eigenlijk? Niets.. je weet niet waar je op kan hopen of vertrouwen? We gaan een spannende tijd tegemoet!

Ik hoop zo dat de chemo therapie gaat aanslaan! Dat ons nog een heel tijdje gegund is met elkaar, om toch weer “gewoon” te leven, voor zover dat kan, en het hele leven niet alleen draait om ondraaglijke onzekerheid! In de tussentijd doen we wat we kunnen! Lief zijn voor elkaar! Elkaar helpen waar kan!

Lieve Sten en Karin, sterkte morgen met die eerste gevreesde Chemo!!!!

80 jaar!

Al heel wat weekjes terug ontvingen we via de post een uitnodiging voor 17 december.

Mijn tante Jeanne is 23 december jarig, ze wordt dan 80 jaar! De kaart is een uitnodiging voor een buffet op 17 december. Mijn tante Jeanne is een zus van mijn moeder. Toen ik klein was was mijn tante Jeanne zo een beetje mijn 2e moeder. Ik was dikke vriendinnen met Pauline, haar dochter, mijn nicht. Ik was er kind aan huis, en Pauline was kind aan huis bij ons. Ik heb er heel wat nachten gelogeerd. Ik ben 5 jaar jonger dan Pauline, en met haar ging ik wel eens stiekum stappen naar een discotheek. Mama wist het niet, maar tante Jeanne wel. Tja dat heeft wel eens geresulteerd in een nachtelijk ruzietje met mijn tante, want dan kwamen we te laat thuis, en was zij natuurlijk ongerust. Kwam mijn tante in haar nachtjapon van de trap af, en kregen we een preek. Tja we waren jong en wilden wel eens wat

Ik vergeet ook nooit meer de keer dat Pauline en ik iets hadden gepikt. Pauline was een van haar achterkantjes van een oorbel kwijt. We liepen samen in de Hema, en toen hadden ze nog oorbellen in van die open bakjes liggen. Daar zag ik dat er zo een achterkantje los lag. Dus ik heb met veel gepriegel dat dingetje te pakken weten te krijgen, en stiekum in mijn zak gedaan. Ik liet het aan Pauline zien, en die was natuurlijk hartstikke blij. Afijn, wij lopen weer buiten, en zij laat mij vol trots zien dat zij voor mij ook een paar oorbellen voor mij gepikt heeft, uit dank Ik had geen gaatjes in mijn oren, dus het waren clipoorbellen. Ik helemaal blij met die dingen, maar ja… ik kan ze niet dragen, want hoe kom ik aan die dingen he?

Pauline en ik bedachten een plan. Ik sliep bij hun van zaterdag op zondag. Zondag gingen we dan met de bus naar de kerkdienst toe. Plan was alsvolgt: Paulien loopt voor mij uit een stukje… Tante Jeanne en Oom Oscar en Corry liepen uiteraard ook in de buurt. Paulien laat die oorbellen vallen, en ik “vind” ze. Nou daar gingen we, zondagochtend op weg naar de bushalte en ja hoor “Ohooh.. moet je nou eens kijken wat ik vind!” Ja hoor 2 clipoorbelletjes in elkaar zo gevonden. Ik er blij mee natuurlijk. Toneelspel ging goed, vonden wij

Helaas ging dat niet door, ik herinner me nog dat Paulien en ik aan tafel zaten samen en tante Jeanne ons vroeg hoe we aan die oorbellen kwamen. Ze waren er niet ingetrapt, helaas voor ons. Wij vonden dat dat best kon 2 oorbellen verliezen die in elkaar waren gedaan Maar dat was duidelijk voor de volwassenen dat dat om “gestolen goed” ging. Ik geloof dat we het uiteindelijk maar opgebiecht hebben

Nou ja, die tante dus werd 80! Afgelopen zaterdag gingen we er heen. Ik belde Sten op en Karin. Zij vertelden dat ze niet gingen, want daar zou de hele familie zijn, en daar had ze geen zin in, dat iedereen naar haar toe komt. Logisch. Josha ging met ons mee, de jongens bleven thuis samen. Daar aangekomen voelde ik bij binnenkomst alweer de tranen omhoog komen. Ik zag mijn broers en schoonzusjes. Mijn tantes en ooms, neven en nichten. Gewoon soort van “thuiskomen”, wat ik altijd zo voel als ik daar ben. Je kent er iedereen, iedereen weet ook wat er aan de hand is, en die lieve blikken die diep in je ogen kijken, jeetje, dat is heftig, de tranen kwamen iedere keer omhoog.

