Update na 2e chemobehandeling

26 december was de laatste keer dat ik iets schreef over mijn zus. Inmiddels zijn we wat weekjes verder. De eerste chemo heeft ze goed doorstaan, dat schreef ik al, ze was er niet ziek van geworden, niet misselijk. Na 2 weken merkte ze wel dat haar haar erg begon uit te vallen. Eerst had ze als ze met haar hand door haar haar ging 5 haren in haar hand, later werden dat 10 haren, en nog even later viel het gewoon met bosjes uit.  Ze was inmiddels na de chemo bij een “pruikenwinkel” geweest, om een pruik uit te kiezen. Maar toen de bosjes eruit vielen, werd het echt tijd om die pruik echt op te gaan halen.

Daar ging mijn zus met Karin naar die winkel. Het zou nu dus gaan gebeuren. Ze vertelde me dat ze dan met een tondeuze je haar eraf halen. Je kunt met je rug naar de spiegel gaan zitten, om het niet te zien, of je kunt wel kijken. Mijn zus koos ervoor om te kijken. Ze “moet” toch accepteren wie ze is, ook nu, dus ze wil zien hoe ze eruit ziet, zonder haar. Ik vind het moedig van haar, en ik denk ook dat het wijs is, die beslissing. Ze begon aan de achterkant, en daarna de voorkant. Nadat dit gebeurt is, vertelt mijn zus dat ze wel even een traantje gelaten heeft, ook Karin hield het niet droog, toen ze het verdriet van haar moeder zag. De mevrouw die haar hielp liet ze ook even met zijn 2en. Zo konden ze samen even wennen aan het nieuwe uiterlijkt, en zoals dat gaat, moesten ze op een gegeven moment ook samen lachen, vooral om de “flaporen” van mijn zus niet dat ze die heeft, maar met geen haar meer op je hoofd, zien die flappers er al gauw uit als flaporen

Daar kwam de pruik, en volgens mijn zus was het eerst een kapsel waar ze niets mee kon. Veel te dik, te veel haar aan de voorkant. Maar de pruik kon geknipt worden, en mijn zus vertelde hoe ze het graag wil hebben. Dat heeft ze gedaan. Sten heeft ook nog een paar doekjes gekocht. Als je geen pruik op hebt, kun je die doekjes omdoen, ook ‘s nachts zodat je geen koud hoofd krijgt. Zo kwam mijn zus dus thuis met haar nieuwe coupe.

Kort erna hadden de kids en ik een jaarlijks thuisonderwijs uitje in Utrecht in KidzCity, en na dat bezoekje zijn we even bij tante Sten langs gegaan. Calvin had tante Sten al een tijdje niet gezien, en zag haar door het raam lopen toen we aankwamen, en het eerste wat hij zei was: Jeeeetje wat is ze mager geworden.

De pruik stond haar echt geweldig! Alsof het haar eigen haar is, echt waar! Alsof ze gewoon net bij de kapper vandaan komt, mooi gekapt! Lekker even bakkie gedaan, de kids zijn verwend weer door tante Sten, zoals altijd. Koekie hier, snoepie daar, chippie voor onderweg Ze waren blij haar weer gezien te hebben.

Afgelopen week is de 2e chemo weer geweest, die heeft ze ook weer redelijk goed doorstaan. Niet heel misselijk weer geworden. Wel  last van haar darmen, dat wel. Maar dat was ook na een paar dagen weer redelijk. Ze went aan haar “muts” zoals ze haar haar noemt. Ja want wij zien wel haar, maar zij voelt een muts

Ik bel haar geregeld even, en ga in ieder geval iedere week even richting Utrecht. Tenslotte kunnen we nu van elkaars gezelschap genieten   Ik kom uit een familie die niet zo kusserig is, maar ze vertelde me dat Karin en zij nu kussen Mijn zus geeft Karin ook een arm als ze samen lopen, dat mocht nooit, maar nu wel Mijn broer Gerrit, de minst kusserige van mijn familie, geeft mijn zus nu ook weer een kus Zo zie je maar… Lullig eigenlijk he, dat je eerst moet realiseren dat je iets kwijt gaat raken (hopelijk duurt dat nog heel lang!) voordat je gaat realiseren hoeveel je van dat “iets” houdt. Maar ja, that’s life.

Een keer per jaar gaan mijn ooms en tantes (de broers/zussen van mijn mams) met elkaar in een huisje van Centerparks, al tientallen jaren. De laatste 10 jaar, of misschien wel langer al, gaat mijn zus ook altijd mee. Ze had eigenlijk al aangegeven dat ze het niet zag zitten om mee te gaan dit jaar. Toch is er iets gebeurd, ik weet niet wat.. gesprek met mijn broer? Of ze is zelf gaan nadenken, in ieder geval heeft ze besloten om toch mee te gaan. Volgende week gaat ze, op zich maar paar dagen, maar ze gaat wel. De arts heeft ze gevraagd of het verstandig was, en die was groot voorstander dat ze zou gaan, hij vroeg zelfs of ze de chemo wilde uitstellen. Maar dat wil ze zeker niet! Ze wil doorgaan met de chemo. Ze gaat dus een paar dagen lekker even er tussen uit, met mijn ooms en tantes. Karin haalt haar woensdag op, en dan heeft ze donderdag weer een chemo, de laatste van de eerste chemokuur.

Afgelopen zondag ging ik naar mijn zus, maar ze was er niet. Bleek dat ze bij mijn oudste broer was. Dus ik daarheen. Maar jeetje mina, wat is het veranderd al die wegen. Ik stond ergens in Vleuten verdwaald Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon bij me, en kon ik bellen. Kees, mijn oudste broer dus, haalde me op, en liet me zien hoe ik voortaan moet rijden. Maar ik hoop dat ik het kan onthouden hahahaha, grote kans dat ik de volgende keer weer verdwaal )

Maar goed, bij Kees en Maya aangekomen, was daar weer mijn halve familie aanwezig, gezellig! Karin en  Sten, Nicole en Daniel, Jordy met Irene, Gerrit en Vreni. Lekker gepraat met iedereen, fotos van skivakantie gezien van Gerrit en Vreni en de hele familie en aanhang Oh dan heb ik ook echt zin om in Zwitserland te skien hoor! Prachtig is het in Bettmeralp! Karin heeft paar fotos gemaakt van mij met mijn zus. Dan kan ik die foto hier plaatsen, want die andere foto is van 2 jaar geleden De foto hier helemaal bovenaan, is mijn zus in haar eigen huis ook gemaakt door Karin.

