nog een alledaags dagje

Mijn schoonzusje vroeg via Facebook of ik Milan wilde ophalen van school om 12.15 uur, ze had oppas nodig, omdat ze haar werkdagen had omgeruild, ipv dinsdag moest ze woensdag werken. En gelukkig kon dat, dus om 12.15 uur zouden Josha en ik gezellig voor school van Milan staan om hem op te halen. ‘s Morgens zijn we eerst met zijn 2tjes naar Ranzijn gegaan, om kattebakkorrels te kopen (jaja die beesten poepen wat raak op de bak bleeh). Gezellig keuvelend door de Ranzijn wandelend, even bij de konijntjes kijken, plantjes kijken, en dan inene blinkt Josha een prachtige goudkleurige pot tegemoet.

“Oh, die is mooi mama, mag ik die hebben?” En die oogjes, daar kon ik geen “nee” tegen zeggen. Ook een mooi bloeiend plantje (roze… wat anders) erbij gekocht, en dan op weg naar Milan zijn school.

Milan was blij verrast ons te zien. Thuis gekomen gingen ze lekker spelen, terwijl Luca inmiddels weer met de kapla aan het bouwen was, nog altijd midden in de woonkamer, niet echt handig, en helaas gooide ik vandaag een bouwwerk om, die hij met veel moeite gebouwd had, dat kostte hem wel een paar tranen, en wat was hij boos op me…Ik kon het ook even niet goedmaken bij hem, hij wilde het zo graag aan papa laten zien, en mijn aanbod om hem te helpen was ook niet goed, want hij wilde het ZELF maken. Gelukkig is het hem daarna nog gelukt om die brug te maken, voordat papa thuis was.

En vanmiddag kwamen ook Margje met Ninti en Jai-Li bij ons spelen. Het was dus weer een gezellige boel. De 3 gingen met elkaar op het grote bed spelen, dat is altijd vaste prik. Aan het eind van de dag kan of Joep of ik de hele slaapkamer weer op orde brengen als ze op de kamer hebben gespeeld, dit keer vonden we aan het eind van de dag “een koninginnedagmarkt”, met allerlei spulletjes, die ze hadden verkocht op koninginnedag. Jai-Li was verslingerd aan de make-uptafel van Josha, en maakte zich prachtig op, en later mij ook nog, ik had prachtige roze lippen en wangen. Hier zie je haar met haar roze wangen, en op de achtergrond de brug die ik dus omgestoten heb.

Ninti wilde heel graag vilten, dus ik heb de spulletjes klaar gezet, en we zijn met zijn allen gaan vilten. Ook Milan deed mee, en werd helemaal enthousiast. Met het naaldvlies dat ik heb, kun je een schilderijtje maken, of een portemonneetje. En ze hebben allemaal gekozen om een portemonneetje te maken. Onderwijl trok ik een zak paaseitjes open, die eigenlijk bedoeld zijn om met pasen te gaan zoeken, maar het was zo lekker gezellig en kneuterig, dat hoorde er gewoon bij. En aan het eind van de dag kwam Margje op het goede idee om een paaseitje in het portemonneetje te doen, en zo gingen ze allemaal blij naar huis weer met gevulde portemonneetjes.

Josha heeft ook nog een fotoreportage gemaakt, zo grappig om te zien wat zij allemaal leuk vindt om te fotograferen. Hieronder een kleine selectie van wat ze gefotografeerd heeft:

 

Een alledaags dagje

Hebben we niet enorm genoten afgelopen dagen van het weer? Wat een heerlijk zonnetje! Dat nodigt toch uit om samen naar buiten te gaan, en te rommelen in de tuin.

Oke, we hebben ons ook nog weer een beetje bezig gehouden met “waterwerken“. We hadden tijdens deze workshop een paar stripboekjes meegekregen van “Droppie Water”. Die zijn we samen aan het lezen en aan het babbelen hierover. We wonen in een veengebied, en we zien de molens in het weiland staan die water pompen om het gebied van water te ontdoen of juist te voorzien. We zoeken op bij welk waterschap wij horen. We lezen op deze site :  http://watercanon.nl. Luca en Josha gaan halverwege lekker bouwen met de kapla. (Luca maakt steeds mooie gebouwen, zo lekker midden in de woonkamer, je weet wel, dat je hink-stap-sprong door je woonkamer heen moet hupsen om overal te kunnen komen).

Onze printer is stuk, en Calvin heeft die helemaal uit elkaar gehaald, op zoek naar het lasertje. En hij vond allerlei interessante onderdelen, waaronder een ventilatortje, het lasertje, en de 2 rollen van de papierdoorvoer. Typisch  Calvin is dan dat hij batterijen aansluit op het ventilatortje, zodat het gaat draaien en met vetkrijt op het ventilatortje gaat tekenen, mooie spiraalvormen krijg je dan, en mooie kleuren.