Op een gegeven moment zat ik aan tafel met 2 van mijn schoonzusjes en mijn middelste broer. De behoefte om met elkaar te praten over onze zus was ook bij hun duidelijk aanwezig.  Ik hield het niet droog, wederom niet. Maar dat was gelukkig geen probleem. Fijn om elkaar te zien, fijn om te weten dat we allemaal van elkaar houden, met al onze eigenaardigheden (oke oke, mijn eigenaardigheden dan, want er is er natuurlijk niet een in de familie die zo gek doet als ik hihi) . Onze zorgen met elkaar delen.Elkaar een knuffel geven! Zien dat de ander ook tranen in de ogen krijgt.. Ik vond het echt fijn om iedereen te zien en te spreken!

Het buffet wat trouwens ook heerlijk! Daar was veel werk en tijd en liefde in gaan zitten.

Een regenachtige dag

Gisteren ben ik met Luca en Josha gezellig bij “tante Sten” op visite geweest. Karin was ook thuis, gezellig! Voor zover je over “gezellig” kunt spreken in deze tijden. Ik vond haar er wel iets beter uitzien dan eerder, hoewel ze witjes is, vind ik toch iets meer kleur op haar gezicht, maar het blijft een mager bekkie voor mijn zus.

Je blijft in een kringetje denken met zijn allen, omdat je nog steeds niets meer weet. Maar morgen (vandaag dus) heeft Sten een gesprek met de arts, en dan weten we meer. “Ik hoop maar dat het behandelbaar is”, zegt ze. Ze staat in overlevingsstand nog steeds. Net als ik me ook voel, en net als ik me voelde 21 jaar geleden toen mijn moeder zo ziek was. Mijn nichtje (sorry Kaatje, je blijft mijn nichtje ) weet er ook geen eind meer aan zo langzamerhand. Het wachten op bericht is slopend….

Vanmorgen om half 9 de afspreek met de internist-oncoloog. Om 8 uur was ik wakker, en dacht: Nu gaat ze in de auto naar het ziekenhuis met Gerrit en Karin. Half 10 ging de telefoon.. Je weet al wie het is, en ik hoor Gerrit…

Hij vertelt me vreselijk nieuws! Hij is op dat moment bij Sten en Karin thuis. Het is echt superzorgelijk gesteld met mijn zussie! De vlekken op haar lever en longen zijn kwaadaardige tumoren. Ze zijn nog steeds op zoek naar de haard. Vermoedelijk zit die in de maag, de pancreas of de galwegen. Dat konden ze zien aan de tumoren die in de lever en longen zitten. Helaas is er geen genezing mogelijk, en zijn de prognoses slecht! De artsen gaan nog een keer op de scans kijken om te zien of ze iets over het hoofd gezien hebben. En ze gaan dus weer verder onderzoeken.

Ik ben werkelijk helemaal verslagen als ik dit hoor! Ik dacht echt dat het mee zou vallen! Ik kan het gewoon niet geloven!!! Ik duik mijn bed maar weer even in, en lig er ongelovig. Joep komt even bij me liggen.. Ik moet toch even een traantje laten, maar is ook al gauw weer weg… Ik kan het niet geloven!!!

De hele dag ben ik er mee bezig, soms komt er even een traantje omhoog, maar die gaat snel weer weg, maar mijn ogen voelen wel alsof ik al de hele dag gehuild heb. Ik zie letterlijk alles wazig vandaag, en heb mijn bril echt nodig vandaag… Ik zou vandaag vilten met Thea, maar daar had ik echt geen zin in vandaag.Brenda en Barry waren er ook nog even vandaag. Jimmy komt namelijk logeren bij ons. Onze lieve Jimmy!! De poesjes roken uitgebreid aan elkaar. Geen idee of ze elkaar nog herkennen. Jimmy kijkt rond, geen idee of hij het nog kent, maar het gaat gezellig, en ze spelen leuk met elkaar!  Dat wordt wat vannacht.. Gisteren 2 katten in de kerstboom…. vannacht denk ik 3 katten in de kerstboom!

Vanavond komt Joep thuis, vraagt “ik hoef zeker niet te vragen hoe jouw dag was vandaag?” Nee doe maar niet inderdaad. We praten wat, en ik zeg dat ik vanavond even nog wil bellen met Kaatje of Sten, ik wil ze even zelf spreken. Een minuut later gaat de telefoon. Karin… “Ik weet niet waarom, maar ik had het gevoel dat ik even mijn tante Ellen moest bellen”, zegt ze. Nou omdat ik het net over had natuurlijk! Telepathie!!