 

 

 

sloffen

Drukke week achter de rug, veel weg geweest, leuke dingen gedaan.

Maandag gingen we naar de verjaardag van Charlotte toe. Daar bleven we ook gezellig eten. Josha en ik gingen ‘s middags nog samen naar de stad om een kadootje voor haar te kopen. We hebben een mooi dagboek voor haar gekocht, en een heerlijk badschuimpje van Rituals. Gezellig samen met Josha shoppen.

Dinsdag zijn we met Monique en Fienke naar SprookjesWonderland gegaan. De jongens wilden niet mee. Sam zou wel komen die dag, maar ach, die 3 redden zich wel met elkaar Monique en ik twijfelden nog even, want het weer zag er niet zo best uit. Regenachtig was het. Maar met het volste vertrouwen dat het ECHT niet een hele dag regent in Nederland, besloten we om toch te gaan. Daar aangekomen miezerde het nog steeds, en af en toe steeds grotere druppels.. Maar ach het zou zo toch wel stoppen met regenen?

De meiden gingen er vol in! Eerst naar het sprookje van de Zeemeermin, dat was fijn, want daar zaten we heerlijk droom En we waren met 2 anderen de enigen die er naar luisterden en keken. Daarna gingen de meiden naar de old-timers. Heerlijk in de autos rijden, terwijl de mamsjes lekker droog onder een afdankje stonden. Ze vonden de autos al heel leuk, daar werd wel 5x een rondje gereden! Dat de regen naar binnenregende in de autos? Mag de pret niet drukken! Dikke pret! Het volgende station was…… ergens koffie drinken!!  Yeaaah Maar daar binnen kon je ook pannekoeken en patatjes bestellen! En warme chocolademelk MET slagroom, (voor mij heeeeeel belangrijk haha). We hebben er heerlijk zitten kletsen en eten, en vooral warm geworden. De jassen van de meiden waren al door en door nat, en dat bleven ze.

Rond 4 uur zou heks Hupsakee de kerstboom op het plein aantoveren, dus daar zijn we heen gegaan. De meiden hadden eerder de heks al ontmoet in het winkeltje. Josha was aardig onder de indruk van haar. Heks Hupsakee vertelde van alles, en Fienke en Josha luisterden ademloos naar de heks. En opeens kijkt Josha mij aan, en verzucht “Mam, het duurt zo lang…” hahahahaha. Heks Hupsakee hoorde het ook, en ging er leuk op in Josha was bevrijd  hoefde niet meer te luisteren. Fienke en Josha gingen de hele winkel rond, om alvast te kijken wat voor souveniertje ze zouden meenemen. Maar goed, inmiddels was het weer 4 uur dus, en zou de boom aangetoverd worden. Het lukte! Alleen bleef de boom niet aan. Er moesten rondjes om de boom worden gerend, en dan pas zou de boom echt aangaan.

Na deze ceremonie wilden we graag prinses Violinde bekijken, en vanuit het winkeltje werd er speciaal met het kasteel van Violinde gebeld, dat wij er nog aankwamen, en dat de voorstelling nog een keer zou draaien. Daar gingen we, op weg naar Violinde. Waar we met nog 1 andere mama en haar dochtertje keken naar de mooie prinses, en de knappe prins

Toen naar het winkeltje waar de meiden allebei iets moois uitkozen. Zo schattig want Fienke was op een gegeven moment in tranen, ze kon niet kiezen tussen 2 elfenbeeldjes. Maar na geduld en hulp van Monique kwam er er uiteindelijk uit! Een prachtig beeldje van een liggend elfje. Josha was heel duidelijk, zoals altijd in haar keuzes. Ze wilde een paar prinsessenhandschoentjes, en een knuffelhondje. Het beestje gaat nu iedere dag samen met Josje van K3 met haar naar bed. (We hebben het maar niet over al die andere knuffels die ze ook nog heeft en ook nog in haar hartje zitten).

Had ik al vermeld dat het al die tijd had geregend? hihi. Nou toen we uit het winkeltje kwamen, was het eindelijk even droog. We gingen op weg naar het sprookjesbos, maar daar was het water zoo diep. De paden waren helemaal overstroomd. Josha met haar paardrijlaarzen kon er gewoon doorheen. Monique met haar supersonische niet lekkende laarzen ook! Maar Fienke had leren laarzen aan.. stond in de plas en tot haar enkels in het water, was het niet zo gek dat zij riep: “maham.. ik heb helemaal plassen in mijn laarzen!”. Arme meid.. Ik deed een poging om door de bosjes te gaan, en dat lukte!  We konden een paar kabouterhuisjes bekijken, en die waren zo schattig ingericht, met kerstboompjes en kerstversiering. Maar na een paar huisjes, kwamen we mannen van het park tegen, en die raadden ons ten stelligsten aan om toch terug te keren via dat hekje daar, daar was het droog, want verderop was het nog dieper. De mannen waren al aan het pompen, maar het was erg nat overal. Dus ja hoor. Daar ging het hele clubje weer terug.. “Dat hekje daar” konden we niet vinden, dus toch maar weer door die plas heen.. De mannen van het park stonden aan de andere kant van de plas.. en probeerden ons te helpen, maaruh… nou ja.. wij eigenwijze vrouwspersonen gingen natuurlijk gewoon door. Ik weer door de bosjes, waar ik ook tegen stroomdraden aanliep, en weer terug moest. Een van de mannen maar achter me aan hobbelen, maar uiteindelijk ja hoor, kwam ik droog aan (dit wilde ik graag, aangezien ik mijn Dr. Martens aanhad, met een gat in het leer, en ik had geen zin in volgelopen schoenen )

Inmiddels waren we zo koud geworden, dat we besloten lekker naar de auto te gaan, en naar huis te gaan. Fienke haar natte beentjes in een dekentje gewikkeld, haar sokken waren drijfnat, die hangen we op de kachel Niet dat het helpt, als we thuis zijn, zijn ze nog steeds doorweekt. Ze blijven bij ons eten. Joep was al thuis voordat wij thuiskwamen, en was al met het eten begonnen. Pasta. Zo hebben de meiden lekker gegeten nog, en nog heerlijk gespeeld in de serre, een voorstelling hebben ze gedaan. Afijn, het was de hele dag pret en gezelligheid.