Na al dat leuks dus lekker naar buiten, Calvin wilde een vlot gaan bouwen, en vond in het slootje achter het huis van onze buren een enorm groot stuk piepschuim. Onze buren hebben een hele grote vijver, met een drijvend terras erin, en dat piepschuim is daarvan over. Ze konden er met zijn 2tjes met gemak op, en ze vroegen de buren of ze dat stuk piepschuim mogen gebruiken om ermee te varen. En natuurlijk zeiden onze buurtjes volmondig “Ja hoor, ga je gang maar, veel plezier ermee!”

En toen alle vriendjes kwamen, Sam, Barry en Nathan hadden ze wat te doen.

Socialisering

Thuisonderwijs is op het moment een hot item bij onze regering. En dat alles omdat er kort geleden een Islamitische school is opgeheven in Amsterdam, en de ouders van die kinderen, bijna 100 stuks, hebben gezegd thuisonderwijs te willen gaan geven, omdat ze geen school van hun richting kunnen vinden, ze willen dus een beroep doen op artikel 5b van de Leerplichtwet.

Als gevolg hiervan zijn er kamervragen gesteld. En minister Bijsterveldt heeft inene aangegeven dat ze zich gaat herberaden op vrijstelling via artikel 5B van de leerplichtwet. Een paar maanden terug  heeft diezelfde minister Bijsterveldt aangegeven dat er geen aanpassingen in de Leerplichtwet gemaakt hoefde te worden en dat toezicht niet nodig was.

Er zijn zo ontzettend veel vooroordelen over thuisonderwijs. Een van de eerste vragen die altijd wordt gesteld heeft te maken met socialisatie: Hebben je kinderen dan wel vrienden? Hoezo zouden ze geen vrienden hebben??? Ik ga er niet een heel verhaal over schrijven, want de mensen die dit blog lezen, weten dit wel. Er zijn helaas heel veel mensen die denken dat de mensen die thuisonderwijs geven hun kinderen heel beschermd binnen 4 muren op laten groeien, en niet mogen omgaan met andere mensen met andere overtuigingen. Niets is minder waar! Mijn kinderen zitten absoluut niet dag in dag uit binnen 4 muren, we gaan er veel op uit, hebben heel veel contact met vrienden en vriendinnen. We leven gewoon ons leven, zoals je je leven leeft als je niet meer op school zit. Je komt overal! In mijn ogen is het juist een heel vreemd beeld dat je overdags als je je ergens in Nederland begeeft, je geen kinderen op straat ziet. Nee logisch die kinderen zijn op school. Voor ons Nederlanders en andere landen een heel “normaal” beeld, maar eigenlijk een vreemd beeld, als je er eens goed over nadenkt.

Op twitter zie ik ook regelmatig opmerkingen over #thuisonderwijs langskomen, waarbij mensen een bewering doen over thuisonderwijs, terwijl daaruit blijkt dat ze er niets van weten. Uitgaan van vooroordelen, jammer en triest. Als je ergens iets over zegt, zorg dan tenminste dat je weet waar je het over hebt…

Ik wil wat onderzoeken op een rij zetten over thuisonderwijs, hieronder zet ik ze op een rijtje, zowel buitenlands onderzoek naar thuisonderwijs, als Nederlands onderzoek.

Als eerste de onderzoeken door Henk Blok, verbonden aan het SCO Kohnstamm instituut van de Universiteit van Amsterdam.

Als eerste een onderzoek naar de sociale ontwikkeling van thuisonderwezen kinderen:

http://www.thuisonderwijs.net/artikelen/blok-is-school-echt-zo-belangrijk-voor-de-sociaal-emotionele-ontwikkeling.pdf

Hieronder een onderzoek waar wij ook aan meegewerkt hebben:

http://www.eerstekamer.nl/behandeling/20090525/vervangend_onderwijs_aan_kinderen/f=/vi5djddgzeg8.pdf

Een aanvullend onderzoek kwam hieruit:

http://www.kohnstamminstituut.uva.nl/rapporten/pdf/ki840.pdf

En een onderzoek naar de effectiviteit van thuisonderwijs:

http://www.kohnstamminstituut.uva.nl/pdf_documenten/effectiviteit.pdf

In de Verenigde staten waar “homeschooling” heel normaal is, zijn ook diverse onderzoeken gedaan, hieronder zal ik een paar onderzoeken neerzetten:

Dit is een onderzoek naar volwassenen die thuisonderwijs hebben gekregen,

http://www.hslda.org/research/ray2003/default.asp

En hier is de vertaling in het Nederlands van dit onderzoek (zonder de grafieken en die in het onderzoek hierboven wel staan):

http://www.homeschooling.nl/Homeschooling_grows_up_vertaling_EN_NL.pdf

Nog een onderzoek:

http://www.fraserinstitute.org/publicationdisplay.aspx?id=13089&terms=from+extreme+mainstream

Graag wil ik verwijzen naar een mede thuisonderwijzer, die een prachtige blog schreef, waar ik me dan graag bij aansluit

http://vanallemarktenthuis.wordpress.com/2011/02/14/thuisonderwijs/

http://vanallemarktenthuis.wordpress.com/faq/

Heel wat leeswerk, maar wel de moeite waard van het lezen.

Het hogerop zoeken

Vanmorgen op tijd opstaan, ontbijten, dieren eten geven, eten in een tas proppen, en gaan! Op weg naar iets leuks! Met een aantal andere thuisonderwijsgezinnen zouden we gaan klimmen. Op weg naar Haarlem. En zoals altijd wanneer mams naar Haarlem of Alkmaar rijdt, rijdt mama verkeerd. We hebben zo een beetje heel Haarlem geizen. Meestal als we ergens op tijd moeten zijn, krijg ik stress in mijn lijf, maar op de een of andere manier kon ik redelijk relaxed rondrijden. En na heel wat gezien te hebben in Haarlem, kwam ik toch op een gegeven moment op de A200 terecht, en toen wist ik de weg weer. Jippie, we zagen de Ikea, en daar tegenover is SaPlaza, en daar gingen we heen! Eindelijk gevonden!

We zijn gearriveerd, en van verre zien we Dido al naar ons toerennen! Josha en Dido komen met uitgestrekte armen op elkaar af, lief om te zien! De jongens konden gelijk aansluiten bij de instructie. De andere kinderen hadden hun “klimharnas” al aan, maar dat was geen probleem, ze kregen hun klimtuig gewoon na de instructie aan.

En dan konden ze gaan! Naar boven, en klimmen! Spannend! Toch heel anders dan in Luxemburg vorig jaar. Deze hoge palen stonden niet in het bos, maar gewoon “in the open”. En dat is toch wel erg open, lijkt ook hoger dan. Luca ging  voorop, hij moest toch wel even een angst overwinnen, maar dat deed hij dan ook!

En na de eerste moeilijke delen van het eerste parccours, had hij de slag te pakken, en hij werd steeds enthousiaster! Achter hem volgde Boris, dan Tara en dan Calvin. Daarachteraan volgde Caja, die grenzen heeft verlegd! Petje af Caja! Op weg ernaartoe, bedacht ik dat ik graag ook zou klimmen, maar toen ik de jongens en meiden zag gaan, dacht ik toch even : Wat ben ik blij dat ik bij Josha moet blijven . Later leek het me geweldig om dit te doen. Een volgende keer wil ik toch ook gaan klimmen, en de jongens willen ook graag dat ik meedoe, dus volgende keer ga ik mijn grenzen ook verleggen, net als Caja!

Calvin en Luca gingen steeds samen met Tara en Borisklimmen, en ze hielpen elkaar, ze hebben met zijn 4en alle parcoursen gedaan! Wel af en toe ook pauze en op krachten komen, en dan weer verder.

Hieronder wat fotos van vandaag.

En hoe vonden de dames en heren het dan vandaag?????

Michelle, thanx for organizing!!!

Ze lijkt wel groter!

Ze is toe aan een nieuwe grotere fiets. En die hebben we samen uitgekozen, Josha en ik. Calvin en Luca waren ook mee, en die vonden deze fiets ook wel heel mooi.  Ze ging nog een rondje voor op het plein fietsen, en dat ging al heel goed. Alleen het opstappen en afstappen vond ze wat eng, want dat moest nu op een andere manier dan op haar kleine fiets. Ze is er wat trots op dat ze nu een grote fiets heeft! Vandaag gingen we dus fietsen. Eerst oefenen met op- en afstappen. Luca ook mee op het weggetje om te oefenen. Hij kon goed voordoen hoe je dan kan opstappen. En ze had het al snel door. Afstappen is geen probleem, opstappen vindt ze nog wat eng, maar ik help haar en dat komt helemaal goed. Toen het goed ging, zijn we naar opa en oma gefietst, maar die lagen even te slapen, dus naar Brenda gefietst. Onderweg groette ze iedereen die ze tegenkwam, en ze kwam tot de conclusie dat iedereen haar ook terug groette, omdat ze een nieuwe fiets heeft, want dat zien ze omdat hij nog zo mooi glimt. Bij Brenda kopje koffie gedronken en toen.. en toen… naar huis, dan omkleden want want.. Josha wil weer gaan gymen!