Ze zijn lamgeslagen. Karin heeft me alles nog een keer uitgebreid verteld wat er allemaal gezegd is die ochtend..Over de tumoren. In de lever, vertelde Karin, zit 1 plek. In de longen zitten heel veel kleine plekjes.  De artsen vroegen of Sten contact heeft met de huisarts. Ja, toevallig was die de vorige dag op visite geweest. De arts zei dat dat goed was om contact te hebben met de huisarts, ook bij de begeleiding “in het laatste stukje”. Dan wordt wel even de grond onder je voeten weggemaaid!!! “HET LAATSTE STUKJE”????????

Zo erg dus…. De prognoses zijn gewoon echt slecht! 6-9 maanden……. Dat is FUCKING weinig tijd! Sorry voor het schelden, puber in huis… is besmettelijk dat woord…

Karin vertelde dat de arts vanmiddag belde om te laten weten dat het niet de Pancreas is, die is schoon, dat hebben ze op de scan en foto gezien. De maag weten ze niet. Morgen 11.15 gaan ze  met een cameraatje kijken in haar maag. De haard is in ieder geval niet in de longen, dat hebben ze kunnen zien ook. Ze hebben die biopten uit de longen en lever met iets bekeken, waardoor er dan een soort kleurtje uitkomt, en aan dat kleurtje kunnen ze dan zien waar de haard ongeveer zit.

Als ze de haard toch niet vinden, die kans is ook aanwezig, dan gaan ze in ieder geval wel aan de slag met de tumoren in de lever en de longen. In de lever, vertelde Karin, zit 1 plek. In de longen zitten heel veel kleine plekjes. Komende maandag hebben de artsen weer een overleg met elkaar, en dan dinsdag krijgt Sten weer een gesprek, en dan krijgt ze de uitslag van het maagonderzoek, en wordt er verteld wat voor behandelingen er gaan plaatsvinden. De behandeling zal gericht zijn om het leven te verlengen.. Mogelijk wordt 6-9  maanden dan 1,5 -2 jaar….

Oh ja, mogelijk gaan ze ook de urinewegen nog nakijken, hoewel de uroloog al heeft aangegeven dat hoe het er nu voorstaat geen passend beeld geeft.

Ik ben zo verdrietig, maar ik kan niet meer huilen… Ik heb zo met mijn zus te doen. Dit moet zo vreselijk zijn! Ik hoop zo dat ze de kracht kan opbrengen om te gaan vechten! Dat wil ze ook, doet ze ook, zei Karin vanavond aan de telefoon!! Hoe moet het zijn voor een moeder om haar kind achter te laten… En ja natuurlijk is Karin een volwassen vrouw van 34! Maar jeetje mina, hebben die 2 niet al genoeg moeten meemaken? Kan het nu niet gewoon eens een keer genoeg zijn???

Mijn zus gelooft in God, en zei dat ze hoopt dat de lieve God haar steunt in haar komende tijd.. Ik geloof niet meer in de God waar mijn zus in gelooft, maar dat maakt niet uit! Ik hoop zo dat ze haar steun eruit kan halen! Ik geloof wel dat positiviteit veel voor je kan doen. Goed voor jezelf zorgen, goed voor je lijf zorgen. Vertrouwen hebben.Als geloof in God je daarbij helpt, dan zeker vertrouwen op die God, zou ik zeggen!

Als ik denk aan Karin.. Jeetje mina.. Die 2 hebben zo een hechte band met elkaar, niet zo gek na wat ze allemaal samen hebben meegemaakt. De wetenschap dat je mams dan er straks niet meer is, dat je dan straks nog alleen bent. Je paps, je zus en je moeder zijn er niet meer. Dan ben je helemaal alleen! Niemand om je jeugd nog mee te delen, je verdriet mee te delen. Tuurlijk zijn er je ooms en je allerliefste tante (hihi Sorry Kaatje, ik steek mezelf even een veer in mijn…) en natuurlijk heeft je nichtje geroepen: “Als tante Sten er dan niet meer is, moet Karin maar bij ons komen wonen.” Maar dat zijn gewoon niet je naaste familieleden, dat is niet je mams, niet je zus!!

Ik hoop en vertrouw erop dat de artsen het leven van mijn zus nog flink kunnen rekken, zonder al te veel pijn!!

Sorry volgens mij een heel warrig hak op de tak verhaal geworden, maar ik denk niet te veel na over wat ik schrijf, en schrijf gewoon even van me af…

 

 

 

 

Sinterklaas kapoentje

5 december, Sinterklaas! DE dag van het jaar, naast je verjaardag uiteraard. Voor paps en mams ieder jaar weer een uitdaging.

