http://nl.wikipedia.org/wiki/Kleine_wespenbok

Hierboven zie je de kleine wespenbok. Een beestje dat Calvin vond op zijn kussen, terwijl het lekker aan het wandelen was. Calvin schrok wel van het beestje, want ziet er best “gevaarlijk” uit met deze kleuren. We hebben het beestje even in de keuken gezet onder een glas, en daar mocht het de nacht even doorbrengen want het was al laat. We hadden zo een beestje nog nooit gezien. Het ziet eruit als een wesp, maar is het duidelijk niet. De volgende dag hebben we ons insectenboek erbij gepakt, en gezocht. Het beestje blijkt een kleine wespenbok te zijn. Die veel voorkomt maar voor ons was hij totaal nieuw.

Luca gaat, zoals altijd op woensdag, de ochtend naar opa en oma toe. Vishengel mee, want opa weet goed waar hij vissen kan vangen. Neefje M. is er ook, en Luca en M. zijn dol op elkaar en spelen dan veel met elkaar, ze zijn dol op elkaar. M. staat al te springen als Luca binnenkomt. Vissen komt er helaas toch niet van, want dat is niet zo makkelijk met M. erbij. In de middag hebben we besloten dat we weer eens naar Spaarnwoude gaan. Naar de klimmuur. Daar is het altijd zo heerlijk voor de jongens. Lekker klimmen. S., vriendje van de jongens en zijn moeder T. gaan ook mee. Ik heb lekkere broodjes gehaald, en druifjes, appeltjes, sinaasappeltjes (simi-appels, zoals Josha ze noemt), T. heeft ook lekkers mee, zoals tomaatjes en worteltjes en limonade. Kleden mee, en we gaan picknicken.  

Helaas moest T. op een gegeven moment even weg, en bleef ik met de jongens en Josha nog bij de klimmuur. Ze gingen heerlijk klimmen op de rotsen. En later ook op de echte klimmuur. Zie de fotos hier.

   

Toen we gezellig met zijn allen aan het knabbelen waren aan Pomberen chipjes en chipito’s, zegt Luca inene: Hey S. kijk eens achter je… En wat zien we daar? Een heel eigenwijs en stoer duifje zitten. Op nog geen halve meter afstand van ons. En stoer kijken naar ons. Niet bang. Ik pak mijn fotocamera en maak er een paar fotootjes van, het beestje is niet bang van ons. Blijft zitten, hopt zelfs op ons kleedje. Het laat niet toe dat we het aaien, maar we kunnen echt op 10 cm afstand van hem komen. Heel leuk! Het beestje is de rest van de tijd in onze buurt blijven zitten. En steeds kijken naar ons, af en toe zijn koppie scheef.  Het beestje is geringd, het is een postduif, die vermoedelijk verdwaalt is. Leuk om mee te maken. 

 

 

Dan is het weer tijd om terug te gaan, we gaan ergens een patatje eten in de buurt van de Jagersplas, waar we ook de 3e avond gaan lopen van de avond4daagse.