Anne Frank en het Joods Historisch Museum

Door de dodenherdenking en bevrijdingsdag dit jaar, kwam het gesprek met Calvin en Luca op de 2e wereldoorlog.  Ze hebben er best een aantal vragen over. Vragen die niet zo heel makkelijk te beantwoorden zijn.

Leg maar eens uit aan kinderen van 11 en 8 waarom er een Duitse man zoveel macht kreeg, dat hij zoveel Joden heeft kunnen doden. We hebben de film Anne Frank gekeken met elkaar. Hoewel de jongens het een redelijk saaie film vonden, er was geen actie, heeft het hun wel geraakt. De naam Anne Frank wordt nu steeds weer herkend als ze het ergens tegenkomen. Toen ik vertelde dat het Achterhuis nog steeds bestaat, en dat je daar kunt kijken, wilden ze dat wel eens zien. Het spreekt toch wel tot de verbeelding dat er een heel huis zit achter een kast, waar Anne Frank 2 jaar gewoond heeft.

We besluiten om het huis van Anne Frank te bezoeken. En tevens het Joods Historisch Museum. Het JHM heeft ook een kindermuseum, hier krijg je alvast een voorproefje. We hebben het JHM vandaag bezocht met Katrin en haar 3 dochters, en Elizabeth met haar 3 dochters. We hadden elkaar een tijdje niet gezien, erg leuk om iedereen weer te zien.

Het JHM, is een echt kindermuseum, je kunt lekker rondkijken, van alles doen en aanraken. Het geeft een beeld van hoe het is om Joods te zijn. Het is een huis, met een woonkamer, keuken, slaapkamer, muziekkamer etc. Je kunt muziek maken, Hebreeuws schrijven. Een kosher broodje bakken, en opeten! Yummie. En hoewel de jongens er op een gegeven moment wel weer klaar mee waren hebben we ons er toch ruim 2,5 uur vermaakt.

Toen we buiten kwamen scheen er een heerlijk zonnetje, en terwijl Katrin, Elizabeth en ik nog gezellig aan het praten waren, gingen Calvin, Luca, en de meiden, nog lekker met elkaar klimmen op een muurtje en spelen. Tot het alweer tijd was om richting Joep te gaan. Joep zou ook meegaan naar het Anne Frankhuis, en we zouden om 18.30uur bij het Anne Frankhuis zijn.

Ik herinner me dat ik het huis van Anne Frank heb bezocht toen ik 13 was ofzo, en dat het me toen eigenlijk erg tegenviel, omdat je niet echt in het Achterhuis kon kijken. Het was erg klein, met wat vitrines, en je stond al heel snel weer buiten. Maar het is in al die jaren, helemaal veranderd. Je wordt helemaal rondgeleid door het voorhuis en achterhuis. Het Achterhuis mag je nu echt in, en je ziet de kamers waar Anne Frank die jaren gewoond heeft. Het aanrecht, de kamer waar Anne Frank geslapen heeft. We herkenden het ook wel van de film die we gezien hadden. Doordat we die film gezien hadden, was het erg goed voor te stellen hoe het geweest moet zijn daar te leven. Calvin vond het erg jammer dat je de zolder niet opmocht, dat leek hem erg leuk om daar eens naar buiten te kijken. Al met al vonden we het bijzonder om er te kijken.

prinsessen

Sinds de geboorte van Josha weten we het. We hebben een prinses in huis. En Tommie weet het ook. Want onze prinses is gek op poezen, en vooral op Tommie. En Tommie wordt dan ook regelmatig (lees: iedere dag minstens 10 keer) geknuffeld, en opgetild. En hoewel Tom op een boerderij geboren is, en best wat je noemt “een pittig karakter” heeft, is hij ongelooflijk mild met onze prinses Josha. Hij hangt als een slappe kat in haar armen, en ze kan overal met hem heenlopen. En hij laat het gelaten over zich heenkomen. Hij is duidelijk gek op haar, hoewel hij ook nog wel eens een stapje harder gaat lopen, als hij haar al aan ziet komen…

Hoe je het ook went of keert, roze is haar lievelingskleur, en geloof me:  we hadden echt geen roze in huis voor zij erbij kwam Het zal wel iets genetisch zijn, dat roze. Je kunt ook geen kledingwinkel in of je ziet al van verre  de meisjesafdeling: Roze All Over The Place!