• Waar maak je ze blij mee?
• Wat is “de killer”?
• Hoe krijgen we alles een beetje ongezien in huis?
• Hoe krijgen we alles ingepakt en in de zak?
• Waar zetten we de zak, zonder dat ze het zien?

Ach, laten we het kort houden, het is dit jaar weer gelukt Er stond een zak voor de deur! 3 zakken zelfs! Vol met pakjes! De dobbelsteen werd er weer bij gehaald. Luca had bedacht dat we het alsvolgt zouden doen: We zeggen wat we gaan gooien, een 2 of een 3 etc., dan gooi je de steen, en als je gelijk  hebt, mag je een pakje pakken. Maar dat werd niets Het duurde een eeuwigheid, dus al snel gingen we over op ons gebruikelijke dobbelprotocol Als je 1 of 6 gooit, mag je een kadootje uitpakken.

 

Er werd van alles uitgepakt. Josha was heel blij met knutselspulletjes, een sleetje, haarspeldjes, maar haar favorieten waren: een zilveren kettinkje met een hartje eraan, een k3 pop Josje, en een eigen roze fotocamera!!! Haar avond kon niet meer stuk! Heerlijk zo een gelovig meisje.

De jongens werden ook blij van hun kadootjes. Ze kregen bouncing putty, heel grappig spul is dat!! Verder was Luca blij met zijn 2×2 kubus! “YES , YES, YES ….YES!” was zijn reactie toen hij het pakje opende Hij kreeg ook nog paracord, en pannetjes met een spork, voor zijn survivalspulletjes, een boek met touw om knopen te leren maken. Gelli Baff, een of ander spul waardoor je badwater in gel verandert Zijn klapper was een zwart fotocameraatje, net als Josha, een headset voor op zijn computer, en een dagje skien samen met zijn broer op Snowplanet! Calvin kreeg pin art, zilveren kettinkje, ook stuierklei. Hij was het meest blij met “Battlefield”, spel voor de computer, een dag skien met zijn broer dus En natuurlijk: The Zombie Survival Guide! (let op Luca die een perfecte immitatie van een Zombie doet naast Calvin op de foto)

Nadat we een heel tijdje met zijn allen pakjes hebben uitgepakt, en ondertussen van de chocoladeletters snoepten, en van de pepernoten en de taaitaai, was het tijd om al die kados even uitgebreid uit te proberen Josha heeft de hele avond heerlijk gespeeld met alles, onderwijl zingend “dank je, dank je, dank je Sinterklaasje, dank je, dank je, dank je…..”

 

Mijn zussie

Weer een update even over mijn zussie!

Ik sprak Karin, die bedankte  mijn schoonouders voor de kaart die ze gestuurd hadden naar mijn zus. Karin had ook kaarten gekregen bij haar thuis, en nam die mee naar het ziekenhuis. “Zal ik ze even voor je op het bord hangen, mama?” “Nee joh, leg ze maar op de stapel.” “Welke stapel?” “Oh hier in het laatje…”. Had mijn zus al een stapel van 30 kaarten liggen!!! Geweldig he Allemaal lieve kaarten! Dat wilde ik eerst even kwijt

Vorige week dinsdag is er een leverpunctie gedaan. Geen prettig onderzoek, lijkt mij, brrr. Maar ja, wat moet dat moet. Ik had die dag zelf even een off-day, zoals ik dat noem. Toen ik wakker werd, waaide het zo enorm hard, de regen sloeg tegen de ramen, ik hoorde de wind echt gieren.  De avond ervoor hadden we Sinterklaas gevierd, daar volgt nog een blogje over. En die ochtend werd ik wakker met een leeg gevoel. De kids lagen ook nog lekker te liggen, en ik had gewoon geen zin om de dag te beginnen. Die begon dus lekker laat

Brenda kwam even langs om te horen hoe het met mijn zus was, en we hebben samen lekker koffie gedronken. De jongens, (en mijn meisje natuurlijk) hebben alles laten zien wat ze gekregen hebben. Ik had mijn zus nog niet gebeld, zag er beetje tegenop, je weet tenslotte niet wat het “nieuws” is. Hoewel er niet verwacht werd dat er al iets bekend zou zijn. Toch gebeld, ze had het onderzoek gehad, en het was haar op zich wel meegevallen. Leuk is het niet natuurlijk, maar het was weer achter de rug. De volgende dag woensdag krijgt ze de bronchoscopie.