Josha en ik zaten in het begin op moeder-en-kindgym, maar toen ze 4 werd, ging ze naar de kleutergym, en dan mogen de mama’s er niet bij blijven, maar ze wilde niet alleen. Ik bleef dus bij de les, ik heb haar beloofd te blijven tot ze zou zeggen dat ik niet meer hoefde te blijven. Destijds probeerde ik het wel om even naar het toilet te gaan, maar ze hing heel erg aan me. Ze wilde ook absoluut niet gymen, als ik er niet bij bleef. Ach, met al die kindertjes kon juf ook wel wat hulp gebruiken, en de kindertjes vonden het ook leuk dat ik erbij was, de meiden kwamen altijd naar me toe en spelletjes met de bal doen. Op een gegeven moment, na een aantal maanden, wilde Josha niet meer gaan. Er was een jongetje dat had gezegd tegen haar ” voordringer”. Dat was de druppel voor haar, ze wilde niet meer! En eerlijk gezegd vond ik het niet zo erg, want hoewel ik het leuk vond om te helpen, voelde ik een soort van.. “het mag niet”.  Juf zei niet veel, deed vriendelijk, en vroeg ook wel mijn hulp. Toch had ik het idee dat ze me liever zag gaan dan komen Daar trek ik me niet veel van aan, maar toch, ik voelde het wel. Ik twijfelde er wel aan of ik dat wel goed voelde, ze deed immers wel altijd vriendelijk.

Vorige week zei Josha inene. “Mam, ik wil weer op gym! Dan zie ik Ninti ook weer wat vaker, en ik wil weer gymen!”. Hartstikke leuk, en we hebben overlegd, dat ik er dan niet meer bij blijf, zoals ik eerst dus wel deed. En dat we dan ook gymkleren gaan kopen. Daar moest ze wel even over nadenken, maar ja hoor, ze wil echt weer op gym, dus ja ze wil wel gymkleren aan dan. Liefst wilde ze wel dat ik erbij bleef, maar dat doe ik echt niet meer zei ik. “Je weet wie de juf is, je weet hoe het gaat op de gym, ik blijf even een paar minuutjes aan het begin, en dan ga ik in de kleedkamer zitten.” Dat vond ze goed! Dus nieuwe gymkleren gekocht, roze, helemaal blij is ze ermee. En de nachtjes aftellen. “Nog 3 nachtjes.” “Oh, nog maar 2 nachtjes dan ga ik gymen!”. “Morgen ga ik gymen”. En toen “Als ik toch niet durf, dan ga ik niet hoor mam.” En vandaag twijfelde ze heel erg. “Wat nu als er allemaal nieuwe kindjes zijn?” “Ik ga het wel proberen, maar als ik niet durf…. en wat als ik jou ga missen?” Ik heb het met haar erover gehad dat het heel normaal is om iets spannend te vinden, en dat ze me gerust mag missen, dat het maar een uurtje duurt. Dat ik in de kleedkamer ben. En dat als ze niet wil, dat ook helemaal prima is. Maar ze wil toch wel graag. En toen Brenda vanmiddag ook nog zei dat zij en Barry ook even zouden komen kijken bij de gym, werd ze weer enthousiast. Op de fiets naar huis, omkleden in haar nieuwe gymkleren, staart in haar haar, pakje drinken en Dora koekje in haar tas, en daar gingen we, op haar nieuwe fiets naar de gym.

Daar werd ze enthousiast begroet door Ninti, die zo blij was dat Josha weer kwam gymen. Daar ging ze, met Ninti de zaal in. Ik vertelde juf dat Josha weer kwam gymen, en de primaire reactie van juf was “Maar jij bent er niet bij he!” Daar viel voor mij inderdaad een puzzelstukje op zijn plek, dus toch.. Maar vriendelijk als ik altijd ben ahum, zei ik tegen haar dat ik inderdaad niet bleef, dat ik in de kleedkamer op haar zou wachten. Grinnikend erachteraan zei ik: “Maar hoezo, vond je het niet gezellig dan, dat ik je steeds hielp?” Ze keek me aan en begon te lachen. “Jawel, maar ja, al die moeders willen dan blijven he.” Waarop ik niet kon laten om te zeggen. “Ik heb maanden geholpen, en ik heb nooit een moeder gezien die er ook bij bleef, ik ben de enige die zo gek is” zei ik gekscherend. Waarop ze weer moest lachen.