Josha is gek op prinsessenjurken, vooral als ze roze zijn Maar ook als ik iets aantrek wat ze heel mooi vindt, wordt het betreffende kledingstuk,  (ookal is het een blouse)  bestempeld tot “prinsessenjurk”.

In een knutselboekje dat we uit de bieb gehaald hebben, stond een prachtig prinsessenkasteel, en dat wilde ze al een tijdje maken. Vandaag zijn we er aan begonnen. Eerst hebben we wat dozen en papier verzameld afgelopen weken, en vandaag was het dan zover. Het is nog niet af, maar het begin is er.

Wordt vervolgd, als het goed is

Handstand

Al tijden, ik weet echt niet meer hoe lang, is Luca aan het proberen om op zijn handen te staan. Eerst lukte het een klein beetje, toen een beetje beter. En als je maar blijft oefenen, dan lukt het op een dag wel. Dat is wel Luca zijn instelling.

En inmiddels lukt het hem dus helemaal! Hij kan zelfs een heel stuk op zijn handen lopen nu!  Trots als hij is, laat hij het aan iedereen zien, die het maar wil zien. Haha, en ook wie er niet om vraagt krijgt het te zien.

Zo waren we vorige week in de Bieb, en daar was het redelijk rustig, en we waren in een hoek waar nogal wat ruimte was, en hup liep hij op zijn handen tussen de stellingen door, hihi.

“Mijn record is 20 seconden”, roept hij vol trots tegen iedereen die het wil horen.

klein bolletje

2 hele kuikentjes zijn er uit hun eitje gekropen! Zooo lief! Judoka zorgt zo goed voor ze, ze is fel! Als we te dicht in de buurt komen, maakt ze een geluidje, en hup je ziet die kleine wolletjes onder haar vleugels kruipen. Als je een tijdje kijkt op afstand, en je gaat heel langzaam dichterbij dan komen de kleintjes wel weer te voorschijn, maar ze zijn heel voorzichtig.

Het is enig om de interactie tussen die kleintjes en mama te zien. Het ziet er zo keuvelend uit. Ze kijken elkaar aan, mama pikt wat in het stro, en die kleintjes doen het ook. En ongelooflijk maar dat krabben wat kippen doen, dat doen die kleintjes ook al meteen. Enig! En dat gepiep, schattig!

Er lagen in totaal 5 eitjes onder Judoka, maar 1 is verdwenen. 2 zijn er uitgekomen, en 2 zijn “mislukt”. Er lagen nog 2 eitjes onder haar, maar toen ze even van de eitjes afwas, heb ik de eitjes even gepakt en bekeken onder een lampje. Een van de eitjes was doorschijnend, die is niet goed dus. En de ander leek wat beweging in te zitten, dus die hebben we weer snel onder Judoka gelegd. Dagje later was het eitje nog niet uitgekomen, weer even gekeken, toen zagen we dat ook dat eitje niet goed was. We hebben het eitje opengemaakt (ja de jongens wilden wel zien wat er dan wel in zat), er kwam een eidooier uit, met het beginnetje van een kuikentje. Overigens was dat gewoon een bruinig klompje drap. Dat eitje heeft dus die ochtend dat Judoka van haar eitjes afwas, niet overleefd, vermoeden we.

De 2 die wel zijn uitgekomen zijn volgens mij razendsterke beestjes! En vooral lief en knuffelig!!

Ik heb ook een filmpje gemaakt.. zal eens kijken of het me lukt om het hier te plaatsen.