Woensdag belde ik haar om te vragen hoe het was gegaan. Ze had er erg tegenop gezien, erg zenuwachtig was ze ervoor geweest. Het was ook een naar onderzoek vond ze! Het is een onderzoek dat bij ons in onze familie zwaar valt omdat het onze paps fataal is geworden, dat onderzoek. Hij was in 1997 naar de dokter gegaan omdat hij zo weinig nog maar kon, niet ver wandelen etc, hij voelde zich niet goed. Hij werd doorverwezen naar de cardiologie, en daar bleek hij geopereerd te moeten worden, hij zou een aantal bypasses krijgen. In het ziekenhuis liep hij een longontsteking op. Daarvoor wilde ze hem behandelen met antibioticum, maar wel een die goed bij die bacterie hoorde, en daarom zouden ze een bronchoscopie doen. Mijn vader zag daar erg tegenop!! Heel erg!! Ik sprak hem nog de ochtend dat hij die bronchoscopie kreeg, 30 april was het, koninginnedag, ik wenste hem heel veel succes, en ik zou aan hem denken! De bronchoscopie was mijn vader op zich meegevallen, had hij verteld aan de meneer die tegenover hem lag. Maar even later dacht diezelfde meneer inene: “hey wat ligt meneer Kamphuis er vreemd bij”. Hij belde de verpleegsters, en mijn vader was toen overleden. De spanning was hem te veel geworden.

Met dat verhaal in je achterhoofd, snap je misschien dat mijn zus behoorlijk de kriebels had voor het onderzoek, en ik denk dat al mijn broers en ik dit ook in ons achterhoofd hadden. Rationeel weet je wel dat je daar niet mee bezig moet zijn, maar gevoelsmatig….

Gelukkig hebben ze alles kunnen doen bij mijn zus wat ze moesten doen. Nu afwachten wat er uit de onderzoeken komt.

Donderdag is de stent in haar nier geplaatst, onder narcose. Vrijdag mocht de catheter uit haar nier, en mocht ze weer naar huis, toen bleek dat alles goed werkte

Komende donderdag heeft ze een gesprek met de artsen…. en dan weten we hopelijk eindelijk meer….

Lieve zus, we zeggen het nooit tegen elkaar, want we weten het wel maar ik hou van je Denk aan je, en ik vertrouw erop dat het goed komt!

Vilten

Wol, het is zulk heerlijk spul om mee te werken

En zeker als afleiding is het wel fijn om soms lekker met je vingers in de wol te zitten. Ik ben natuurlijk nog maar een beginneling met natvilten, maar ik vind het zo leuk om te doen!

Ik heb als eerste een tijdje terug een soort van hoedje/haarband gemaakt. Die kun je op meerdere manieren dragen. Josha heeft een paar fotos gemaakt. Leuk en lekker warm

Mijn schoonmama gaat altijd wandelen met Rocky, en houdt ook wel van een lekker warm hoofd, zij wilde wel een hoedje, dus ik heb voor haar een hoedje gemaakt. Ze is er heel blij mee! Dus dat is leuk, hij past ook echt bij haar.

Dan heb ik ook nog een tas gevilt. Hij is nog niet helemaal zoals ik hem graag zie, maar ik wilde een bepaalde techniek uitproberen, eerst in het klein. Het plan is nu om een mooie grote tas te gaan maken met allerlei bloemen op de tas, maar dit is het uitprobeersel, en ik vind hem toch al wel heel leuk geworden!

 

Ik had al heel lang een zijden sjaal liggen, waar ik ook wat mee wilde doen. Ik heb een model gevraagd om de sjaal even te showen Met de belofte dat ik “haar hoofd” niet op het blog zou zetten

En dan heb ik nog zo iets leuks gemaakt! Zo lief, ik ben er helemaal verliefd op Ze zijn een kadootje voor mijn vriendin P. Ze heeft pas een heel lief klein meisje gekregen, en ik ga deze in een doosje doen en aan haar opsturen. Dus.. sssst nog he.. Ze mag het nog niet weten

 

 

Vervolg Rollercoaster

Afgelopen vrijdag had mijn zus het darmonderzoek. En dat gaf goed nieuws, namelijk dat haar darmen schoon zijn. Er zijn geen tumoren gevonden. Dat is goed nieuws!!

Dan blijft natuurlijk de vraag wat ze wel heeft, maar dat gaan de artsen volgende week weer verder onderzoeken. Ze gaan een bronchoscopie doen. En misschien een leverpunctie. Ze gaan dus door met onderzoeken. Donderdag wordt ze geopereerd aan haar nier. Dan wordt er een stent geplaatst, hierdoor kan afvloed van urine uit de nier
naar de blaas ongehinderd plaats vinden. Weer een spannende week dus!