Inmiddels was Brenda binnengekomen met Barry, en die stond erbij, en zei: “El, je bent echt niet de enige hoor, ik zat er ook altijd bij. Je bent echt niet de enige die zo gek is “  Brenda vertelde dat ze bij peuterspeelzaal bleef, of op de gang zat te wachten, tot het niet meer nodig was, en bij de judo.” Juf vroeg wie dan haar kindje was, waarop Brenda naar Barry wees en zei: “deze jongen”. Juf zei: “oh ik dacht dat 1 van die kleintjes ook van jou was.” Waarop Brenda lachend zei: “Neeee joh, als een van die van mij was, dan zat ik wel daar op het bankje.” En ze wees naar een van de banken in de gymzaal. Juf had het erover dat het lastig was, die moeders die erbij blijven, als er dan iets is, gaan die kinderen meteen naar hun moeder, en dat is storend. Brenda vroeg voor wie het  storend is. waarop ze antwoordde voor haarzelf, voor de les.  Juf zei ook nog tegen mij ” Je bent er maanden bijgebleven, dat heeft je niets gebracht, want ineens was je weg.” Ik was eigenlijk perplex dat ze dat zei en reageerde met “Nou, niets gebracht, ze gaat nu anders weer met plezier gymen.”

Josha was intussen heerlijk met Ninti aan het spelen en rondrennen in de gymzaal, en toen ik gedag zei, hoefde ze niet eens een knuffel, ze zwaaide op afstand, ze keek me wel even vragend aan, waarop ik zei “Ja, ik zit in de kleedkamer.” En toen knikte ze, en was het klaar. Ik ging lekker een boekje lezen in de kleedkamer, en hoorde de kinderen lekker gymen. Ach en er gingen natuurlijk allerlei gedachten door me heen. Dat ik het destijds inderdaad goed gevoeld heb, dat juf het eigenlijk maar niets vond, dat ik erbij bleef. Eerlijk gezegd vond ik haar opmerking “dat het me niets gebracht heeft”, een vreemde opmerking, respectloos. Dan bedenk ik me, dat ik dan altijd maar vriendelijk blijf, en er een grapje van maak, maar dat het pijnlijk voelt, dat onbegrip. Achteraf malen dit soort opmerkingen altijd nog lang in mijn hoofd, en weet ik altijd nog van alles te zeggen, zoals “het heeft me gebracht dat Josha mij volledig is blijven vertrouwen, dat ik haar niet huilend achterlaat, om er “maar even doorheen” te moeten. En kijk eens hoe trots en fier ze vandaag naar de gym gaat!” Het gaat toch om Josha, dat zij het leuk heeft! Wat maakt het uit als ze zich veiliger voelt met moeder erbij als ze 4 is. Ik bedoel, waar hebben we het over, 4 jaar!!  Soms begrijp ik gewoon niet dat mensen die met van die kleine kinderen werken, dat niet inzien. Luca en Barry zitten al heel wat jaartjes op judo, en bij de judo is het gewoon geen probleem als je erbij blijft, er zijn altijd meerdere ouders die blijven kijken. De judoleraar vindt dat ook geen probleem. Waarom is het dan bij gym wel een probleem?

Toen de gym klaar was, kwamen de kinderen met een ballon de kleedkamer binnen, en Josha had het heel leuk gehad, ze was blij! Ze had me niet gemist! Ze heeft heerlijk haar drinken opgedronken en haar Dora koekje opgepeuzeld. We hebben Ninti gedag geknuffeld, en knuffels voor Jai-Li uitgedeeld ook nog. En toen weer op de fiets! Nog naar oma en opa gefietst, om haar nieuwe fiets te laten zien, en trots te vertellen dat ze gegymd heeft. En echt, met die gymkleren, en haar haren in een staart, leek ze wel 10 centimeter gegroeid. Ze zag er echt groter en zelfverzekerder uit! Ik ben zo trots op mijn meisje!

Donderdag viltdag Vrijdag schaatsdag

Afgelopen donderdag waren Iris en de kids bij ons. Met de trein waren ze naar ons toegekomen, en we hebben heerlijk de hele middag met elkaar zitten kletsen over van alles en nog wat. En ondertussen heerlijk zitten vilten met zijn allen. Om de lekkere trek te stillen, hebben we heerlijk pizza gegeten. Boris en Luca zijn nog samen naar de supermarkt gelopen om pizza’s te halen, en die hebben we allemaal lekker opgesmikkeld. (ahum, oke ikzelf niet… ik eet geen koolhydraten ivm Dr Frank dieet.. en ik ben inmiddels bijna 6 kilo afgevallen, dus ja.. ik had zelf een heerlijk courgette soepje hahahaha)