Woensdag hadden Josha en ik een afspraak met Margje en Ninti en Jai-Li. Net toen we de deur uitwilden gaan, stonden Brenda en Barry voor de deur. We hadden elkaar nog niet gezien sinds de kerst ofzo, dus dat werd ook hoog tijd even Luca ging mee met Barry en Brenda. Wat op zich bijzonder is, want hoewel Barry en Luca al jaren vrienden zijn, was het de laatste maanden wat minder. Het leek of ze een beetje uit elkaar aan het groeien waren, maar de laatste tijd lijkt het weer wat meer aan te trekken. Nadat Brenda en de jongens waren vertrokken, vertrokken Josha en ik naar Margje. De meiden hebben elkaar al een tijdje niet gezien, en Josha zei laatst tegen me “Ik mis Ninti”. Ze hebben heerlijk gespeeld die meiden. Ninti heeft onder de kerstboom een Xbox Kinect gekregen. Dat hebben we natuurlijk uitgeprobeerd! Wat leuk is dat! Die 3 kunnen zo leuk spelen met elkaar! Keukentje spelen, verkleden als prinsessen, nou ja Ninti dan niet als prinses, maar als poesje, oh ja.. en Jai-Li was koningin! Toen we weer naar huis gingen, was Josha helemaal boos, en stapte boos naar huis. Ze vond het afscheid heel erg, kon er niet zoveel mee, en kon alleen maar boos zijn. Gelukkig niet zo heel lang. We gingen Luca bij Barry ophalen. De jongens vroegen of Barry bij ons mocht logeren. Dus die ging weer met ons mee. Samen pizzaatjes uitgekozen voor bij ons thuis, en patatjes voor Josha en mij. Komen we thuis aan, wat blijkt… is Nick gearriveerd. Hij vroeg of hij bij ons mocht eten. Zo belde ik Joep of die nog een extra pizzaatje mee wilde nemen op weg naar huis. Huis vol weer

Woensdag heeft Calvin trouwens ook voor de 2e keer zijn krantenwijkje gelopen of moet ik zeggen gefietst. De eerste keer liep hij, maar woensdag heeft hij het fietsend gedaan. Zijn eerste baantje! Trots op hem! NIck heeft hem vergezeld vertelde hij me later

Tja, dan ben je lekker pizzaatjes aan het bakken in de oven, en patatjes in de frituurpan. Alle jongens zitten op de pc. De wasmachine draait, en dan “pang”!! Ligt de stroom eruit!! En nee, niet zomaar de hoofdschakelaar, maar echt de stroom voor de hoofdschakelaar. Dolle pret hier natuurlijk. Alle jongens achter de pc vandaan, want ja.. dat werkt niet meer Kaarsjes gezocht, en die aangestoken. Iemand gebeld, die zou binnen 2 uurtjes komen. Oma kwam ook nog langs met Rocky. Die vroeg zich al af waarom het zo donker was Rocky blij, want die zag Nick. Rocky is eerst van Nick en zijn ouders geweest, dus dat was leuk! De jongens lagen allemaal op de grond een spelletje op een telefoon te doen   Rocky vond het allemaal maar vreemd, en sprong maar op schoot bij oma, haha. Ach en na een uurtje was de meneer van de stroom er. De jongens allemaal juichen natuurlijk. De beste man had de stroom zo weer gemaakt gelukkig. Ennuh dat we beter niet al die apparaten tege lijk kunnen gebruiken Dat zullen we niet meer doen

Donderdag hebben Thea en ik afgesproken om te gaan vilten. Dat hebben we ook gedaan. Josha heeft “toverstokken” gemaakt. Dat zijn soepstengels. Ze heeft het bijna helemaal alleen gedaan, knappe meid! En lekker dat ze waren, echte soepstengels waren het. Sam en Thea bleven samen eten die avond. Keertje heel makkelijk, pakken soep met geroosterd brood en stokbrood met kruidenboter.  Thea heeft trouwens ook pantoffels gemaakt voor Sam. De 2 heren wilden praktisch dezelfde soort pantoffels. Hieronder zie je de pantoffels van Luca. Nu staan er hier nog 2 heren te springen om een paar pantoffels Die ga ik van de week wel maken voor ze

Vrijdag, had ik eindelijk, na deze hele gezellig maar vermoeiende week, een dagje helemaal niets!! Gewoon lekker zelf thuis rommelen, beetje opruimen, beetje hangen, spelletjes doen met de kinderen, tekenen met  Josha. Lekker even helemaal niets!  Pyamadag heb ik mezelf toegestaan, haha hoewel ik geen pyama heb, maar een joggingbroek Heerlijk van genoten!

 

 

 

Sneeuw!

Voor het eerst stond ik op de skies toen ik 11 was. Ik herinner het me nog zo goed! Wat was dat leuk zeg! Heerlijk door de sneeuw roetsjen op 2 lange latten!

Daarna ben ik nog 2 keer op skivakantie geweest. 1 keer in Oostenrijk, in Gerlos, en daarna nog een keer met Joep. Met mijn familie en met Joep, en mijn vader er ook nog bij. We gingen naar Bettmeralp. Een prachtig dorpje in Zwitserland. Voor de deur trek je je skies aan, en kun je overal komen op je skies. Geweldig! Als ik denk aan skivakantie, denk ik aan Bettmeralp. Graag zouden we daar weer eens naar toe gaan, Joep en ik, met de kinderen!

Maar goed, dat zit er voorlopig nog even niet in, maar Calvin en Luca wilden wel heel graag een keertje op skies of op snowboard staan. Sinterklaas had er dit jaar een oplossing voor, die schonk de jongens een dagje skien in Spaarnwoude, bij SnowPlanet.

Afgelopen 29 december was het zover. Voor ons doen moesten we echt heel vroeg uit bed. 7 uur ging de wekker bij mij, maar Luca en Calvin hadden de wekker op 6.45uur gezet, en kwamen mij wakker maken. Hup uit de veren, ontbijten, aankleden. Op weg naar Spaarnwoude! Ze bewezen dat ze best vroeg op kunnen staan, als ze ECHT willen!

Om 9 uur waren ze helemaal klaar voor de start! Skipakken aan, skischoenen aan en skies. Barry en Roan waren er die dag ook bij SnowPlanet. Barry en Roan gingen snowboarden, maar Calvin en Luca gingen skien. Ze hadden er zo een zin in! Hieronder zie je een plaatje van de 4 mannen.

Een uurtje heb ik gekeken, toen ben ik op huis aan gegaan. Om ongeveer half 3 wilde ik er weer terug zijn om te zien wat ze geleerd hebben die dag. Samen met Brenda en Josha ging ik terug om half 3. En ja hoor, daar gingen ze, skiend naar beneden, en Barry en Roan snowboardend naar beneden! Hartstikke trots en voldaan! Ze kregen nog een beginnersdiploma  ook.