Mijn geest werkt vreemd trouwens, nu de darmen schoon zijn, geeft dat op de een of andere manier lucht. Ik hoef nu niet meer steeds te huilen. Heb het vertrouwen dat het misschien allemaal wel meevalt! Tegelijkertijd weet ik dat dit ‘gevaarlijk’ is, want dit deed ik destijds ook toen mama zo ziek was. Ik heb gewoon geblokkeerd dat mama zo ziek was, ze zou beter worden. De gedachten zijn zo dubbel. Natuurlijk wordt Sten beter! En toch ook  is er die zorg. Wat is er met haar, waarom zien ze dan vlekken op haar longen en haar lever!! Waarom voelt ze zich zo slecht? Waar is haar energie gebleven?

We hebben gisteren in een gekke bui alle “goede borden” (degene die te groot waren voor de vaatwasser) stuk gegooid in de keuken,omdebeurt allemaal een bord! En daarna de sirtaki gedanst Ja een mens doet wel eens gekke dingen he… Daarna ben ik maar meteen naar de Action gereden om nieuwe borden te kopen, die wel in de vaatwasser passen Er is een filmpje van gemaakt, maar dat zetten we maar niet op het internet

Vandaag zijn Joep en ik even naar het ziekenhuis geweest, ik wilde Sten weer even zien, en ook Karin. Ik vond dat ze wat meer kleur op haar wangen had. Ze vertelde me dat ze 2 kilo was bijgekomen. Maar ze vertelde ook dat ze wat vollere tenen had hihi, jaja. Dat wil zeggen. Ze heeft normaal medicijnen om te plassen, maar in het ziekenhuis hebben ze haar geen plaspillen meer gegeven, omdat het niet nodig was, misschien dat ze dus wat vocht vasthoudt. Daardoor die 2 kilo er ook bij? Geen idee, tijd zal het uitmaken. Ik zie dat ze bezorgd is. Ze heeft moeite zich ergens langer op te concentreren, dat blijft. Ze heeft wel weer eetlust, dat is wel fijn! Karin kwam ook, en had helemaal geen stem, hoezo stress?

Morgen horen we weer meer……

Rollercoaster

Vandaag was een dag zoals niet alle anderen zijn.

Het wordt vast een lang verhaal… maar ik wil het graag even van me afschrijven en alles op een rijtje zetten.

Mijn zus is opgenomen in het ziekenhuis. Ze is vorige week donderdag naar de huisarts gegaan omdat haar energie op is. Tot die tijd heeft ze gewoon gewerkt, zoals mijn zus altijd zal doen, ookal is haar energie op.. De weken ervoor is ze enorm afgevallen, eigenlijk onnatuurlijk snel. Binnen een paar weken 12 kilo. De periode ervoor is ze zelf ook aan het afvallen geweest, omdat ze wat te zwaar was. Ze had bepaalde medicijnen gekregen voor diabetes, en de bijwerkingen daarvan waren: verminderde eetlust en mogelijk verstopping van de darmen. De eerste bijwerking dacht ze, is alleen maar positief als ze toch wat wil afvallen. Maar het was wel gek, zei ze dat het afvallen maar bleef doorgaan. Haar eetlust was echt veel minder, niets voor mijn zus, want die houdt wel van lekker eten   De verstopping was ook heel erg, want haar buik zat gewoon vol, ze kon het niet kwijt, en dat doet zeer! Nu was haar energiepotje dus ook nog eens op. Ze is dus naar de huisarts gegaan,  die heeft haar onderzocht, en vond een bult in haar buik die er niet hoort te zitten! Dat is schrikken, en de huisarts heeft haar meteen doorgestuurd naar de internist. Daar kon ze meteen maandag al terecht! Dat is fijn!

Zondag ben ik bij haar op visite gegaan, wilde haar graag even zien en spreken. De huiskamer zat al vol, toen ik arriveerde. Mijn oudste en jongste broer met hun vrouwen. En Jordy met zijn vriendin, en Nicole en Daniel waren er. Bijna hele familie compleet. Fijn om iedereen even te zien, mijn zus was inderdaad nog meer afgevallen dan toen ik haar de keer ervoor zag. En toen iedereen naar huis was, ben ik nog even gebleven, even haar alleen spreken, maar ja. Het is gewoon afwachten tot ze naar de internist gaat. Ze ging op een gegeven moment lekker naar bed, want ze is zo moe. Karin en ik kletsen nog even wat, en dan ga ik ook weer naar huis.