Afgelopen vrijdag gingen we schaatsen in Amsterdam, met een aantal thuisonderwijs gezinnen, waaronder ook alweer Iris en de kids Gezellig! Het zonnetje scheen, en het was heerlijk warm, ‘s avonds had ik er rode wangen van gekregen, heerlijk

Ook  Jeanette, met Tijmen en Emma waren op de schaatsbaan en nog 2 gezinnen.  De jongens gingen lekker schaatsen, en spelletjes doen met M. een vader. Dat vinden de jongens toch altijd wel leuk, die energie die vaders hebben, dat hebben de moeders toch anders. Die vaders gaan vaak lekker gek doen, spelletjes, tikkertje, truukjes leren op de schaats, lekker achter elkaar aan racen. Dat zie ik mezelf niet doen, toch bang dat ik weer eens flink onderuit ga op de schaats, dat zou dan namelijk niet de eerste keer zijn.

Op de Jaap Edenbaan, zijn ook kipjes en een haan, en helaas vonden mijn jongens het nodig om te proberen een kipje te vangen. De kipjes zijn helemaal niet schuw, eten zo uit je hand, maar gepakt willen ze toch niet worden. Maar dat is ook van die specifieke mannenenergie, dat ze dan toch willen proberen om dat dier te vangen. Ik als moeder word daar niet blij van, dus ik zeg er wat van, maar ja “ik verpestte dan wel weer de lol”. Tja.. dat zij dan maar zo…

Josha heeft lekker geschaatst op haar nieuwe schaatsen, aan de hand van mij en Iris, of van mij en Jeanette. En ze was trots op zichzelf dat ze wel 4 rondjes geschaatst heeft! En ik ben ook trots op haar!

Boris wilde erg graag met ons mee, lekker nog spelen met Luca en Calvin, en dat mocht. Dus Boris ging, voor het eerst, alleen met ons mee. Gezellig hoor! Bij ons gingen de jongens verder met vilten, waar ze de dag ervoor waren gebleven. Ze hebben de dvd van “de boze heks”, een kadootje van M. en I.(dank je M.en I., erg leuk!), zitten kijken. Rond 20 uur brachten we Boris weer naar huis,  de jongens hadden het erg naar hun zin gehad, en Boris gaf aan, wel vaker te willen komen spelen.  Luca zei dat hij ook wel bij Boris wilde gaan spelen. Helemaal toen Jef hem uitnodigde om zelfgemaakte patatjes te komen eten

Hieronder wat fotos van het schaatsen. Niet veel geschaats zie je, maar wel gezelligheid 

 

Spontaan een avondje naar de maan kijken

Vanavond om 18.45 uur las ik in een mail, die via een yahoogroup emaillist, waar ik al jaaaaaren lid van ben, binnenkwam, hetvolgende:

“Maar vanavond is het sterrenkijkavond in Artis. Altijd erg leuk voor jong en oud. http://www.artis.nl/nu/agenda/2011/03/12/nationale-sterrenkijkavond/

Ik keek op de site, dat leek me leuk. Het was tussen 19 en 24 uur. Dat werd dus opschieten. Joep en Josha waren op dat moment in bad, en die heb ik eruit geplukt   Calvin en Luca zaten achter de pc, en Luca besloot mee te gaan ook, maar Calvin had niet zo een zin. Jammer.. maar dan maar met zijn 4tjes op weg.

En zo kwamen we aan in Artis. Er stonden buiten 4 telescopen, met bij iedere telescoop een kleine rij met mensen, die allemaal graag een blik op de maan wilden werpen. Er was verder nog 1 ster te zien, maar het was helaas niet helder genoeg om nog meer sterren te zien. We hebben gekeken, en we konden de maan inderdaad heel helder en duidelijk zien door de telescoop. De kraters en de schaduwen waren echt goed te zien. Leuk, want dit hadden we allemaal nog nooit zo gezien. Om 20 uur begon er een voorstelling in het planetarium, die we zijn gaan kijken. En een sterrenkundige vertelde van alles over de planeten, en we maakten een reis langs de planeten. Het is toch altijd weer prachtig om die hele sterrenhemel te zien, zo zie je de hemel zelden, met al die sterren. Ook Luca was uiterst geboeid door het geheel. Eerder kon het hem nooit zo boeien, maar nu hoorde ik de hele tijd gefluister en gevraag tussen Luca en Joep, grappig Voor Josha duurde het net even te lang, maar ook zij heeft van alles opgepikt. Onder andere dat Pluto een dwergplaneet is.

Na de film konden we nog wat knutselen en kleuren, We hebben nog wat knutselplaten mee naar huis genomen, om thuis te maken van 2 satelieten. Er waren nog meer voorstellingen, maar die gingen we helaas niet kijken, want Josha had er niet meer zo een zin in.