Hieronder een filmpje. Niet heel duidelijk, maar voor ons toch leuk om te zien

Tja, die hebben de smaak nu ook te pakken…. “wanneer gaan we een keer op skivakantie?” is nu de vraag die vaak gesteld wordt. Nouhou… dat zal nog wel even duren mannen Maar we gaan er maar voor sparen dan…… Het lijkt Joep en mij ook wel heel erg leuk om dat met elkaar te doen!

Lezen enzo

Mijn jongste meiske wil graag leren lezen en schrijven. Dus zijn we daar mee aan de slag gegaan, zij en ik samen. Zij houdt wel van werkblaadjes, en spelletjes doen. Ze kent al heel wat letters, maar haalt ze soms ook wat door elkaar. Zo weet ze de  “E” van Ellen, en de “M” van mama.  Maar toch lijken die letters ook wel op elkaar, en Ellen is ook Mama, dus die E en die M, haalt ze soms toch door elkaar

We zijn nu steeds woordjes aan het spellen, want dat kan ze al heel goed. En sommige woordjes kan ze al lezen, zoals “KAT”, “MENS”. Het begint dus al aardig te komen

Ik print nu werkblaadjes uit, er zijn zoveel sites waar je leuke werkbladen vandaan kunt halen. We zijn begonnen met de letter “N”. Want ze heeft een vriendinnetje Ninti, die begint met de N. Ze heeft Ninja, onze poes, die met de N begint. Norah, nog een vriendinnetje, waar de naam met de N mee begint. En zo wordt die letter wel goed duidelijk. Ze heeft een bladzijde uit de Kidzweek gescheurd, van “De gelaarsde kat”, en daar heeft ze alle letters “N” gezocht, en gekleurd of een rondje omheen gezet. Ze vond het hartstikke leuk om te doen.

We vonden ook een spelletje met een dobbelsteen. De dobbelsteen hebben we uitgeprint en in elkaar gevouwen, en dan staan daar 6 letters op, en dan was er een bladzijde bij met allemaal plaatjes, en dan moest je het plaatje zoeken bij de juiste letter. Josha vond het leuk als we dan het juiste plaatje hadden, om die dan in te kleuren. Calvin vond het ook leuk om met ons mee te doen, zo werd het echt gezellig.

De volgende letter die ze wilde doen is de “M”. En daar is ze nu mee bezig, inkleuren, plaatjes zoeken, woorden zoeken die met een “M” beginnen. De “M” van Minoes natuurlijk en van Mama. Maar ook van Mol, en Mens, en Mes, Muis. Ze geniet ervan om lekker te kleuren, en rondjes te zetten, en letters te schrijven, en ik geniet ervan dat zij dit zo leuk vindt.

Ik heb ook een breukenlaboratorium gekocht. Ook daar ging ze meteen aan de slag toen ze het zag. Ze gebruikt het als een puzzeltje, om met al die kleurtjes (allemaal breukdelen) een cirkel te kunnen maken. Ze leest ook wat erop staat, 1/2. We hebben het erover wat dat betekent, een halve, of een kwart. Ze noteerde haar resultaten op de Ipad. Voorlopig ziet ze het als een leuk puzzeltje, waar je fijn mee kunt spelen, en pikt ze toch wat op over breuken, en delen.

De jongens vinden het ook wel leuk om ermee te rommelen, het maakt het allemaal visueel, en dat werkt voor mijn kinderen (en voor heel veel kinderen, die van mij zijn daar niet uniek in ) veel fijner. Leuk om hiermee te spelen en te rekenen. Luca houdt erg van rekenen, en is er ook goed in, maar breuken vond hij nog best lastig, hoewel het hem al wel goed lukte om met breuken te rekenen, niet zo lang geleden heeft hij zo een werkboekje doorgewerkt, en er is best het e.e.a. van blijven hangen Het breukenlaboratorium, is een leuk instrument om mee te spelen, en spelenderwijs wijzer van te worden qua breuken.

 

Evengoed een gezellige Kerst

Hoewel de kerst dit jaar voor mij heel anders voelt dan de andere jaren, hebben mijn kinderen daar gelukkig geen last van. Josha heeft samen met Luca de kerstboom versierd. Josha heeft het huis versierd.

De kids hebben kerststukjes gemaakt. We hadden iets van 25 euro mee naar het tuincentrum, en ze mochten dus voor ongeveer 8 euro ieder dingetjes uitkiezen voor in hun kerststukje. Josha had er wat moeite mee Maar dat is niet zo gek, die vond werkelijk alles mooi, en samen rekende ik met haar uit wat wel en niet kon. Ze moest een paar keer beslissen wat ze dan toch maar niet zou nemen, en heeft tot 2x toe iets weggelegd, dat ze dan toch te duur vond. Calvin deed het op zijn Calvins, die houdt er eigenlijk niet van om kerststukjes en dergelijke te maken, maar deed toch maar mee Maar had wat moeite met uitkiezen, want er waren nu eenmaal geen zombies te vinden in het tuincentrum, een stoer kaboutertje was dan maar een goed alternatief Luca had een hele specifieke wens, en ging net zo lang puzzelen tot hij het voor elkaar had wat hij precies wilde. Hij hielp ook Josha nog met zoeken, naar balletjes die wat goedkoper waren dan zij had, zodat ze voor haar bedrag uit zou komen. Geinig zo met ze rond te lopen. Uiteindelijk hadden we nog geld over!

De week voor kerst hebben we nog visite gehad van Ninjas kittens. Jimmy kwam een paar nachten logeren, en werd gewoon geaccepteerd, alsof hij nooit weg was geweest Omdat Jimmy er was, kwamen Sam en Thea ook even op visite met Cheeky, en de dag erna kwamen Monique en Fienke op visite met Moos. Zo grappig joh! Ze herkenden elkaar gewoon nog. Jimmy, Minoes en Cypie lagen op het poppenbedje van Josha,

op het vilten kleedje, en Fienke zette Moos er gewoon bij. Ze roken aan hem, en hij werd gewoon ook geaccepteerd. Ze hebben met elkaar gespeeld allemaal, zo grappig! Cypie en Minoes, onze eigen ondeugden, maken iedere dag een ravage van onze kerstboom. In de boom hangt werkelijk van alles: plastic ballen, speelgoed, maar ook glazen ballen. En geloof me, er zijn nog maar weinig glazen ballen over. Die 2 maken er een sport van om iedere dag een rondje door de boom te doen. Onze boom is een kunstboom die al heel wat jaartjes meegaat, zeker 16 jaar al, maar je zou bijna denken dat dit zijn laatste jaartje wordt! Iedere dag weer wippen die ondeugden de takken uit hun houders, iedere dag moet ik de takken weer terugzetten, de lampjes weer goed doen. Glasscherven opruimen. Maar een lol dat ze hebben!  Volgend jaar in ieder geval wat nieuwe ballen aanschaffen Of misschien morgen, als de opruiming begint..