Maandag is ze naar de internist, en ik krijg ‘s avonds een belletje van mijn broer Gerrit dat Sten moest blijven in het ziekenhuis. Ze gaan verder onderzoeken, ze hebben een echo gemaakt van haar buik, en ze hebben verontrustende vlekken gezien op haar lever . Inmiddels is er nog meer onderzoek gedaan, een CT-Scan, een mamografie. De stand van zaken op dit moment is:

Er zijn vlekken op haar longen en haar lever gezien. Ze heeft een blaasontsteking. Maar die blaasontsteking komt van haar nieren af. Een van haar nieren is vergroot en ontstoken, en vandaar is die in haar bloedbaan gekomen, en zo is die blaasontsteking ontstaan. Ze krijgt dus een antibioticum toegediend. En verder wordt ze volgende week geopereerd, en maken ze een soort omweggetje, zodat die nier weer kan werken.(Ofzoiets, ik ben geen dokter, maar dit is wat ik begrepen heb.) Maar volgens de artsen staat het verhaal van de nieren en de blaasontsteking los van de vlekken op de lever en longen. De artsen hebben vandaag verteld dat ze op zoek zijn naar “de haard”. Vandaar de mamografie. Ze hadden op fotos gezien dat in haar borsten plekken zaten, en dat zijn ze gaan onderzoeken. Maar zuslief heeft een borstverkleining gehad en wat ze zagen was het lidtekenweefsel daarvan. Dus haar borsten zijn schoon. De volgende stap die ze gaan nemen, is een darmbiopsie, en dat gaan ze morgen, vrijdag doen. Ze hebben tot nu toe niets kunnen zien in de darmen, omdat die ook zo ontzettend vol zitten. Ze heeft nu een of ander goedje gekregen dat ze moet opdrinken voor die biopsie van morgen, en dat laxeert ook, dus als het goed is zijn haar darmen morgen schoon. Dat is ook redelijk op gang gekomen in het ziekenhuis trouwens. Als er iets in de darmen zit, dan nemen ze er een hapje van, wat dan op kweek wordt gezet, en dan weten we  5 werkdagen later weer meer, dat is dan dus volgende week vrijdag. Tot die tijd is het dus afwachten.

Wat doet dat allemaal met je? Pffffff rollercoaster van gedachten gaan er door je heen.

Ze is pas 62! Mijn mams was ook zo jong! Dat maakt het op de een of andere manier wel heel erg beladen. Ik zie mijn zussie in het ziekenhuis ligen, want gisteren zijn Luca en ik even naar tante Sten geweest. Luca had een tekening gemaakt, en Calvin had een pompoen versiert voor tante Sten. Ja als ik mijn zus dan zie in het ziekenhuis.. dat doet me wel denken aan mijn mams toen ze zo ziek was. Tegelijkertijd wil je die vergelijking helemaal niet maken! Maar ja, Sten zelf zegt:” Het is mis, goed mis. De dokters zeggen zelf dat ze bezorgd zijn. Maar ik hoop dat ze een goed behandelplan hebben!”

Ik hoop zo dat het allemaal meevalt!! Mijn vriendin Brenda haar moeder werd afgelopen zomer door de artsen verteld dat ze “de gevreesde ziekte” had, maar puntje bij paaltje, bleek het helemaal niet kwaadaardig te zijn, gelukkig!!! Ergens wil ik daar zo aan vast houden! De gedachten die door me heengaan gaan alle kanten uit. Het is net een rollercoaster. “Wat als het nou misschien een hele erge allergische reactie is op die nieuwe medicijnen tegen de diabetes?”, gaat ook door me heen. Waarom zij? Heeft ze nog niet genoeg meegemaakt in haar leven?

Veelal gaan mijn gedachten naar Karin, haar dochter. Wat als het ergste scenario speelt.. dan is zij straks alleen over, geen paps meer, geen Natascha en geen mams? Dat kan toch niet!!  Ik schiet ook steeds vol. Josha en Luca en Calvin zijn het inmiddels gewend van me, de laatste dagen. We praten er over wat er aan de hand is, en dat we zo hopen dat het allemaal meevalt. Maar ja, als je 6 bent en je nog niet weet wat het betekend als iemand er niet is, dan denk je heel erg praktisch. Ze zei vandaag tegen me: “Mam, als tante Sten er niet meer is, dan komt Karin gewoon bij ons wonen!” Zo lief!! En tegelijkertijd wil ik daar helemaal niet aan denken. Ik wil positief blijven en hopen dat het goed komt, en dat als het inderdaad zo erg is, dat het goed te behandelen is!!