We hadden ook nog niet gegeten, want we waren spontaan het huis uit gegaan, dus we wilden inmiddels ook wel wat eten, en zijn naar huis gegaan om daar lekker nog wat te eten.

Dat was onverwacht een hele leuke avond!

Waterkering

Tijdje geleden zijn we op initiatief van “dit to-gezin” naar Hoek van Holland gegaan, voor een WaterWorkshop. Met een aantal thuisonderwijsgezinnen zijn we daar heen gegaan.

Er was een mevrouw die alles uit ging leggen aan de kinderen, hoe Nederland vecht tegen het water. Dat veel delen van Nederland onder NAP (normaal Amsterdams Peil) ligt. Het water dat uit de bergen en via rivieren naar de zee stroomt, en wat nou als het ook nog eens regent, en er is springvloed, wat doen we dan om onze voeten droog te houden. Ze maakte het visueel, met water met kleurstof erin, en dan een platte soort kaart van Nederland, waar ze water in de rivieren en de zee liet stromen, en je zag dan dat de kleurstof de zee inliep, en dat het land op een gegeven moment gaat overstromen.

Ze vertelde over de waterkeringen, en over waterpompen, gemalen, en stuwdammen, dijken. De kinderen mochten op de computer uitzoeken welke plaatsen er hoeveel meter onder of boven NAP lagen. Zo ligt ons dorp 0,6 meter onder NAP. Maar tante Sten woont een paar meter boven NAP. En we kwamen er achter dat Philip en Jet wel onder NAP wonen, maar gelukkig wonen ze hoog in een flat toch nog droge voeten Ze deden ook nog een quiz, die ze tijdens de rondleiding mochten invullen.

Josha was eigenlijk te jong voor de workshop, maar gelukkig mochten de “kleintjes” ook meedoen. Hoewel ze het wel wat lang vond . Calvin en Luca deden ieder op hun eigen manier mee. Calvin zoals hij altijd doet, luisteren, rondkijken, lezen, zijn voelsprietjes uit, en op die manier alles in zich opnemen. Luca op zijn eigen manier, door mee te doen, de quiz in te vullen, op de computer uitzoeken welke stad onder of boven NAP ligt. Want hoewel Calvin bij wijze van spreken thuis niet achter de pc weg te slaan is, wilde hij hier niet op de pc .  En Josha lekker snoepen tijdens de workshop, af en toe opgetild, dan weer kijken wat er allemaal te doen is, dan met Cato lekker rond rennen of met de andere meisjes.

Na de workshop, gingen we met een aantal gezinnen nog buiten picknicken. Het was heerlijk weer, en de kids konden nog lekker met elkaar spelen, en de moeders konden lekker met elkaar babbelen, ideeen uitwisselen en het vooral heel gezellig hebben.

Dank voor het organiseren, we vonden het erg leuk en leerzaam!

Met kinderen vilten

1x per maand ontmoeten een aantal gezinnen die thuisonderwijs geven, elkaar in Castricum. Zo ook afgelopen vrijdag. Het is best fris nog, en Iris, die het altijd organiseert, is steeds op zoek naar activiteiten. En deze keer zouden we gaan naaldvilten met de kids.

Bepakt met vilt, naalden en kussens waar de kinderen dan op kunnen prikken, gingen we op weg naar het bos. Daar waren Iris en haar kids al. Luca en Boris gingen al snel samen spelen, op de ds en later het bos in. Het was ‘s morgens nog behoorlijk koud, maar met het zonnetje erbij, werd het toch al wat warmer in de middag. Er kwamen best heel wat gezinnen, als ik het goed heb zo een 8 of 9 gezinnen. Van hele kleine kindjes tot zo een jaar of 12.

Een aantal kinderen is gaan vilten, ook kleintjes gingen samen met hun mama aan de slag. Speciaal voor de kleinere kinderen had ik ook naaldvlies meegenomen, daar kunnen ze een schilderijtje op maken. De kleinste kindjes  vonden het leuk om gewoon wat wol vast te prikken, al die kleurtjes zien er al leuk uit. Een meisje wilde een poesje op het schilderij. Ik heb het poesje voorgetekend, en de papa en mama hebben haar geholpen om het verder te prikken. Leuk om te zien hoe die kindjes het leuk vonden om er iets mee te maken. Boris en Luca probeerden een poesje te maken dat ze zagen in een boek van Iris. De mannen kregen het niet af, dat is ook logisch want als je 3D werkt met vilt, dat neemt best heel wat tijd in beslag. Maar ze kunnen thuis gelukkig verder, want Boris vilt wel vaker. Luca ging het niet naar zijn zin, en was teleurgesteld, en stopte ermee. Holdy maakte met wat hulp, een heel leuk wit poesje met een roze halsband. Helaas geen foto van gemaakt. Tara heeft een schilderijtje gemaakt, heel leuk poesje, met hele mooie ogen. Poezen waren erg in bij de dames

Het was een leuke gezellige middag met leuke mensen, en lieve creatieve kinderen.