Eerste kerstdag hadden we geen afspraken. Dus we hebben allemaal heerlijk uitgeslapen, en daarna lekker in huis gerommeld. Geen planning, gewoon zien hoe de dag komt. Ja dan doe je natuurlijk zaken die je anders niet kunt doen, zoals de caviakooi schoonmaken , zodat die beestjes ook een fijne kerst hebben. De takken versnipperaar moest ook nodig uitgeprobeerd worden, echt een mannenklusje, dus Joep ging met de jongens takken versnipperen. Tenslotte lag er zowel aan de achterkant van ons huis als aan de voorkant, een enorme stapel takken, van de gesnoeide wilgen, en de gesnoeide acacia.

We hebben spelletjes gespeeld, zelfs Calvin! , rummicub, scrabble, Halli Galli. Er stond allerlei lekkers op tafel, waar we steeds heerlijk van hebben gegeten. Het gevolg was wel dat we die spelletjes bleven spelen, en geen honger hadden Al die snaai vulde onze magen al. Wijntje erbij! Gezellig met zijn 5en, kaarsjes aan, muziekje aan. Genieten!

Toch nog een heerlijk biefstukje gebakken, met gebakken uitjes en champignonnetjes erbij.  Niet echt een maaltijd voor eerste kerstdag he. Origineel was de bedoeling, heerlijke sperzieboontjes met champignonnen, en dan geglaceerde worteltjes met knoflook. Samen met gewone gekookte aardappelen, met biefstuk en de jus van die biefstuk over de aardappeltjes. Maar dat werd het dus niet Evengoed vonden we het allemaal heerlijk en gezellig, en dat is waar het om draait!

Vandaag, 2e kerstdag kwamen mijn zwager en schoonzusje met Milan bij ons eten. Traditiegetrouw zouden we steengrillen/gourmetten. De kinderen vinden het heerlijk om te rommelen met vlees en sausjes in pannetjes. Pannekoekjes zelf bakken. Salade eten, fruitsalade, stokbroodjes met gesmolten kaas. Gekeuvel, kaarsjes, bezig zijn met eten maken. Wederom gezelligheid!

 

 

vervolg Chemokuur

Zooo!! De eerste chemo is achter de rug!

Mijn zus zag er erg tegenop! Geen wonder, als je een boekje meekrijgt, met daarin alle bijwerkingen beschreven. Wie kent er niet iemand die Chemotherapie gekregen heeft, en de horrorverhalen. Het ziek zijn van de chemo! Niet iets om naar uit te kijken.

De eerste is echter achter de rug! Gelukkig is het erg meegevallen. Ze is er niet misselijk van geworden! Dat zou binnen 48 uur dan moeten gebeuren, maar dat is gelukkig niet gebeurd! Op zich, vertelde Sten, is zo een dag die middelen in je krijgen, niet echt heel prettig. Je probeert je een beetje te vermaken met boekjes, sudokus en te ds-en, maar je bent blij als het achter de rug is. Karin was mee om te kijken of Sten niet een allergische reactie kreeg, dat is meestal dan in het eerste uur hadden ze verteld. Maar dat ging goed

Met Karin is ze naar een pruikenwinkel gegaan, en ze hebben een pruik uitgekozen, want je weet maar nooit, of je haar gaat uitvallen, en dan kun je maar beter voorbereid zijn, toch? Ik geinde nog van “En heb je er een gekozen met heel lang haar?” Maar nee, gewoon een grijze met lichte plukjes aan de voorkant, gewoon zoals mijn zus is

Hoewel ze vorige week nog zei: “Ach als dat het ergste is, kaal worden… als de chemo maar werkt en goed aanslaat!” Toch wil ze nu wel een pruik Ik kan het me wel voorstellen! Je haar is zo bepalend voor je gezicht. Aan de andere kant, het is winter, een leuk mutsje of sjaaltje kan ook heel leuk staan, maar ja dat is niet echt iets voor mijn zus. Dus een pruik is uitgezocht!

Dus.. nu is de eerste chemo achter de rug! De onderzoeken zijn achter de rug! Ik hoop voor mijn zus dat ze nu even rust krijgt. Dat het leven weer even wat “gewoner” wordt. Dat het niet de hele dag alleen nog daarom draait, je gedachten even verzetten.. Het lijkt me moeilijk, maar toch hoop ik dat het haar lukt!

Over 3 weken de volgende chemo, en daarvoor nog bloedprikken om de bloedwaardes te checken… wordt vervolgd!

 

Chemotherapie

We zijn weer een paar dagen verder, en inmiddels is er weer wat meer bekend. Onderzoek in haar maag heeft uitgewezen dat ook haar maag schoon is!! Toen ik haar aan de telefoon had, vertelde ze me dat ze er wel blij mee was met dit nieuws, ze wist ook niet waarom, maar ze was er wel blij mee. Evengoed hebben ze dus nog steeds de haard niet gevonden, er is urine ingeleverd, en ook dat ging weer bekeken worden.

Dinsdag was er weer een gesprek met de arts. Men weet niets meer dan we al wisten. De maag is schoon, darmen zijn schoon, pancreas is schoon. Maar de onderzoeken die ze gedaan hebben op de biopten uit longen en lever, geven aan dat de primaire tumor in het maag-darmkanaal zou zitten. Het gebeurt wel vaker dat de haard niet meer te vinden is. Dat is wel vervelend, want ze willen graag weten wat de haard is, zodat ze een behandeling kunnen geven die adequaat is voor die betreffende soort tumor/kanker. Helaas is de haard dus niet te vinden, maar ze willen haar toch gaan behandelen met chemotherapie. Van Karin hoorde ik dat mijn zus in de week dat ze uit het ziekenhuis is, alweer ruim 3 kilo was afgevallen . Terwijl Sten haar eetlust weer aardig terug heeft, en ze ook goed eet! De artsen hebben uitgelegd dat dat een gevolg van de ziekte is. Al zou ze 6000 kalorieen opeten, dan nog zou ze afvallen. De tumoren gebruiken alle energie! Dat vond ik persoonlijjk behoorlijk schrikken!! Hallo… als het zo hard gaat, dan blijft er straks niets van haar over! Maar vandaar dat ze ook zo snel beginnen met de chemotherapie. Als de chemo aanslaat, dan zal ook het afvallen stoppen.