Mijn zus, is ook een beetje “moederoverste” binnen onze familie, waar papa en mama ook niet meer zijn. Hoewel ik van al mijn broers vreselijk veel hou, heb ik toch het meeste contact met mijn zus. Misschien omdat we zussen zijn? Ze is toch een beetje mijn thuiskom plek in Utrecht! Calvin, Luca en Josha zijn gek op haar. Ze is zo heerlijk nuchter, modern en open voor van alles. Gewoon een lief mens! Ik wil haar gewoon niet kwijt!

Wat ook steeds door me heen gaat, is dat ik vind dat ze zo op mama lijkt. Toen mama zo ziek was dat ze niet meer beter zou worden, woonde ik nog thuis. Ik weet dat ze zich zorgen maakte over me, 22 jaar was ik, dat ze mij achterliet. Natuurlijk was ik al volwassen, vond ik Haar jongste dochter. Wat is er allemaal door haar heen gegaan? Ik zie dat nu bij mijn zus. Hoewel er nog hoop is, heb ik het idee dat mijn zus nu haar hele leven aan zich voorbij laat komen, en dat ze aan het denken is…. Wat moet er allemaal… Karin, die nog bij haar woont. Kaatje heeft een huis gekocht, heeft ze al 3x trouwens maar iedere keer ging het bouwplan niet door. Deze keer gaat het wel door, en dat is toch een bijzondere periode. Alles ziet er nu even anders uit, minder blij, minder vrolijk. Karin heeft telefoontje gekregen dat ze naar de notaris moet om te tekenen, maar dat moet natuurlijk samen met haar moeder! Anders is het gewoon niet leuk!

Ik weet van mezelf dat ik destijds voor mezelf heb ontkend dat mama dood zou gaan… Daardoor kwam de klap ook hard aan, dat ze er niet meer was… Wat een verdriet was dat… Pas jaren nadat ze was overleden kwam dat eruit.Nu nu ik mijn zus zie in het ziekenhuis, komt er veel van wat er toen gebeurde allemaal weer boven. Ik herinner me dat ik mijn moeder best oud vond, wel te jong om te steren, dat wel, maar ik vond haar wel oud. Nu zie ik mijn zus, zo jong! Mijn moeder was zoo jong!! Wat moet ze dat vreselijk hebben gevonden dat ze mij achterliet. Zo jong was ze nog!! Nu zie ik dat pas.

Maar goed, ik blijf hopen! We moeten morgen maar weer even afwachten. En ondertussen gaat de rollercoaster van gevoelens gewoon door. Van hoop naar geen hoop, alle kanten uit. Tranen gaan ook gewoon door tussendoor, en vandaag regende het bijna de hele dag, de dag huilde met ons mee vandaag.

Ik moet bekennen dat ik vandaag niet echt lekker in mijn velletje zat. Toen de kids even lekker aan het ruzieen waren, en het me even te veel werd, heb ik in mijn onmacht, een bord kapot gegooid op de grond, en heel hard geroepen dat het nu eens even op moest houden, met een niet zo mooi woord erbij! Mijn vriendin Thea was bij me toen dit gebeurde… Ik liep daarbij hard weg naar de slaapkamer al huilend. Daar aangekomen voelde ik me meteen schuldig, en riep weer huilend terug, want ik zag al helemaal dat Thea dan mijn troep ging opruimen, dat kon natuurlijk niet. Dus huilend ging ik de boel bij elkaar vegen,  Thea ging me inderdaad helpen, en vroeg waar de stoffer en blik was. De kids waren helemaal stil toen dat gebeurde, ze wisten niet wat hun overkwam! … Rare mama!!! Ik schaamde me achteraf wel erg voor mijn emotionele uitbarsting…   Heb iedereen mijn verontschuldigingen aangeboden… Luca vroeg toen aan me: “Mam, welk bord heb je stukgegooid? Toch wel de goeie he?” (hahahaha, we hebben namelijk een stel borden die zo groot zijn, dat ze niet in de afwasmachine passen, en we ze met de hand moeten wassen, en die willen ze wat graag kwijt hahaha, maar helaas het was niet zo een groot bord ) Wat ik al zei, het is een rare dag, met een rollercoaster aan emoties. Maar de kids hebben heerlijk gespeeld,koekjes gebakken, en ik heb ook eens alles lekker de boel gelaten, en ons huis ziet er nu dus zo uit:

Morgen ruimen we de boel wel weer op, er zijn belangrijkere dingen in de wereld!!

Ik blijf positief! Ik geloof Luca gewoon die zegt: “Ik geloof dat het weer goed komt met tante Sten, mama!”