Afscheid, alweer

Afgelopen woensdag kon ik wederom op weg naar Utrecht voor een crematie. Dit keer is mijn ome Henk overleden. Op zich al op leeftijd, 81 jaar. Maar toch vind ik het snel gegaan. Ome Henk is altijd een heel sportieve man geweest. De laatste jaren ging hij samen met zijn vrouw, mijn tante, de zus van mijn vader, veel op de fiets overal naar toe. Altijd goedlachs, in voor een lolletje. Hij was afgelopen oktober nog op vakantie geweest met zijn vrouw en heel veel anderen naar Salou geweest. Inene werd hij ziek, en binnen korte tijd ging het zo slecht met hem, dat hij niet meer wilde eten. En hij overleed 23 februari jl.

Ik zag hem niet zo heel vaak, meestal op verjaardagen, een aantal keer per jaar. Als klein meisje ben ik heel vaak met ome Henk en tante Cor en hun 3 kinderen en met mijn ouders en mijn 3 broers op vakantie gegaan. Naar Zwitserland. F. hun jongste zoon was hele goede vrienden met mijn jongste broer. Vroeger op de verjaardagen waar ik toen veel kwam, waren ome Henk en ome Wout en mijn vader altijd degenen die gingen zingen op die verjaardagen. Nederlandse liederen, zowel Nieuw Apostolische liederen als niet Apostolische liederen. Ik herinner me een lied dat ze vaak zongen, en waar ik als kleine meid altijd om vroeg.. volgens mij heette dat “het menu” ofzo. Ging over een menu en allemaal eten. Maar ik ben het kwijt, kan het ook niet vinden op Google

Het was een mooie crematie. De dienst werd gehouden door mijn jongste broer, waar ik de “biddende handen” voor gemaakt heb. Hij is erg geraakt door de dood van mijn oom, en dat kon je horen in wat hij vertelde. En dat maakte het zo mooi en echt. Wat ik ook heel mooi vond, is dat ome E., die vroeger herder was in de kerk, ook sprak, maar niet als dienaar van God, maar meer als vriend van ome Henk. Hij vertelde persoonlijke dingen, en dat is fijn op een begrafenis, dat je nog dat soort fijne herinneringen over diegene die overleden is hoort. De kleinkinderen van mijn oom, mijn achternichtjes en neefjes ook, die hadden ieder ook nog een afscheidswoord tot hun opa. Ach wat was dat mooi, en wat raakte dat me diep. Dat verdriet van ze, om hun opa niet meer om hun heen te hebben. Ik vond het ook zo mooi om te horen wat een leuke opa en oma mijn oom en tante waren/zijn.

Tijdens de dienst zat ik naast iemand die ik ken van vroeger, S. ooit was ik met haar bruidsmeisje op de bruiloft van mijn neef R. en zijn vrouw A.  S. heeft onlangs haar vader verloren, van de een op de andere dag. En zij zat naast mij, samen met haar moeder, tante H., die dus onlangs haar man plots verloren is. En op een gegeven moment zag ik naast mij dat tante H. haar hand op het been van S. legde. En S. pakte die hand, en ze zijn al die tijd zo blijven zitten. Oh lieve help, dat raakte me zo ontzettend diep, dat de tranen bij mij begonnen te stromen, en meestal kan ik ze wegslikken, maar dit lukte me nu echt niet. De tranen stroomden en ik voelde mijn lijf zelfs schokken van het snikken. Ik miste op dat moment mijn mams zo erg. Al die liefde om me heen, de liefde voor mijn oom, de liefde voor elkaar. Het verdriet dat men deelt met elkaar.

Ach zoals bij tante Leen, wederom, kwam het gemis van mijn moeder en mijn familie heel erg boven. Als ik zie hoe iedereen met elkaar omgaat, iedereen die ik ken van vroeger, ook weer zo lief reageert. Dat brengt veel in me boven. Dan denk ik: Ik wil terug naar Utrecht!

Tegelijkertijd weet ik dat dat zo niet werkt, want dan zou ik mijn vrienden en vriendinnen die ik nu in mijn leven heb, weer missen. Het raakt blijkbaar wel iets, en daar moet ik gewoon wat mee doen. Dat is me wel duidelijk. Ik neem me nu voor om toch even wat vaker in de auto te stappen richting mijn geboortestadsie