Ze beginnen met een kuur die 3 chemobehandelingen inhoudt. Dus morgen 1 chemo. Dan over 3 weken weer een chemo. Dan over 3 weken weer een Chemo. Haar bloed wordt geprikt om haar bloedwaardes te kunnen beoordelen, en na die 3 behandelingen is de 1e kuur dus klaar, en wordt er weer een scan gemaakt, om te zien wat er met de tumoren gebeurd is. Aan de hand van wat daar dan het resultaat van is, wordt gekeken of men verder gaat met behandelen of niet…

De vraag was wil je voor of na de kerst behandeld worden. Dat is duidelijk natuurlijk, zo snel mogelijk! Dus voor de kerst gaan behandelen! Woensdag, vandaag dus, een gesprek over de chemotherapie, en donderdag, morgen dus, de eerste chemo!

Vandaag wilde ik graag even naar haar toe. Josha ging naar Brenda, en de jongens bleven thuis. Bij mijn zus aangekomen was mijn ome Bas er, en tante Cor en tante Meta kwamen gelijk met mij aan. Huis vol dus. Mijn zus is heel stoer.Ik help haar met koffie en thee maken. Ze loopt kwiek rond

Als de visite weg is, help ik mijn zus even met stofzuigen, met een hond die de hele dag door verhaart, geen overbodige luxe , en de was in de droger doen. Het valt toch niet mee  voor haar om de trap op te gaan. Het lukt wel, maar ze moet wel op adem komen boven. Even later komt Karin weer thuis uit haar werk. Ze heeft vast voorbereidingen getroffen voor als Sten de chemo krijgt. Want, daar had ik nog niet over nagedacht, nog 4 dagen lang na de chemo, wordt die chemo nog uitgescheiden. Dus stel Sten wordt misselijk en geeft over, dan zit daar ook die troep in. Ook de wc moet met zorg worden schoongemaakt, en daar moet je niet met je blote handen aan komen. Dus Karin had gezellig latex handschoentjes aangeschaft , ter illustratie blies ze er even eentje op. Mila wist niet wat ze zag, en wilde er wel mee spelen, gekke hond!

Nog een tijd zitten praten met Sten en Karin, en ondertussen ging de telefoon een paar keer. Er staan 3 prachtige bossen bloemen die ze gekregen heeft, ook van afdelingen van  haar werk. Lief dat iedereen zo meeleeft!

Maar het leven is raar, onwerkelijk, vindt mijn zus ook. Ze weet niet zo goed wat ze er nu mee aanmoet. Logisch! Ze pakt aan wat ze aangeboden krijgt van de artsen, blij dat ze het aanbieden, dat betekent dat er hoop is! Vertrouwen op de lieve God, zoals mijn zus dat zo mooi kan zeggen. Alles draait nu ook “hierom”. Je wilt wel ergens anders over denken/praten, maar dat gaat gewoon niet. Terwijl je er, volgens mij, ook wel horendol van wordt om iedere keer weer je verhaal te doen. Je komt niet uit het kringetje dan..

Ach, ik denk dat mijn zus er heel reeel in staat! Ze doet wat ze kan, ze doet het op haar manier, dat is de enige  manier die ze kan doen. Iedereen doet het nu eenmaal op zijn eigen manier! Dat ze er op dit moment niet zoveel mee kan is logisch, want wat weten we nu eigenlijk? Niets.. je weet niet waar je op kan hopen of vertrouwen? We gaan een spannende tijd tegemoet!

Ik hoop zo dat de chemo therapie gaat aanslaan! Dat ons nog een heel tijdje gegund is met elkaar, om toch weer “gewoon” te leven, voor zover dat kan, en het hele leven niet alleen draait om ondraaglijke onzekerheid! In de tussentijd doen we wat we kunnen! Lief zijn voor elkaar! Elkaar helpen waar kan!

Lieve Sten en Karin, sterkte morgen met die eerste gevreesde Chemo!!!!

80 jaar!

Al heel wat weekjes terug ontvingen we via de post een uitnodiging voor 17 december.

Mijn tante Jeanne is 23 december jarig, ze wordt dan 80 jaar! De kaart is een uitnodiging voor een buffet op 17 december. Mijn tante Jeanne is een zus van mijn moeder. Toen ik klein was was mijn tante Jeanne zo een beetje mijn 2e moeder. Ik was dikke vriendinnen met Pauline, haar dochter, mijn nicht. Ik was er kind aan huis, en Pauline was kind aan huis bij ons. Ik heb er heel wat nachten gelogeerd. Ik ben 5 jaar jonger dan Pauline, en met haar ging ik wel eens stiekum stappen naar een discotheek. Mama wist het niet, maar tante Jeanne wel. Tja dat heeft wel eens geresulteerd in een nachtelijk ruzietje met mijn tante, want dan kwamen we te laat thuis, en was zij natuurlijk ongerust. Kwam mijn tante in haar nachtjapon van de trap af, en kregen we een preek. Tja we waren jong en wilden wel eens wat

Ik vergeet ook nooit meer de keer dat Pauline en ik iets hadden gepikt. Pauline was een van haar achterkantjes van een oorbel kwijt. We liepen samen in de Hema, en toen hadden ze nog oorbellen in van die open bakjes liggen. Daar zag ik dat er zo een achterkantje los lag. Dus ik heb met veel gepriegel dat dingetje te pakken weten te krijgen, en stiekum in mijn zak gedaan. Ik liet het aan Pauline zien, en die was natuurlijk hartstikke blij. Afijn, wij lopen weer buiten, en zij laat mij vol trots zien dat zij voor mij ook een paar oorbellen voor mij gepikt heeft, uit dank Ik had geen gaatjes in mijn oren, dus het waren clipoorbellen. Ik helemaal blij met die dingen, maar ja… ik kan ze niet dragen, want hoe kom ik aan die dingen he?

Pauline en ik bedachten een plan. Ik sliep bij hun van zaterdag op zondag. Zondag gingen we dan met de bus naar de kerkdienst toe. Plan was alsvolgt: Paulien loopt voor mij uit een stukje… Tante Jeanne en Oom Oscar en Corry liepen uiteraard ook in de buurt. Paulien laat die oorbellen vallen, en ik “vind” ze. Nou daar gingen we, zondagochtend op weg naar de bushalte en ja hoor “Ohooh.. moet je nou eens kijken wat ik vind!” Ja hoor 2 clipoorbelletjes in elkaar zo gevonden. Ik er blij mee natuurlijk. Toneelspel ging goed, vonden wij

Helaas ging dat niet door, ik herinner me nog dat Paulien en ik aan tafel zaten samen en tante Jeanne ons vroeg hoe we aan die oorbellen kwamen. Ze waren er niet ingetrapt, helaas voor ons. Wij vonden dat dat best kon 2 oorbellen verliezen die in elkaar waren gedaan Maar dat was duidelijk voor de volwassenen dat dat om “gestolen goed” ging. Ik geloof dat we het uiteindelijk maar opgebiecht hebben

Nou ja, die tante dus werd 80! Afgelopen zaterdag gingen we er heen. Ik belde Sten op en Karin. Zij vertelden dat ze niet gingen, want daar zou de hele familie zijn, en daar had ze geen zin in, dat iedereen naar haar toe komt. Logisch. Josha ging met ons mee, de jongens bleven thuis samen. Daar aangekomen voelde ik bij binnenkomst alweer de tranen omhoog komen. Ik zag mijn broers en schoonzusjes. Mijn tantes en ooms, neven en nichten. Gewoon soort van “thuiskomen”, wat ik altijd zo voel als ik daar ben. Je kent er iedereen, iedereen weet ook wat er aan de hand is, en die lieve blikken die diep in je ogen kijken, jeetje, dat is heftig, de tranen kwamen iedere keer omhoog.

Op een gegeven moment zat ik aan tafel met 2 van mijn schoonzusjes en mijn middelste broer. De behoefte om met elkaar te praten over onze zus was ook bij hun duidelijk aanwezig.  Ik hield het niet droog, wederom niet. Maar dat was gelukkig geen probleem. Fijn om elkaar te zien, fijn om te weten dat we allemaal van elkaar houden, met al onze eigenaardigheden (oke oke, mijn eigenaardigheden dan, want er is er natuurlijk niet een in de familie die zo gek doet als ik hihi) . Onze zorgen met elkaar delen.Elkaar een knuffel geven! Zien dat de ander ook tranen in de ogen krijgt.. Ik vond het echt fijn om iedereen te zien en te spreken!

Het buffet wat trouwens ook heerlijk! Daar was veel werk en tijd en liefde in gaan zitten.

Een regenachtige dag

Gisteren ben ik met Luca en Josha gezellig bij “tante Sten” op visite geweest. Karin was ook thuis, gezellig! Voor zover je over “gezellig” kunt spreken in deze tijden. Ik vond haar er wel iets beter uitzien dan eerder, hoewel ze witjes is, vind ik toch iets meer kleur op haar gezicht, maar het blijft een mager bekkie voor mijn zus.

Je blijft in een kringetje denken met zijn allen, omdat je nog steeds niets meer weet. Maar morgen (vandaag dus) heeft Sten een gesprek met de arts, en dan weten we meer. “Ik hoop maar dat het behandelbaar is”, zegt ze. Ze staat in overlevingsstand nog steeds. Net als ik me ook voel, en net als ik me voelde 21 jaar geleden toen mijn moeder zo ziek was. Mijn nichtje (sorry Kaatje, je blijft mijn nichtje ) weet er ook geen eind meer aan zo langzamerhand. Het wachten op bericht is slopend….

Vanmorgen om half 9 de afspreek met de internist-oncoloog. Om 8 uur was ik wakker, en dacht: Nu gaat ze in de auto naar het ziekenhuis met Gerrit en Karin. Half 10 ging de telefoon.. Je weet al wie het is, en ik hoor Gerrit…

Hij vertelt me vreselijk nieuws! Hij is op dat moment bij Sten en Karin thuis. Het is echt superzorgelijk gesteld met mijn zussie! De vlekken op haar lever en longen zijn kwaadaardige tumoren. Ze zijn nog steeds op zoek naar de haard. Vermoedelijk zit die in de maag, de pancreas of de galwegen. Dat konden ze zien aan de tumoren die in de lever en longen zitten. Helaas is er geen genezing mogelijk, en zijn de prognoses slecht! De artsen gaan nog een keer op de scans kijken om te zien of ze iets over het hoofd gezien hebben. En ze gaan dus weer verder onderzoeken.

Ik ben werkelijk helemaal verslagen als ik dit hoor! Ik dacht echt dat het mee zou vallen! Ik kan het gewoon niet geloven!!! Ik duik mijn bed maar weer even in, en lig er ongelovig. Joep komt even bij me liggen.. Ik moet toch even een traantje laten, maar is ook al gauw weer weg… Ik kan het niet geloven!!!

De hele dag ben ik er mee bezig, soms komt er even een traantje omhoog, maar die gaat snel weer weg, maar mijn ogen voelen wel alsof ik al de hele dag gehuild heb. Ik zie letterlijk alles wazig vandaag, en heb mijn bril echt nodig vandaag… Ik zou vandaag vilten met Thea, maar daar had ik echt geen zin in vandaag.Brenda en Barry waren er ook nog even vandaag. Jimmy komt namelijk logeren bij ons. Onze lieve Jimmy!! De poesjes roken uitgebreid aan elkaar. Geen idee of ze elkaar nog herkennen. Jimmy kijkt rond, geen idee of hij het nog kent, maar het gaat gezellig, en ze spelen leuk met elkaar!  Dat wordt wat vannacht.. Gisteren 2 katten in de kerstboom…. vannacht denk ik 3 katten in de kerstboom!

Vanavond komt Joep thuis, vraagt “ik hoef zeker niet te vragen hoe jouw dag was vandaag?” Nee doe maar niet inderdaad. We praten wat, en ik zeg dat ik vanavond even nog wil bellen met Kaatje of Sten, ik wil ze even zelf spreken. Een minuut later gaat de telefoon. Karin… “Ik weet niet waarom, maar ik had het gevoel dat ik even mijn tante Ellen moest bellen”, zegt ze. Nou omdat ik het net over had natuurlijk! Telepathie!!

Ze zijn lamgeslagen. Karin heeft me alles nog een keer uitgebreid verteld wat er allemaal gezegd is die ochtend..Over de tumoren. In de lever, vertelde Karin, zit 1 plek. In de longen zitten heel veel kleine plekjes.  De artsen vroegen of Sten contact heeft met de huisarts. Ja, toevallig was die de vorige dag op visite geweest. De arts zei dat dat goed was om contact te hebben met de huisarts, ook bij de begeleiding “in het laatste stukje”. Dan wordt wel even de grond onder je voeten weggemaaid!!! “HET LAATSTE STUKJE”????????

Zo erg dus…. De prognoses zijn gewoon echt slecht! 6-9 maanden……. Dat is FUCKING weinig tijd! Sorry voor het schelden, puber in huis… is besmettelijk dat woord…

Karin vertelde dat de arts vanmiddag belde om te laten weten dat het niet de Pancreas is, die is schoon, dat hebben ze op de scan en foto gezien. De maag weten ze niet. Morgen 11.15 gaan ze  met een cameraatje kijken in haar maag. De haard is in ieder geval niet in de longen, dat hebben ze kunnen zien ook. Ze hebben die biopten uit de longen en lever met iets bekeken, waardoor er dan een soort kleurtje uitkomt, en aan dat kleurtje kunnen ze dan zien waar de haard ongeveer zit.

Als ze de haard toch niet vinden, die kans is ook aanwezig, dan gaan ze in ieder geval wel aan de slag met de tumoren in de lever en de longen. In de lever, vertelde Karin, zit 1 plek. In de longen zitten heel veel kleine plekjes. Komende maandag hebben de artsen weer een overleg met elkaar, en dan dinsdag krijgt Sten weer een gesprek, en dan krijgt ze de uitslag van het maagonderzoek, en wordt er verteld wat voor behandelingen er gaan plaatsvinden. De behandeling zal gericht zijn om het leven te verlengen.. Mogelijk wordt 6-9  maanden dan 1,5 -2 jaar….

Oh ja, mogelijk gaan ze ook de urinewegen nog nakijken, hoewel de uroloog al heeft aangegeven dat hoe het er nu voorstaat geen passend beeld geeft.

Ik ben zo verdrietig, maar ik kan niet meer huilen… Ik heb zo met mijn zus te doen. Dit moet zo vreselijk zijn! Ik hoop zo dat ze de kracht kan opbrengen om te gaan vechten! Dat wil ze ook, doet ze ook, zei Karin vanavond aan de telefoon!! Hoe moet het zijn voor een moeder om haar kind achter te laten… En ja natuurlijk is Karin een volwassen vrouw van 34! Maar jeetje mina, hebben die 2 niet al genoeg moeten meemaken? Kan het nu niet gewoon eens een keer genoeg zijn???

Mijn zus gelooft in God, en zei dat ze hoopt dat de lieve God haar steunt in haar komende tijd.. Ik geloof niet meer in de God waar mijn zus in gelooft, maar dat maakt niet uit! Ik hoop zo dat ze haar steun eruit kan halen! Ik geloof wel dat positiviteit veel voor je kan doen. Goed voor jezelf zorgen, goed voor je lijf zorgen. Vertrouwen hebben.Als geloof in God je daarbij helpt, dan zeker vertrouwen op die God, zou ik zeggen!

Als ik denk aan Karin.. Jeetje mina.. Die 2 hebben zo een hechte band met elkaar, niet zo gek na wat ze allemaal samen hebben meegemaakt. De wetenschap dat je mams dan er straks niet meer is, dat je dan straks nog alleen bent. Je paps, je zus en je moeder zijn er niet meer. Dan ben je helemaal alleen! Niemand om je jeugd nog mee te delen, je verdriet mee te delen. Tuurlijk zijn er je ooms en je allerliefste tante (hihi Sorry Kaatje, ik steek mezelf even een veer in mijn…) en natuurlijk heeft je nichtje geroepen: “Als tante Sten er dan niet meer is, moet Karin maar bij ons komen wonen.” Maar dat zijn gewoon niet je naaste familieleden, dat is niet je mams, niet je zus!!

Ik hoop en vertrouw erop dat de artsen het leven van mijn zus nog flink kunnen rekken, zonder al te veel pijn!!

Sorry volgens mij een heel warrig hak op de tak verhaal geworden, maar ik denk niet te veel na over wat ik schrijf, en schrijf gewoon even van me af…

 

 

 

 

Sinterklaas kapoentje

5 december, Sinterklaas! DE dag van het jaar, naast je verjaardag uiteraard. Voor paps en mams ieder jaar weer een uitdaging.

• Waar maak je ze blij mee?
• Wat is “de killer”?
• Hoe krijgen we alles een beetje ongezien in huis?
• Hoe krijgen we alles ingepakt en in de zak?
• Waar zetten we de zak, zonder dat ze het zien?

Ach, laten we het kort houden, het is dit jaar weer gelukt Er stond een zak voor de deur! 3 zakken zelfs! Vol met pakjes! De dobbelsteen werd er weer bij gehaald. Luca had bedacht dat we het alsvolgt zouden doen: We zeggen wat we gaan gooien, een 2 of een 3 etc., dan gooi je de steen, en als je gelijk  hebt, mag je een pakje pakken. Maar dat werd niets Het duurde een eeuwigheid, dus al snel gingen we over op ons gebruikelijke dobbelprotocol Als je 1 of 6 gooit, mag je een kadootje uitpakken.

 

Er werd van alles uitgepakt. Josha was heel blij met knutselspulletjes, een sleetje, haarspeldjes, maar haar favorieten waren: een zilveren kettinkje met een hartje eraan, een k3 pop Josje, en een eigen roze fotocamera!!! Haar avond kon niet meer stuk! Heerlijk zo een gelovig meisje.

De jongens werden ook blij van hun kadootjes. Ze kregen bouncing putty, heel grappig spul is dat!! Verder was Luca blij met zijn 2×2 kubus! “YES , YES, YES ….YES!” was zijn reactie toen hij het pakje opende Hij kreeg ook nog paracord, en pannetjes met een spork, voor zijn survivalspulletjes, een boek met touw om knopen te leren maken. Gelli Baff, een of ander spul waardoor je badwater in gel verandert Zijn klapper was een zwart fotocameraatje, net als Josha, een headset voor op zijn computer, en een dagje skien samen met zijn broer op Snowplanet! Calvin kreeg pin art, zilveren kettinkje, ook stuierklei. Hij was het meest blij met “Battlefield”, spel voor de computer, een dag skien met zijn broer dus En natuurlijk: The Zombie Survival Guide! (let op Luca die een perfecte immitatie van een Zombie doet naast Calvin op de foto)

Nadat we een heel tijdje met zijn allen pakjes hebben uitgepakt, en ondertussen van de chocoladeletters snoepten, en van de pepernoten en de taaitaai, was het tijd om al die kados even uitgebreid uit te proberen Josha heeft de hele avond heerlijk gespeeld met alles, onderwijl zingend “dank je, dank je, dank je Sinterklaasje, dank je, dank je, dank je…..”